- Bonvenon, Estimata Ŭazirsubsubkatipulo. Bonvolu, jen la ŝlosilo, pakaĵistoj zorgos pri via bagaĝo. La restoracio estas sur teretaĝo. Ni deziras al vi agrablan restadon.

La akceptisto akompanis lin al atendanta lifta juna servisto, ankaŭ en ruĝa uniformo. La knabo ĝentile kliniĝis kaj ektiris unu el ŝnuroj pendantaj de eleganta ordonilo kaj tiris tiun kun la numero 8. Supre, por la komforto de la distriĝemaj gastoj, estis muntita tabulo, sur kiu oni senprokraste ĝisdatigadis numerojn de la aktuala ŭelo.
Komfortaj vandkusenoj silentigis ĝemojn de fortuloj pedalantaj en kelo.
La servisto staris silente, kvazaŭ li timus movi iom fumantan flamon de la vandlampeto.

Ili alvenis. La liftisto malfermis la pordon kaj kliniĝis. Aliulo – etaĝa - kun poŝo plena de diserigitaj kretpecoj, transprenis la gaston. Longa ruĝa tapiŝo kondukis ilin tute finen al la pordo kun la marko Ŭ12K1S1S1.

Ĝi havis vertikalan fendon, en kiu troviĝis tabulo eksterflanke kun menuo kaj mendoj de la gasto, kaj maleksterflanke kun privataj mesaĝoj adresitaj al la ĉambro, ĉiam provizitaj per la aktuala tempo.

Tie la servisto haltis, kliniĝis kaj malaperis. Daro eniris kaj, fermante malantaŭ si la pordon, sur ĝia interna flanko li rimarkis korbeton kun kreto kaj spongo kaj la enan flankon de la komunikilo en polurita metala kadro.
Per samgrandaj literoj estis skribite sur ĝi:

"Bonan tagon Ŭ12K1S1S1,
ekde Z168.4.8.3.6 bonvenon.
Ŭ12K1S1"

“Vere oficista precizeco” – li pensis. Li elŝovis ĝin, turnis kaj legis:

“Tagmanĝo ekde Z168.4.8.0.8
Blankaj pladoj en delikataj saŭcoj
Ni invitas vin al la restoracio sur la teretaĝo.”

Li forviŝis tion kaj skribinte:

“Tagmanĝon al la ĉambro”,

li reŝovis la tabuleton en la pordofendon.
Apud la pordo, dekstre, staris termokruĉo kun varma akvo, kiun oni verŝajne ŝanĝis ĉiun horon.
Li ĉirkaŭrigardis la simplan, sed bonguste meblitan internon. La antaŭĉambro kondukis al la salono.
Maldekstre estis: dormoĉambro, banĉambro kun tuboj en la muroj kaj vestaĵejo, la fenestroj aspektis puraj, kun kurtenoj: puntaj ene kaj pezaj ruĝaj ekstere.
Tiam eksonis delikata frapado kaj aŭdiĝis:
- Bagaĝo!
- Eniru! – li ordonis.

Tri grizaj fortuloj enportis kestojn kaj senparole foriris. En la pordo ceteris svelta laboranto en simpla, iom eluzita ruĝa uniformo.

En la saloneo, pli por ornamo ol por informo, pendis malgranda olea tempilo montranta precize Z999.9.9.9.9.9.9. Inter du foteloj, sur ronda tableto, troviĝis telereto kun kelkaj blankaj bakaĵoj, botelo da gasakvo, glaso kaj malgranda fajenca bovleto kun gustokristaloj.
Zańo kraketis unu kuketon, bluigite trinketis iom da likvaĵo kaj enfermis sin en la banĉambro por pasigi la tempon en la granda bankuvo ĝis la tagmanĝo. La varma akvo dormemigis lin kaj li vekiĝis subvespere. Li ĉirkaŭvolvis sin per banmantelo kaj, surmetinte la pantoflojn, traŝoviĝis al la saloneto.
Eksonis delikata frapado kaj aŭdiĝis voĉo:

- Vespermanĝo!
- Eniru!

Du fortuloj enruligis tableton sur radetoj, levis la brilajn vitrajn kloŝojn kaj kaŝis ilin sub la tabulo. La tria, pli bone vestita, videbligis intencon surtelerigi manĝaĵon.

- Ne necesas.

Ili rapide eliris. En la enirejo aperis maldika laboranto, trenanta post si vestoĉareton. Li diskrete metis ĉiujn vestaĵojn en ĝustajn lokojn kaj tuj malaperis kvazaŭ fumo de estingita kandelo .
La pladoj ne estis aĉe ornamitaj, ili ankaŭ gustis ne malbone: supo el flavaj spinbetoj kun verdaĵo, rozkoloraj bulboj de karpomoj en proteina saŭco kaj kotleto el melonkumo.
La cetero de la suntago li pasigis enpensiĝe.
La nokto estis trankvila. Vekis lin la enŝovado de la matena menuo.
Li turnis sin sur la alian flankon kaj dormetis ankoraŭ iom. Kiam li sufiĉis, li leviĝis, streĉis sin kaj tralegis la mesaĝon.

“Matenmanĝo ekde Z168.4.8.3.2
Plurgustaj buletoj,
trinkaĵoj elekteblaj”

– videblis kretita sur la tabuleto.

Li rigardis en la vestaĵejon. Tie pendis vico da grizaj oficistaj ĉemizoj, manteloj, pantalonoj kaj botoj, en tirkesto kuŝis gladitaj grizaj ŝtrumpetoj, en alia suprakorpaj subvestoj kaj slipoj, ĉiuj grizaj. Ĉiu peco havis broditan la kodon: Ŭ12K1S1S1. La alian flankon okupis lia privata aro, el kiu, post li refreŝiĝis, li surmetis kostumon kun strioj kaj punktoj, kaj poste iris al la lifto.
Li refreŝigis sin, vestis sin per kostumo el la kolekto, kiun li kunportis, kaj iris al la lifto.
Tie staris servisto kaj spiris.

- Al Restoracio! – vekis la kompatindulon voĉtono de ulo kutimiĝinta al esti obeita de servistaro en la hejma palaco.

Sur la teretaĝo moviĝadis kelkaj serikale vestitaj oficistoj, konversaciante per oficialecaj frazoj kaj malrapide irante al la manĝejo. Daro sekvis ilin al la salono kovrita per ruĝa tapiŝo kun ĝisdatigitaj portretoj de rajso kaj ŭazirestroj sur la muroj. De la blanka plafono super ĉiu tablo pendis lustro kun adekvata signo. Daro lasis sin konduki al tiu kun “Ŭ12K1S1S1” kaj sidiĝis. Ruĝe vestita kelnero aperis senprokraste.

- Bonan tagon, estimata kososoulo. Hodiaŭ ni servas buletojn kaj trinkaĵojn. Kian guston de buletoj vi deziras gustumi? – ĉi tie li kliniĝis por aŭdi la mendon kaj aldonis preskaŭ flustre: – Ni havas persifragajn, ĉokafajn, harikremajn kaj porkriĝajn. Ĉiu pezas ½p.
- Po du persifragajn kaj ĉokafajn.
- Por trinki ni rekomendas kompoton el persifrago, prunpiro, bananĝo, ĉokafon, kafteon, ĉoteon kaj gasakvon. Glaso en nia hotelo estas 10g.
- Kompoton el bananĝo.
- Sublime! Mi tuj alportos.

La kelnero retiriĝis dorsen malantaŭ sekva tablo kaj tie turnis sin kaj kuris al la kuirejo.
Daro ĉirkaŭrigardis la malpleniĝantan ejon. La kelnero servis la matenmanĝon, kaj post ĝi tabuleton kun ĝeneralaj novaĵoj skribitaj per etaj literoj.

Daro ĉirkaŭrigardis la malpleniĝantan ejon. Antaŭ ol lia rigardo revenis el tiu ekskurso, la manĝo jam staris antaŭ li, kaj la kelnero je ĝentila distanco atendis pliajn ordonojn. Sur la kontraŭa flanko de la manĝaĵaro, sur tenilo tabuleto montris ĝeneralajn mesaĝojn skribitajn per etaj literoj.

“NOVAĴOJ
P: Z168.4.8.3.4 parolado”,

kaj sub tio granda:

“BONAN SENŬELON”

Apud la granda tabulo ĉe la fino de la manĝejo, du kelneroj sekuris trian, kiu surŝtupetare transskribadis la hodiaŭan paroladon de la Rajso. Diktadis al li kvara kelnero kun tabuleto en la mano.
Moŝto Daro finmatenmanĝis kaj revenis al sia ĉambro. Post la tagmanĝo li vestis sin serikale, surmetis maskon kaj 4 rojŭelojn antaŭ la interkonsentita horo eliris antaŭ la hotelon, kie atedadis drezinoj, sed nur unu estis destinita por li, tiu kun la marko “Ŭ12K1S1S1”.

- Ehem!.. – la eĥo alportis malfortan, sed signifan tuseton. - Ehem!...
Daro elkliniĝis kaj rimarkis fore antaŭe malgrandan du etajn lumpunktojn.
- Ehm! ...

La planko, poluradita per milo da ĉifonoj, spegulis flameton. Post momento da marŝado li trovis sin antaŭ podio, sur kiu staris skribotablo kulminita per pinto de kalva kapo de akceptisto.

- Al sinjoro Ŭazirestro ... – la juna moŝto komencis etkuraĝe.
- Petantojn post la kvina. – deklamis la maljunulo per oficisteca tono ne toleranta diskuton.

Super lia kapo aperis grize manikita mano kun longa bastono montranta al egale skribita “NE-O Z168.4.8.0.5 - 168.4.8.0.7” sur granda nigra tabulo, kiun Daro nur tiam rimarkis. Subite per pezaj paŝoj almarŝis du ordoficistoj, kaptis lin sub la brakoj kaj eltrenis malantaŭ la elirpordon, kies pezo elpuŝis lin sur la straton, fermiĝante kun bruego. Indigno riĝigis liajn vangojn.

Antaŭ li staris amaso da civiluloj, kiel li taksis laŭ la preskaŭ koloraj vestaĵoj, unu post la alia.
Ankaŭ en la kontraŭa flanko de la aleo viciĝis petantoj.
Io metale klakis - li turnis kapon - la enirejo malrapide malfermiĝis. Malantaŭ ĝi streĉis muskolojn du grizaj uniformuloj.
- Sekva! – ekkriis unu el ili.
Daro korektis la aerbotelon kaj transpaŝis la sojlon. Ĉi-foje neniu ĝenis lin.
- Familia nomo! – ordonis la maljunulo, nevidebla malantaŭ la skribotablo.
- Zańo.
- Antaŭnomo!
- Daro – li fiere levis la manon kun la ringo.
- Zań ... Zań ... a, Zańo. Ni tre pardonpetas – la tono de la akceptisto subite fariĝis tiel subiĝema, ke preskaŭ glitis sur spegulo de la planko. – Kompreneble... jes ... bonvolu... – Li turnis la okulojn kiel kelnero kaptita ŝtelante kukon. – Ni tre pardonpetas... Sekuristo, ĉi tien, rapide! – li elkriis per tono emanta rekapti forflugantan reston de sia digno, kaj pli mallaŭte: – Bonvolu... ĉambro Ŭ12... Ni tre pardonpetas...

Denove el ie aperis du ordoficistoj. Ili kliniĝis kaj akompanis lin ĝis al la lifto.

- Sekva! – la eĥo alportis la tondron de la akceptisto, sonantan kvazaŭ ĝia posedanto jam reakiris la perditan forton kaj ne hezitus uzi ĝin kontraŭ ajna sekva ĝenulo.

La lifto staris malfermita. Li eniris kaj la kunfaldebla pordo fermiĝis mem. Kun longa ĝemo de la krankistoj en la kelo, la oni ekmoviĝis kaj malrapide leviĝis ĝis sub la plafono, trapasis ĝin kaj haltis sur hela kaj polurita malplena koridoro kovrita per vitro. Daro eliris kaj iris antaŭen. La vandoj estis helgrizaj, kaj la eblo direkti la marŝon estis anticipe fiksita antaŭ ol post pli malpli rojŭelo la koridoro finiĝis subite, turniĝis abrupte maldekstren kaj plonĝis malsupren laŭ longaj senfina ŝtuparo serpentumanta ĉirkaŭ dika betona kolono.

Tute malsupre sur fera tabureto perfekte egalpezite sidis balancetiĝanta oficisto. Ŝajne liaj devoj limiĝis al malofte interrompata sidpozicio, ĉar por ekstari li instigis sin per longedaŭra ĝemo. Li leviĝis, almontris pordeton kaj falis surseĝen. La pordo malfermiĝis kun siblo.
Malantaŭ ĝi en malgranda ĉambro sidis sekvulo, en iom malpli griza mantelo. Li leviĝis kaj malfermis sekvan malgrandan ŝtalan pordon kun ronda fenestreto, malantaŭ kiu oficis sekva uniformulo en tute viola mantelo. Sur hokoj ĉe lia dorso pendis surtutoj flavaj, ruĝaj kaj bluaj.

- Maskon, mantelon! – li ordonis, nekonscia al kiu li parolas. – Tien! – li almontris dratan skatolon sur peza fera tablo kaj palpis la alveninton serĉante ion ajn, kio povus eki dubojn.
- Ruĝan! – li donis al Daro ruĝan mantelon.
- Tien! – la oficisto montris al malgranda ŝtala pordo kun ronda fenestreto. Daro puŝis ĝin, ĝi malfermiĝis kun malvolema ĝemo.

Aliflanke de ĝi en eta ĉambro estis du pordoj: flava rekte antaŭe, ne tute fermiĝanta korodinta malsupre, kaj ruĝan maldekstre. Tie atendis lin maljunulo en blua mantelo kun ruĝa bendo sur la dekstra brako.

— Venu... — li ĝemis kaj ekfajrofrapis, provante ekbruligi sian porteblan lampeton. La meĉo ne ekbrulis, kaj la avo iom penis, antaŭ ol li sukcesis, kaj li puŝis la ruĝajn pordon.

Ili troviĝis en nelumigita koridoro. Ĝi kondukis al brila pordo kun frapilo en formo de homa mano tenanta globon, kaj ruĝa ”Ŭ12” alnitita super la trueto de rigardilo. Nestoro frapetis delikate: probable pro manko de forto, eble pro timo pri postsekvoj de nesufiĉe ŝmirita frapilo, kvankam plej verŝajne pro respekto antaŭ la superulo, kaj foriĝis tien, de kie li venis.
La pordo malfermiĝis, kaj kiam Daro transpaŝis la sojlon, ĝi fermiĝis malantaŭ li.
La muroj de la ĉambro estis ornamitaj per mapoj pentritaj sur metalaj platoj, fine staris preskaŭ malplena skribotablo kun nura fera taso kun vaporanta enhavo. Sub granda portreto de la Rajso mem, sur fotelo malantaŭ la skribotablo sidis maljunulo en bela ruĝa kostumo kun insigno “Ŭ12” surkudrita sur dekstra flanko. Li aspektis kvazaŭ oni ĵus vekis lin el dormeto.

- Zańo, alproksimiĝu.

Daro alproksimiĝis kaj senmoviĝis atendante.

- Montru la ringon.

Li montris.

- Bone ... – li langklakis sur fera protezo – Miraklo, ke vi trovis min. Jes ..., vi estos mia unuaranga kososo en la Departemento F.D.I.K.K.T.. Kiel fartas Johannes? – li levis brovon.
- Avo salutas vin, sinjoro – Daro senerare adaptiĝis en la situacio.
- Bone ... – li langklakis denove – Tio estas ĉio. Ni poste renkontiĝos.

La Ŭazirestro tiris orecan ŝnuron kun kvasto pendantan malantaŭ sia dorso.
Daro kliniĝis kaj iris al la elirejo, kiu malfermiĝis mem, kaj malantaŭ ĝi atendis la sama maljunulo, kiu senvorte donis al li la oficistan insignon kun la marko “Ŭ12K1S1S1”, kiun revenante junulo alfiksis al sia mantelo.

Sur la teretaĝo tri ordofunkciuloj en atentostara vico. Ili akompanis lin eksteren.
---

➼Klarigoj pri la projekto

---

可以与中文输入法同时使用，不用切换。可以通过按 F9 临时停止或激活世界语字母输入功能。
这个软件有两个版本。
如果是近年来买的电脑，可以下载64位版本的 Simpla Tajpilo 2.0。
如果是前些年买的电脑，可以下载32位版本的 Simpla Tajpilo 1.0。
如果不清楚电脑的情况，那就下载32位版本的 Simpla Tajpilo 1.0，因为 1.0 版本不管是古老的 Windows xp，还是最新的 Windows 11，都可以使用。

下载地址
绿网：
https://reto.cn/
Windows 系统相关世界语软件栏目：
https://reto.cn/php/hanyu/programoj-de-esperanto/windows_esperanto/

Panjo, kial vi volas eksedziniĝi？

Yin Jiaxin

Someran posttagmezon en mia aĝo de sep jaroj, kiam mi kaŭre en la korto observis formikojn translokiĝantajn, panjo eliris el la domo, tenante duonon de akvomelono. Ŝi elprenis la plej centran pecon per kulero kaj etendis ĝin al mia buŝo. Sunlumo falis sur ŝian vizaĝon tra la fendetoj de la vitlaŭbo. Ĉe ŝia buŝangulo algluiĝis semo, kaj ŝi ridis kiel infano. “Manĝu malrapide, ne makulu vian jupon per la suko,” ŝi diris mallaŭte, kaj ŝiaj fingroj tuŝetis mian buŝangulon. En la momento paĉjo telefone vokis el la kompanio: “Ĉu mia kara filino hodiaŭ pensis pri sia paĉjo? Ni pasigos la someran libertempon ĉe la maro, ĉu bone?”

“Bonege!” Mi saltadis ekzalte.

Tio estas la plej frua bildo pri mia familio en la memoro, tiel varma kiel littuko sunumita. Ni loĝis en malnova domo oriente de la urbo Vudan, en kies salono pendis nia triopa komuna foto, en kiu paĉjo portis fotilon kun mi sur la ŝultroj, kaj panjo surhavis floran jupon. Ĉiun someron la foto anstataŭiĝis per la nova, kaj la tri ridetaj vizaĝoj fiksiĝis en diversaj pejzaĝoj. Panjo estis mezlerneja angla instruistino. Ĉiun vesperon ŝi korektis kajerojn sub la lampo, kaj foje levis la kapon por rigardi min, kiu plenumis la hejman taskon. Paĉjo hejmenrevenis malfrue, ĉiam silente malfermis mian pordon, kaj sur mia frunto metis kison.

Mi kredis, ke tiaj feliĉaj tagoj daŭros eterne. Somere antaŭ mia tria studjaro en la supera mezlernejo, panjo ofte ekplendis pri laciĝo. Komence ni pensis, ke estas simple pro varmego kaj ŝia peniga instruado de la abiturienta klaso. Iun tagon ŝi svenis en la klasĉambro, kaj lernantoj portis ŝin al la lerneja flegejo. Ricevinte la telefonvokon dum kunveno, paĉjo rapidis al la hospitalo.

La koridoro de la hospitalo estas ĉiam blanka: blankaj muroj, blankaj lampoj blankaj kiteloj. Mi neniam vidis paĉjon plori, sed tiutage, kiam li eliris el la oficejo de la kuracisto, liaj okuloj estis ruĝaj. Li kliniĝis antaŭ mi, kun ambaŭ manoj sur miaj ŝultroj, liaj lipoj tremetis plurajn fojojn antaŭ ol li povis elparoli: “Panjo malsaniĝis, ni kune prizorgos ŝin.”

Lasta stadio de hepata kancero! La kuracisto diagnozis, ke panjo eble ĝisvivos la venontan someron.

Dum tiuj tagoj mi kaj paĉjo sufokiĝis kvazaŭ mankus aero. Panjo kuŝis sur la malsanula lito sed estis trankvila. Rigardante la platanojn tra la fenestro, ŝi diris, ke aŭtuno venos baldaŭ, kaj folioj flaviĝos. Paĉjo nokte dormis sur faldebla lito apud panjo. Post lernohoroj mi rekte iris al la malsanulejo, legis al panjo ŝiajn preferatajn poemojn, aŭ simple sidis apude farante miajn taskojn. Unuvespere ŝi subite diris: “Mi volas hejmeniri.”

La sekvan tagon post sia hejmenreveno, panjo solene diris al paĉjo: “Mi volas anonci al vi du aferojn.”

“Kio, vi uzas la vorton ‘anonci’?” demandis paĉjo ridante.

Panjo ne ridis, kaj daŭrigis: “Mi decidas rezigni kuracadon, nek restados en hospitalo nek akceptos ĥemioterapion.”

“Kial?” Paĉjo surpriziĝis.

“Vi ne volas suferi senutilajn turmentojn kaj dolorojn.”

“Ne maltrankviliĝu. La malsano pliboniĝos, se vi kunlaboros bone kun la kuracisto. La mono ne estas problemo. Mi nepre kuracigos vin, eĉ se mi devos vendi ĉion.”

“Lasu. Ne konsolu min,” ankoraŭ paca estis la voĉo de panjo. “Ĉiuj mortos iam, pli aŭ malpli frue. Mi ne volas pasigi miajn lastajn tagojn en hospitala lito.”

Mi surgenuis ĉe ŝi, kaj brakumis ŝian brakon, dirante: “Panjo, ne faru tiel! Ĉu ni ne interkonsentis kune venki la malsanon? Ĉu vi ne diris, ke vi volas vidi min eniri universitaton, edziniĝi kaj naski infanojn?”

Karesante mian hararon per ŝia malforta mano, panjo tenere diris: “Stulta infano, panjo povos vidi ĉion el la ĉielo.”

“Ne, ne, ne!” Je ŝiaj vortoj, miaj larmoj ne povis sin deteni torenti el miaj okuloj.

“Ne ploru, mia kara. Eniru en vian ĉambron. Mi volas paroli al via paĉjo pri la alia afero.” Dirinte tion, panjo forpuŝis min.

“Kio estas la alia afero?” demandis paĉjo scivoleme.

“Mi volas eksedziniĝi.” La voĉo de panjo mallaŭtis sed klaris.

“Kio?” paĉjo ŝtoniĝis de mirego. “Per kio mi ofendis vin?”

“Ne,” respondis panjo kun kvieta mieno. “Mi simple volas esti libera dum miaj lastaj tagoj, kaj mortos fraŭla.”

“Kiel vi havas tian ideon?” Paĉjo fariĝis konfuzita.

“Ĉiaokaze, mi jam decidis. Vi ne disputu kun mi.” Rigida estis la tono de panjo.

Mi kaŝe rigardis tra la pordofendo, kaj vidis, ke paĉjo kalkansidis ĉe panjo, tenante ŝiajn manojn, kun la larmoj gutadantaj. Li diris: “Ne proponu eksedziniĝo! Mi petegas vin, lasu min akompani al vi, negrave kiom longe.”

Panjo skuis la kapon forte.

La eksgeedziĝo okazis rapide. Panjo ricevis la triĉambran apartamento okcidente de la urbo kaj butikon ĉe la lerneja pordego. Kiam panjo translokiĝis kun mi al la apartamento, paĉjo insiste sekvis ŝin. Li diris, ke malgraŭ la eksgeedziĝo, ni ankoraŭ estas familio, kiu ne povas disiĝi.

Panjo plantis jasmenojn sur la balkono. Ŝi diris, ke kiam ili floros, mi jam estos ĉe la altlerneja enirekzameno. Kvankam mia lernado estis tre okupata, tamen, panjo ordonis al mi subskribi la lukontrakton pri la butiko kaj kolekti la lupagon, por ke mi bone konu tiujn aferojn. Krome ŝi transdonis laŭleĝe al mi la proprieton de la butiko kaj ŝia apartamento.

Paĉjo ĉiutage penis reveni hejmen kiel eble plej frue por akompani panjon, eĉ penis transdoni siajn komercvojaĝojn al aliaj. Iufoje, li neeviteble devis vojaĝi por persone trakti gravan aferon de la kompanio. En la sekva nokto, enlitiĝonte, mi aŭdis panjon mallaŭte telefoni: “Vi devas bone manĝi, ne ĉiam manĝi malzorge. Mi fartas bone. Vi devas doni atenton al via komerco.” La alia flanko estis la voĉo de paĉjo.

Du monatojn antaŭ mia enirekzameno, panjo malsaniĝis pli severe. La dolorkvietigiloj apenaŭ funkciis, kaj ŝi ofte paliĝis pro doloro. Ŝi jen promenetis en la salono, jen sidetis sur la sofo, jen kuŝis iom en la lito. La sesan de junio, la tagon de la ekzameno, paĉjo intencis akompani min al la ekzamenejo, kaj panjo obstine leviĝis por prepari matenmanĝon. Kiam mi kaj paĉjo foriris, ŝi, maldika kiel papero, apogante sin al la pordoframo, svingadis la manon al ni, mole dirante: “Penu! Sukceson al vi!”

Mia ekzamen-poentaro estis alta sufiĉe por unuaranga universitato, panjo tre ĝojis, sed bedaŭrinde ŝia vivo alproksimiĝis al la fino. En ŝiaj lastaj tagoj, paĉjo konstante vigilis apud ŝia lito, tiel ke liaj okuloj pleniĝis de sangaj strioj.

La dek kvinan de aŭgusto de 2022, Panjo forpasis serene, kvazaŭ endormiĝinte. Paĉjo tenis ŝian manon, dum mi ĉirkaŭbrakis paĉjon de malantaŭe. Ekster la fenestro floris la jasmenoj, kies blankaj petaloj svingiĝis leĝere en la matena vento.

Paĉjo akompanis min al la universitato en Vuhano, kaj helpis ordigi la liton kaj pendigi la moskitvualon. Ĉe la adiaŭo, li metis bankokarton en mian manon, kaj ordonis. “Ne estu avara al vi mem,” li ridete aldonis. “Via paĉjo havas nur unu trezoran filinon.”

Mi kapjesis kaj akompanis lin per la okuloj en la homamason.

Longe mi havis la kutimon skribi taglibron, sed la skribado ĉesis pro mia okupiteco pri la enirekzameno. Tiun tagon, post kiam paĉjo foriris, mi ekdeziris skribi taglibron. Malferminte la kajeron, mi surprize trovis en ĝi sigelitan koverton, sur kiu estis skribita de panjo: “Kara filino, vi ne legu tiun ĉi leteron ĝis via paĉjo reedziĝos kaj havos alian propran infanon.” Mi tre scivolis, kion skribis panjo en la letero, sed laŭ ŝia instrukcio mi retenis mian scivolemon kaj ne malfermis ĝin.
Paĉjo ĉiam estis tre okupata pri sia kompanio, kaj mi ne ĝenis lin laŭeble. Dum la ferioj mi malofte iris hejmen, aŭ laborante en la kampuso, aŭ partoprenante sociajn praktikojn kun samklasanoj. La letero de panjo estis konservata bone, kaj ĉiufoje kiam mi anstataŭis la kajeron, mi zorge transmetis ĝin al la lasta paĝo de la nova, sed neniam malfermis ĝin.

Vintre de mia tria studjaro, paĉjo telefonis min, balbute dirante: “Mi konatiĝis kun onklino...ŝi estas tre afabla…”

Mi tenis la poŝtelefonon sur la dormeja balkono, kaj malvarma vento enblovis en la kolumon. “Bona afero,” diris mi aplombe. “Paĉjo, mi ĝojas, se nur vi estas feliĉa.”

La alia flanko silentis longe, poste li diris: “Vi estos mia trezora filino por ĉiam.”

Al la diplomiĝa ceremonio venis paĉjo kun la onklino. Ŝi alportis al mi bukedon da floroj. La sekvan printempon ŝi naskis filon. Mi ne ĉeestis la centtagan feston de la bebo, sed komisiis parencon transdonaci al la bebo oran serureton, kiu estas alegorio de paco kaj feliĉo. Tiun vesperon, mi restis sola en la apartamento lasita de panjo, kaj pluvetis ekster la fenestro. Mi eltiris el la taglibro la brunan koverton, kaj la lampo ĵetis flavan lumon sur ĝin. La skribo de panjo iom senkoloriĝis, sed mi klare rekonis la forton de ĉiu streko.

Kiam mi malfermis la koverton, mia mano tremis iomete. Interne estis maldika leterpapero, faldita ordigite.

“Kara filino,

Mi scias, ke vi ne povas kompreni, kial mi rezignis kuracadon kaj proponis eksedziniĝon. Mia malsano estas nekuracebla, eĉ se via paĉjo elĉerpus ĉiujn familajn posedaĵojn. Mi ne povas ŝarĝi vin ambaŭ pro mia malsano, malaltigante vian estontan vivkvaliton. Bedaŭrinde mi ne povas akompani vian paĉjon ĝis maljuneco. Li estas nur kvardek tri jara, kaj mi esperas, ke iu povos akompani lin estonte. Samtempe mi timas, ke se via paĉjo havus novan edzinon kaj infanon, lia amo al vi eble malpliiĝus, kaj vi ne ricevus la posedaĵon, kiu apartenas al vi. Por garantii vian estontan vivon, mi eksedziĝis kaj akiris duonon de la havaĵoj por vi. Se vi vivos bone en la mondo, panjo ne havos bedaŭron...”

La pluvo falis kontinue, kaj fluantaj estis akvostrioj sur la fenestro. Malsupre, preterpasis juna viro kun junulino, kiu tenas ombrelon por komplete ŝirmi la bebon en la brakoj de la viro. Mi ekmemoris la someron de mia sepa jaro: panjo staris ridetante sub la vitlaŭbo, kaj ĉe ŝia buŝangulo algluiĝis akvomelona semo.

Preninte la poŝtelefonon, mi klavis la numeron de paĉjo. Post du sonoroj li respondis per afabla voĉo: “Ha lo!” Kune kun lia voĉo venis la mallaŭta kantado de la onklino.

Mi diris: “Paĉjo, mi intencas vidi la frateton en la semajnfino.”

Estis efemera paŭzo, kaj tuj aŭdeblis la voĉo de paĉjo, kvazaŭ ridanta, kvazaŭ ploranta: “Bone, paĉjo iros por renkonti vin per aŭto.”

Oni ne sciis kiam la pluvo ĉesis ekstere, kaj la luno elŝovis duonan vizaĝon el malantaŭ la nuboj. Mi refaldis la leteron kaj metis ĝin en la koverton. Panjo, estu trankvila, mi fartas bone. Ankaŭ paĉjo. Ni ĉiuj estas marŝantaj antaŭen.

7. Juna Moŝto

Same kiel ajna oficisto de la rango subsubkatipulo Zańo sciis pli pri sia ŭaziro ol la Ŭazirestro mem. Kiel ĉiu KSS-estro, li havis kompromitaĵojn pri multaj serikaluloj, kvankam li neniam elmontris tion. Rapida kariero povus finiĝi same fulmrapide kiel ĝi komenciĝis. Li ĉiam sentis, kvazaŭ lia vivo estus iu grava misio kaj kvazaŭ li prepariĝus por io granda, kvankam li ne povis ingi per iu ajn punktita plano. Ekde la plej foraj memorindaj prapatroj, fantaziado kaj deveno igis vivmanieron kaj nur hazardo kaŭzis, ke Zańo en la aĝo de dek ses taŭeloj komencis oficistan karieron. Hejme nenio mankis, kaj sekvajn ekonomiajn krizojn Zańoj sukcesis travivi danke al sia flora vortprovizo, kanteca tono kaj socia ruzeco, kiuj trajtoj plej ofte poziciigis ilin kiel persvadistojn, influantojn, viziulojn kaj kompreneble plej amatajn publikajn oratorojn. Dum generacioj oni fidis ilin kaj dum generacioj sen grandaj formalaĵoj oni elektadis ilin por sekva dekjara oficperiodo kiel Prezidantoj de la Provinco, la saman aŭ, kaze de morto, la sekvan plejaĝulon de la Zań-gento. En sia historio la urbo ĉiam diferencis de cetero de la lando, kie la elektoj ne koncernis civitanojn, kaj registregantoj konservis senbridan sendependecon de siaj civitanoj. La simileco de la familia nomo kaj la nomo de la provinca ĉefurbo garantiis fidon de la balotantaro kaj kontinuecon de oficado.

# La praulo de la klano ŝanĝis sian nomon de Dan al Zan,

por ke oni ne demandu lin, de kie li alvagis, sed tio estis tiel delonge, ke la memoro pri tio ne konserviĝis. En la salono kun la gentaj portretoj, kiuj ne diferencis unu de la alia krom la datoj kaj la vestoj, pendis tamen bildo prezentanta pecon da roko parte kovritan de blua materio, kio devis multon klarigi pri la deveno de la Zańoj, sed neniu sciis precize kion, do oni lasis la pentraĵon trankvile, ĝuste tie, kie ĝi pendis dum generacioj. Iel neniu ne emis klarigi, kial la sekvaj posteuloj aspektis vizaĝe ĝuste kiel siaj antaŭuloj.

# Nebone konservitajn restaĵojn de ili, verŝajne de la lastajn, oni trovis lastatempe dum esploro de tuneloj. ARCH havis en stoko kelkajn partojn.

Antaŭ okdek taŭeloj serikalaj sekurecservoj permesis al estraro de Zansko memstare igi publikan trankvilecon kaj jam de longe ne necesis sendi raportojn pro fido de la ĉefulo de la serikalaj spuristoj mem, de lia posteulo kaj de posteuloj de tiu posteulo.
Kutime en Zansko ĉiusemajne tiama nestoro de Zań-gento oratoradis anka respondante al demandoj neesprimitaj, sed vibrantaj en homaro urba kaj kromeja.

La mediokre pacan ekziston ĉesigis la meteorito ne pli granda ol provizejo de tabuloj de la Subprovinca Oficejo, kiu frapis vilaĝon norde de la ĉefurbo, kaj la ŝokondo forbalais la tutan distrikton, detruante unu el aerfabrikoj, ĉefan akvoproduktejon kaj grave damaĝante la reton de tuboj, kiuj vivtenis grandan parton de la provinco.

Tiuj, kiuj sukcesis postvivi, rapide kaj amase aperis en Zansko kaj la elokventeco ĉesis sufiĉi kiel kuntenilo de socia ordo. Ekregis ecoj de maltrankvilo, krimo kaj perforto. La civitanoj ekprizorgis pri pligrandigado de siaj stokoj de nutraĵprovizoj kaj ĉesis elhejmiĝi. Kreskis bezono je nitaj servoj, kaj domoj iĝis aspekte bunkrecaj.

La avo Johannes Zań, granda oratoro, dotita per eksterordinara humursento, kvankam profunde praktika homo, la tiama Prezidanto de la Provinco, alvokis la deksesjaran Daron al sia rezidejo kaj diris al li jene, malrapide balanciĝante sur ornamita fotelo:
- Ci veturos al la Ĉefurbo de la Mondo, Doomo. Ni devas zorgi pri la postvivo de nia gento, kaj vi helpos nin kaj sin pri tio. En la Ŭaziro de Infrastrukturo kaj Ulimŭenkejregistrado.

Li donis al li sian feran oficistan sigelringon kaj adiaŭis lin per kora manpremo.

Por la vojaĝo oni enpakis al li du kestojn da nutraĵporcioj por elspezoj, kelkajn kun aero kaj ladskatolon kun ornamita kovrilo da sekigitaj zanskaj frandaĵoj.

Al Doomo la vojo estis longa. De Zansko reloj kondukis suden nur dum unuaj du suntagoj. Plu la sola eblo estis longa veturado per mendita konfuzumo ĝis la unua stacio de la venta kaj konata de fulmoj Montara Provinco, kaj ĝi kondukis tra senhomejoj, laŭ vojo ĉiujare vojaĝebligata, kvankam sen regula transporto. Tie Daro estis gastigota en palaco de la Prezidanto de la Provinco en Brembogro, kie li restos du tagojn.

La veturilo atendis, nova aŭ bone repentrita. La ŝoforo estis pure vestita, kaj moviguloj bone kaŝitaj de la kritika moŝta okulo. Por la bonveno Daro ricevis kelkajn proteinajn buletojn preparitajn krakete.

La vojaĝo ŝajnis trodaŭri, tamen la sesan suntagon matene ili atingis Brembogron. Tra la vitro Daro vidis grizajn domojn en la transversaj stratoj grimpantaj ambaŭflanken de la ĉefa arterio. Ili parkumis antaŭ betona palaceto. La ĉefservisto helpis lin eliri kaj silente kondukis lin al la feraj pordegoj de la enirejo.

La betono de la eksteraj muroj montriĝis esprimi la internon. Ĝi aspektis kiel ajna Provinca Oficejo en Zansko, nur senkolora. Ĉio ĉaspektis griza, ĝis la subita sunleviĝo, kiu ŝajnis esti la oranĝaj kaj flavaj proteinaj buletoj en verda saŭco, enportitaj de la servistaro al la salono, en kiu Daro atendis gastiganton. Geĝo Kirasinwo en banmantelo kvazaŭ fluis de la betonaj ŝtuparoj apenaŭ vekita, kun surprizita esprimo sur la prizorgita plenvanga vizaĝo. En Brembogro la ofico de Prezidanto de la Provinco ne estis ligita kun iuj ajn devoj, krom reprezentaj en serikalaj festoj, kiuj okazadis unufoje po rajsa oficperiodo. La oficisto vivis bone, same kiel lia antaŭulo. Post la eluziĝo de la antaŭulo, oni kutime sendis la sekvan nomumiton el Doomo.

Kirasinwo haltis. Zańo leviĝis kaj etendis al li sian manon. Tra la buŝo de la provincestro trafluis grimaco de naŭzo, sed nur por momento. Li molaĉe akceptis la manon de la gasto kaj rapide kaŝis la sian malantaŭ la pugo. Poste griza servisto per ŝparema brovgesto almontris al Daro koridoron. La gastiganto malaperis.

Ili atingis la loĝejon, modeste meblitan. Ceteron de la tago li pasigis enpensiĝe. Precipe pri sia bona infanaĝo en la hejma Zansko.
Matene oni veturigis lin al la Suda Stacidomo.

Post kelkaj suntagoj li jam estis sur la Vitra Dezerto, de kie kursadis ĉefurbaj skipoj de la Gildo de Puŝistoj ĉe la Fervojista Fako sub la Ŭaziro de Transportfaciligpeno, kiuj deprenis la vagonojn de tiuj de la nordo, kiuj revenis al Brembogro per la sekva trajno el la ĉefurbo. Dum la halto li aŭdis skrapadon en la flankon de sia aerkabino, sed li timis elrigardi. Ili ekmoviĝis malrapide, akcelataj per forto de muskoloj de la puŝistoj.

- Kaptu tenilon! Forveturo! – ili svingis la brakojn kaj tondre tra la maskoj kriadis, kiam la novaj vagonoj atingis la trajnon aŭ la trajno atingis pli malrapidan trajnon antaŭe. Estis cisternoj, aliaj kun silico, kreto, metalo en stangoj kaj elfosigitaj eroj.

Aperis unuaj konstruaĵoj kaj kotaj stratoj. La aero fiumis oscilante inter odoroj de putro kaj nafto.

Antaŭ la suno leviĝis trian fojon Daro forlasis la trajnon en homplena Norda Stacidomo, situanta en malalta lada konstruaĵo ĉirkaŭita de kvartalaĉoj, kiel ŝajnis al la juna moŝto, kies vivo ne alkutimigis lin al ĉi-tiaj pejzaĝoj.
Vagonistoj malŝarĝis liajn kestojn, alportis malgrandan ĉareton kaj ŝarĝis ĝin zorge, rigardante ceterulojn, kiuj malaperis en la homamaso de similuloj kaŭrantaj sur la betona platformo ĉirkaŭ amasoj da konservaĵoj “1P”. La junulo direktiĝis al la stacidoma konstruaĵo.Per grandaj literoj sur la tabulo estis desegnitaj ciferkonturoj de la aktuala tempo: "Z168.4.7.9.9". La akurateco de la trajnoj fidele spegulis tiun precizecon. La lastaj temposignalistoj ankoraŭ estis batsignalantaj la plenan horon. Preterirante disĵetitajn pakaĵojn ili transiris al la kontraŭa flanko. Dar donis al ili po du ladskatolojn kaj ekrigardis ĉirkaŭen.
Antaŭ la stacidomo en duonlumo vice parkumitaj lokaj drezinoj-taksioj atendis elirantajn vojaĝantojn. Daro priskribus la ŝoforojn kun la vorto "friponoj", se li konus ĝin. Unuflanke de la placo staris ilia grupo kun maskoj kaj boteloj en flav-nigraj strioj, kaj aliflanke en verdaj punktoj sur ruĝa fono. Daro aliris al ajna plej proksima.

- Aŭtist' - ne kultivist' – ekparolis la ŝoforo, korektante la flavajn striojn malantaŭ la kapo – Kien moŝto deziras?

En sia multekosta masko Daro paliĝis pro timo kaj pro naŭzo de iel traiĝanta odoro de malsupera klaso. Li bedaŭris, ke li forsendis la drezinistojn.

- Ŭaziro de Infrastrukturo kaj Ulimŭenkejregistrado. – kelkaj el la grupo alproksimiĝis atente ĉirkaŭskanante per brilajn vitroj la vestaĵon de la alveninto.
- Ne stink' senenhav'n. Pigrul', ekparol'! – flustris iu.
- Alpel'!
- Proviant'. Ŭazir-nivel'!

Ili silentis momente, ĉar preterpasis funkciulo-aŭskultulo, kiu malgraŭ penoj kaj skrupula trejnado estis facile rekonebla: li tro multe ĉirkaŭrigardis kaj interparolis kun neniu.
La taksiisto ĝentile salutkliniĝis kaj daŭrigis.

- Altrangul', mojos', bela snobul'. Dudek porcioj ĉi-tiel.

La junulo nur kapjesis, ĉar la voĉo ne povis trapasi lian kunpremitan gorĝon.

- Ekant'! – du alsaltis por preni la kestojn kaj tuj ekpuŝis la konfuzon. Ili veturis rapide, Daro kaj tri banditoj, ĉiu kun bastono aŭ peza ŝraubturnilo kunigita kun sia zono. La ĉefurbaj veturiloj, adaptitaj al la mola grundo, havis pli larĝajn radojn ol tiuj en Zansko, estis pli pezaj kaj bezonis pli nombran skipon.

Malrapide ili traiĝadis tra la vekiĝanta malpura urbo.
Doomo okupis ebenaĵon inter foraj rokoj kaj krom la strikta centro konsistis plejparte el unuetaĝaj konstruaĵoj, kio grifis la senteman al malbelo menson de Daro. Zansko famis pro sia bela arkitekturo kaj antaŭ la katastrofo fieris pri tutaj stratoj superkovritaj per vitraj plafonoj.

Alveninte al Doomo lia impreso estis, ke li venis viziti fremdan civilizacion de mallertuloj okupiĝantaj pri malgranda forceja agrikulturo, kaptado de blatoj kaj transportado de tiuj produktoj al plej proksima aĉetejo, de kie oni provizadis iun fabrikon de nutraĵporcioj "P1". Jen estis la Ĉefurbo de la Mondo kaj por efike solvi ajnan serikalan aferon oni estadis devigataj alveni al ĝi.
La malforta suno jam leviĝis super la konstruaĵoj, kiam ili trakotumiĝis tra la fumplenaj antaŭurboj, kaj liaj okuloj ekvidis la ĉefurban splendoron manifestiĝantan per fortikaj serikalaj konstruaĵoj en fono kaj drezinoj sur ĉiu ĉefa strato. Homoj, dece vestitaj, kursis pro siaj aferoj inter butikoj, haltejoj kaj manĝejoj, kie la porcioj estis preparitaj laŭ mil diversaj manieroj. Li iom kvietiĝis.
Ĉio ŝajnis aspekti bonorda kaj pura, se oni ne rigardis al piedoj – tie aĉis grasa olea koto, kelkloke kovrita per betonaj kaheloj, desub kiuj surpaŝitaj povis sen averto ŝpruci malpuraĵo.
Tuj poste ili haltis - ĉe la limo de la Administra Sektoro. La friponoj ekrigardis unu la alian kaj tiel unu ekparolis:

- Moŝto, nun est' malfacil', ĉi est' luks' tarif'. – la ceteraj ekridis – tarif' netromp', bon', nur neces' alŝmir'.

Daro nenion el tio komprenis kaj nur rigardis, timigita.

- La moŝto ne komprenis, klarigu tion pli bele – pluigis alia el la fakfratoj per trompe ĝentila voĉo.
- Ni tre afable petas pri unu bela kesteto, por niaj edzinoj kaj infanoj, ĉar la epoko estas malfacila, kaj ni, nu, estas bonaj homoj.
- Li ne mensogas – alia aldonis.
- Jes, kompreneble – Daro strebis ne nervoziĝi, sed lia denaska talento por fantaziado sugestis al li plej malbonajn imagojn. Lia deveno ordonis al li sin teni digne.
- Tiel ni invitas moŝton al la pago.

La junulo jam pretis ekmontri la ĝustan keston, kiam de la alia flanko de la strato tramarŝis taĉmento de ordogardistoj en malhelbluaj maskoj kaj nigraj galoŝoj longaj ĝis ingvenoj, kiujn ili lerte eltiris el la koto ĉe ĉiu paŝo. Dar ĵetis rigardon al ili kaj la skipanoj de la taksio inter si.

Hodiaŭ speciale por la estimata kliento granda promocio. Ni bele kliniĝas kaj jam alveturas.
La kunfuzumo ekmoviĝis.

Koto ŝmacis sub la radoj, dum ili enpuŝiĝis en la ravino de longa aleo kun altaj konstruaĵoj ambaŭflanke. Post kelkaj rojŭeloj ili atingis grizan domegon kun grandaj literoj “Ŭ12” firme alnititaj super la ĉefa enirejo. La taksiistoj malŝarĝis ĉiujn kestojn sur la vastajn ŝtupojn krom unu, kiun Daro fingre almontris kaj malaperis sen nenecesa bruo.

Daro elspiris kaj grimpis al la fortika ŝtala pordo.

---

➼Klarigoj pri la projekto

---

6. Avideco. Randejoj

La sekvan tagon Bjeĵviejo vestis sin oficiale, kvankam li kaŝis tion sub longa, neprecipe fasonita civitana mantelo. Maskon li surmetis personan, enpakis manĝaĵojn kaj provizon da aero. En la Okcidenta Stacio por Transporto de Homoj kaj Varoj li eniris privatan drezinon kaj po 10 ŭazir-rangaj ladskatoloj li atingis foran je tri tagoj da vojaĝo finon de la okcidenta relvojo. Tie atendis Cirmano, same en griza mantelo, el sub kiu perfide elstaris kolumo de sia savista uniformo.
De tie konfuzumo po 80 ordinaraj porcioj po ĉiu pasaĝero portis ilin plu. Post tri suntagoj ili preterpasis forajn betonajn rokojn, kaj post kvin ili atingis kromregule nekotan Niesbaron.
Estis la unua fojo por ambaŭ el ili, la vojaĝo al la Okcidenta Randejo. Onidiroj cirkulantaj inter oficejoj konigis al li priskribojn de dunoj el pura polva silico.

#Infektitaj per poezio, ŝimintaj procesoroj de ARCH teksis tian ĉi penson:
“Li ne konis grincadon de silicia gruzo dezerta, nek de konkoj ĉe marbordo sala”.

La transportilo haltis ĉe la rando de areto da teretaĝaj domaĉoj.
La konstruaĵo estis solide nitita, griza kaj ĉirkaŭita de barilo el ondumita lado, malalta barako nedistingebla de la ceteraj najbaraj konstruaĵoj.

“Ilia riĉeco certe ebligas pli ol tio”, ekpensis Remkalo.

Por faciligi al si la taskon, li demetis la mantelon kaj en la serikala aŭro li lasis sin konduki al la sidejo de la Socio Arĥeo. Rakludo iris malantaŭ li, penante aspekti minaca.
Vendo de artefaktoj neniam ĉesis alporti profitojn, sed Arĥeo ne penis allogi al Niesbaro profitavidajn ĉasistojn de nepagitaj impostoj de la Fako de Civitanspurado.
Ekstere staris grupo de samaspektaj ajnuloj. Por faciligi al si la taskon, la oficisto demetis la mantelon kaj en tiel serikaleca etoso lasis sin konduki al la sidejo de la Societo Archeo. Raklud sekvis lin, penante aspekti minaca.
La pordego apenaŭ pendis sur la ĉarniroj, kaj la pado al la enirejo kondukis tra amasoj da fera rubo.
La muroj ne aspektis hermetikaj, sed la siblo dum la malfermado de la pordo malkaŝis ĉeeston de propra atmosfero. Bjeĵviejo demetis la maskon kaj postulis de la barba akceptisto, ke oni tuj konduku lin al la prezidanto de la Socio. La etoso de registareca potenco, kiun disvastigis la ŭazir-ranga uniformo, atingis la celitan efikon, kiel li pensis. La akceptisto, malgraŭ la distanco apartiganta lin de la ĉefurbo, kondutis kiel ĉiu ajna akceptisto — kvazaŭ ili ĉiuj estus ligitaj per travideblaj fadenoj. Li ekmoviĝis kun malemo kaj enuiga mieno, bone kaŝita sub densa vizaĝhararo.
Fine de la longa koridoro, kovrita per ruĝa tapiŝo kun fantaziaj desegnoj, malantaŭ feraj pordoj ornamitaj per flugilhavaj monstretoj, figuroj kun longaj haroj kaj tubetoj ĉe buŝetoj, kaj tabuleto kun klare brulskribita “PZIDANTO”, lin akceptis barba, neambicia kaj sincere mediokra Prezidanto Mardeno Barcjo mem. En Arĥeo ĉiuj portis barbojn, ĝenerale uzatajn por senpolvigi objektojn kolektaditajn dum la taŭeloj de ekzistado de Arĥeo, sed la barbo de la ĉefo estis pli mallonga kaj pli pura ol tiu de ceteraj.

“Nebone nutritaj savistoj.” – trapasis tra menso de Rakludo, kaj tiu de Remkal:
“Ili aspektas kiel senlaboraj drezinistaĉoj.”

- Nome de la Ŭazirestro mi postulas, ke oni montru al mi la ńąćeźon!
- Kompreneble, sinjoro oficisto – la prezidanto de Arĥeo atente ekrigardis la insignon alpinglitan sur la dekstra flanko de la uniformo de la oficisto. – Ŭ2K2S1S3.
- Subkatip… katipulo Remkal! – la vorto “sinjoro” tiel delonge elmodiĝis en la ĉefurbo, ke ĝi fariĝis rapida maniero rekoni forprovincan devenon de interparolanto.
- Jes, kompreneble, sinjoro... katipulo. Kiun ńąćeźon vi deziras vidi? Ni havas multajn ńąćeźojn de plej bona kvalito. – li ĵetis rigardon al la fortulo en uniformo staranta malantaŭ la oficisto. Esplorante la situacion li enpense penis eltiri el la monujo de la gasto kiom eble plej multe sen risko de posta inspekto de la entrepreno.
- La ńąćeźon! – Bjeĵviejo ne havis sperton pri tio, sed li penis soni ordonemege, kvazaŭ li parolus al sia subkatipulo, kiun li ja neniam renkontis nek renkontos.

“Kun oficistoj oni neniam ŝercu.”, tra la cerbo de Mardeno trafulmis averto, “Pli bone nesufiĉe ol tro. Kvankam aliflanke li venis kun malgranda eskorto, verŝajne li estas en ferio. Eble ceteraj venos ĉi tien sekve? Serikala provoko?”, li konsideris.
La Prezidanto hezitis, sed ne montris tion. Singarde li turnis sin kaj ektiretis unu el ŝnuroj pendantaj de la plafono apud la malantaŭa muro, sur kiu videblis ankoraŭ: la portreto de Rajso de Ulimŭenko Depsa Kfenga en iam brila flaviĝinta kadro de serikala modelo, kaj pli malgranda, en plasta kadro kun floroj elfosita el subtera ruino de iu oficejo en la malnova ĉefurbo portreto de la unua prezidanto de Arĥeo kun nomo pro la foreco de tiuj tempoj rekonstruita je “Ĥiŝoo”. Estis tie ankaŭ malgranda bildo de kalva sinjoro subskribita “Sostaker Ptalon”.
Post momento en la pordo aperis polvokovrita grizhara barbulo kun pala rigardo kaj malgranda olea lampo en la mano. Li portis eluzitan bluan jakon. Per paŝoj senkarakteraj, preskaŭ palpe, li kondukis la gastojn tra nelumigita labirinto de koridoroj al malantaŭo de la konstruaĵo, kiel povus ŝajni.
Tie, malantaŭ pezaj pordoj en nelumigita salono – vasta, kion oni povis dedukti el la eĥo ripetanta la krakon de la fero kontraŭ la kadro – de tenebro aperis granda pavilono. La laboristo ekbruligis kelkajn lampojn pendantajn sur la muroj. La konstruaĵo estis farita el vitropecoj de diversaj grandecoj, kaj enhavis vicon da solidaj feraj tabloj, sur kiuj estis aranĝitaj plej malbone vendataj eksponaĵoj, forigitaj de la ekspozicio antaŭ la aŭkciejo de la Socio Arĥeo en la ĉefurbo, al kiuj la Prezidanto havis inklinon. Estis tiu inklino, kiu savis ilin de forĵeto sur la unu de la rubamasoj ekstere. Sur la planko, en plej malhela angulo de la ĉambro, troviĝis travidebla kubo kun randoj el ŝtalaj platferoj, kaj en ĝi, sur rusta apogilo, kuŝis malfermitaj al la malalta plafono flavecaj folioj kunigitaj laŭ unu rando, bindita en pli malhela materialo, plenaj de ekzotaj formoj kaj misteraj simboloj.
En Bjeĵviejo ekbolis la sango. Li ekiris al la miraklaĵo.

- Ten...– ekhezitis la maljunulo, timigita de la subita movo de la oficisto, la rango de ĉi tiu vizito kaj la risko de damaĝo de la kolektaĵaro de la ĉefo mem - …ere…

La oficisto ĵetis al li riproĉan rigardon, kaptis per unu mano la randon de la artefakto, kaj per la alia turnis kelkajn paĝojn.
La grasa knabo sidanta sur la barelo altiris lian atenton. Tio kaj ankoraŭ unu bildo prezentanta fontanon kaj la samon en sekco.

"Grandioza!!" – liaj okuloj ekbrilis, sed li regis sin kaj konservis seriozan mienon.

El la poŝo li elprenis grizan sakon kaj jam volis oficistece eksklami: “Oni rekvizicias.”, sed imaginte sin mem ŝtelirantan tra grizaj stratoj, riskante ke iu oficisto dum rutina kontrolo demandos lin, kion li kaŝas sub la mantelo, ektimis kaj haltigis la vortojn antaŭ ol ili atingis la voĉkordojn.
Li sidiĝis sur fera tabureto kaj koncentriĝis pri admirado de la volumo. Ankaŭ la asistanto sidiĝis, kvankam li aspektis kvazaŭ li tuj leviĝos kaj senpolvigos per la barbo iun el la kolektaĵoj. Rakludo staris kaj atendis, naŭzita kaj enuigita.
Post iom da tempo Remkalo eliĝis el la tranco kaj kapjesis al la maljunulo. Li ordonis konduki sin reen al la prezidanto. Ili sekvis la labirinton de koridoroj, kiun la malgranda barako de la Socio ŝajne ne kapablis enteni.
Prezidanto Barcjo ne demandis. Li atendis, elpensante diversajn scenarojn, en kiuj li marĉandos kontentigan prezon.

- Kvindek 1P, ŭazir-rangajn. – ĵetis la oficisto.
- Bonvolu pardoni, sed tio estas mia persona kolekt... – timide komencis Mardeno.
- Ducent kaj neniun skatolon pli! – Bjeĵviejo jam volegis forveturi kaj komenci tapeti la murojn per la paĝoj de la artefakto.
- Sed...
- Ducent!
- Kompreneble, estimata katipulo, kompreneble. – paceme finis la Prezidanto.

---

➼Klarigoj pri la projekto

---

6. Avideco. Karieristo

De la nature timema kaj feliĉe figure mediokra (ne altiranta al si nenecesan atenton, kaj krome: ĉiutage en oficista masko) subsubkatipulo Bjeĵviejo Remkalo ĉe la katipo de la katipo de la Ŭaziro de Industrio, alia trajto – avideco – kapablis lin mensardigi tiagrade, ke li faladis en emociajn statojn, pri kiuj, se oni lin akuzus, li neus. Li estis el la oriento de la metropolo kaj devenis el familio, en kiu regulaj manĝoj estis nediskutebla normo, tamen same hodiaŭ kiel en juneco, li dediĉis sin al la sama fascino de ajna infano el la najbarejo: li kolektadis diversajn kuriozaĵojn. Lia oficista salajro sufiĉis por regulaj vizitoj al la urba foirejo. Dum labortagoj lia kososoulo sendis tien, kaj precipe al la aŭkcia domo, sian katipulon, kaj libertage Bjeĵviejo penis mem.

Li estis tie, kiam oni elmontris la ńąćeźon. La antikvaĵo en la vitrino estis malfermita sur la paĝo kun la diketulo sidanta sur barelo. Malgraŭ la grafika allogeco, ĝi ne ŝajnis aĉetinda pro la okulfrapa maldaŭreco de la materio, el kiu ĝi estis farita. Aĉetinto por turni la paĝojn devus perdi tempon, en kiu li povus jam amuziĝi per sekvonta ludilo. Li senkonscie enmemorigis la strangan nomon, tamen aĉetis kelkajn ferajn antikvaĵojn kun fantaziaj etikedoj kaj revenis al sia plena de fatraso duobla subsubkatipula loĝejo. Li metis la akirojn sur unu el la amasoj, ĉirkaŭrigardis iom kaj elspiris kontenta pri la kreskantaj dimensioj de la kolekto, kiu jam okupis la plimulton de la ĉambroj - krom la provizejo sen fenestroj, plena de ladskatoloj kun nutraĵporcioj, en kiu li dormis. Danke al lerta sistemo de padoj, la kolekto ne ĝenis lin en la interĉambra navigado, samtempe plenigante lin per inspiro kaj deziro je pli. Li aranĝis la eksponaĵojn laŭ grandeco kaj laŭ materialoj, el kiuj ili estis faritaj, kaj ankaŭ surbaze de sia propra supozata kronologio, elpensita dum iu vespero, kiam li ŝvebis inter la eksponaĵoj, tuŝetante ilin per la pintoj de siaj fingroj, avide fiksante la rigardon sur ĉiu el ili. Objektoj el rustokovrita fero ŝajnis al li plej antikvaj, precipe tiuj kun neregulaĵoj en la formoj

Kelkfoje en la foirejo li trafis partojn, kiujn li sentis sin devigita transdoni al la Fako de Praktiko ĉe sia ŭaziro. Tie oni testis ilin koncerne ilian utilecon en plibonigo de efikeco de fabrikoj. Antaŭa subsubkatipulo ĝuste tiel kontribuis al la ricevo fare de la Ŭazirestro de Industrio de la Medalo de Maŝineco elde propraj manoj la Rajso de Ulimŭenko mem ,pro la enkonduko de ĉeno transdonanta rotacian movon de unu dentrado al alia.

Remkalo ne estis tiel bonŝanca kaj ĝis nun liaj serĉadoj ne alportis al li la revitan plirangigon al ŭazirkatipsan-oficisto. La mankon de profesiaj sukcesoj li kompensis al si per diboĉeca kolektado.

En lia juneco la mezranga oficista kariero ne permesis al li disvolvi la revojn, do dum taŭeloj la pensoj transfluis direkte al la subkonscio kaj ŝvebis tie, atendante sian tempon. La promocio al ŬKSS ŝanĝis ĉion. Nun li povis kolekti senlimigate.
Iun matenon la vorto ńąćeźo ekbrilis en lia menso kiel ankoraŭ ne inventita neono. En la infanaĝo li havis tiajn penseksplodetojn kaj ili ĉiam kondukis al sekva ideo pri eĉ pli bona akiro.
"Donaco al ŭazirestro?", dum momento li konsideris la eblecon, sed alia penso garnis ĝin kiel tegmento de dika lado.
Pense li vidis la foliojn gluitajn al vandoj kvazaŭ tapeto, kaj tiujn kun ilustraĵoj enkadritajn, pendantajn sur najloj, kie ajn li deziros kaj kie ankoraŭ estas libera loko. La deziro posedi pretige ekbruligis la menson por tuja agado.
La saman tagon, dum la tagmanĝa paŭzo, apenaŭ detenante sin por ke li ne elkuru el la oficejo, li sidiĝis apud la ŬKSS-ulo de la Buroo de Kadroj kaj Planado kaj aĉetis de li permeson por libera posttagmezo. Unu panŭelon poste li jam estis rapidumanta al la aŭkcia domo, kie oni diris al li, ke la eksponaĵo estis retirita de vendo.

Li revenis al la laborejo, uzis prokrastitan permison de unutaga propaganda ferio kaj ordonis al sia propra katipulo, ke li kontaktu la subsubkatipestron de la Fako de Informoj Kolektitaj Kaj Troviĝadantaj en la Ŭaziro de Infrastrukturo kaj Ulimŭenkejregistrado kaj la KSS-estron en la Ŭazirestro de Savado en la Fako de Okazaj Eventoj por aranĝi renkontiĝojn. La katipulo de Remkalo sendis samtempe du el siaj katipuloj, por ŝpari iom da tempo.

La subsubkatipuloj renkontiĝis la sekvan tagon en budo el plata lado proksime de la odoraĉa Okcidenta Kanalo. La deĵoranta funkciulo viŝinte vitrojn de masko ekrigardis la tabulon malantaŭ sia dorso. Ĝis post unu horo ne estis rezervado por iu ajn alia sekreta renkontiĝo kaj la sinjoroj povis konspiri senhaste. Krom tio, nenio interesis lin, ĉar li estis asignita al la oficejo de la rajso, kaj tie demandoj ne povus favore influi kurson de lia kariero.

- Ekzistas bezono – komencis Remkalo per formala tono – pri informo pri la reala sidejo de Arĥeo.
- Kvindek nutraĵporcioj kaj ok sakoj da sablo, pli kruda, ne polvo.
- Akceptite.
- Nia katipulo kontaktos la vian ĉi-semajne.
- Necesas tuj.
- Plus tri sakoj da sablo. Pretos post unu panŭelo, ĉi tie.
- Akceptite.

Sen malnecesaj vortoj ili disiĝis kaj Remkalo translokiĝis al la atendeja budo.
Precize je la ĝusta tempounuo aperis la katipulo de la subsubkatipulo, diris nur:

- Niesbaro ĉe la rando de la Okcidenta Silica Dezerto.

kaj foriris.

La sekvan renkontiĝon li havis ĝuste post panŭelo.

- Mi bezonas liberon por du semajnoj, por morgaŭ.
- Povas esti operacio, hemoroidoj. Dek kvin sakoj da sablo, sed pli kruda - la ŬKSS-ulo precize sciis pri eblecoj.
- Akceptite.

La sablon li ricevos de la subsubkatipo de la Ŭaziro de Transportfaciligpeno, kaj la novajn nutraĵporciojn, per kiuj li anstataŭigis la plej malnovajn el sia propra kolekto, de la Ŭaziro de Savado, Fako de Nutraĵporcioj.
Katipsansanuloj okupiĝis pri la loĝistiko de tiuj interŝanĝoj kaj ofte bone perlaboris per la kurtaĝo en la formo de eroj perditaj dum la transporto.

# Konspiro permesis al subsubkatipuloj regi Ulimŭenkon, ĉar la rajsoj, ŭazirestroj kaj aliaj sur la altaĵoj de la administracio okupiĝis pri plezuigo de siaj vivoj kaj nur denunco, se ĝi atingus iliajn orelojn, povus ŝanĝi la etoson de senproblemeco, en kiu ili oficis. Denuncado estis punata per degrado, krom se oni denuncis iun de pli malalta rango, kio ne estis necesa, ĉar la superulo havis absolutan potencon super siaj subuloj. Malgraŭ tio, ke la sistemo ŝajnis funkcii senriproĉe, ankaŭ la KSS-estroj, kiel ĉiu ajn, revis pri bona vivo kaj konspiris por akiri ĝin kaj ĉesi okupiĝi pri senĉesa administra vagado.

Bjeĵviejo neniam iris eksterĉefurben, do la ekspedicio okcidenten ŝajnis al li ekstreme danĝera. Li decidis varbi helpanton, sed ne de sia oficejo, ĉar tie ilin tenis nur avideco kaj timo. Li bezonis KSS-estron, prefere inklinan al ion pli ol kroman feritagon kaj kelkajn P1-oj.
Disponeblis tajnvjenhoktŭotooj de DC, sed li ne fidis ilin.
Per la fenestra poŝto li eksciis pri ulo, kiu havis estris la fajrobrigadon.

“Eble tiu tentiĝos?”

Li revenis al la oficejo kaj grimpis al la ĉambreto kun fenestro por atendi la horon de komunikado.
Kiam ĝi alvenis, li ekbruligis la lampon. Kelkajn blokdomojn for ekbrilis lumeto.

“Ĉi-tien 1 forta tasko danĝera” – li sendis per la Fingra Lingvo.
“Akceptite” – li legis la respondon.

Fine de la senŭelo li jam havis interkonsentitan renkontiĝon. Cirmano, Ŭ15K39S54S14, estis fortulo, eble sola inter ĉiuj al li konataj KSS-estroj, ne rilatis al neniu grava kaj taŭgis por la tasko kiel neniu alia.

- Permeson de la Buroo de Kadroj kaj Planado por la konstruado de savista gardejo en ĉiu kvartalo, por ĉiuj. Kaj la ekipaĵon. – Savisto malkaŝis sian prezon. Li estis subulo de katipulo tiel malgrava en la hierarkio, ke li mem ne povis tion aranĝi.
- Akceptite.

---

➼Klarigoj pri la projekto

---

Poemo de Däwren Seytjanov
Esperantigis: Shadyman Ahmetuly AQANOV (Ŝadmano AA)

Kial ni ne rimarkas ĉion ĉi?
En ĉiel' sun' brulas varmege.
Dormante ni la tempon ne rimarkas
Sur vizaĝ' sulkojn desegnas ĝi.

Ni ne rimarkas la aferojn ofte,
En koro kaŝas sin malĝojo.
Eĉ en infanaj tagoj ni ne scias,
Ke ekzistas am' kun vero.

Sen ŝanĝoj la tagoj fluas trankvile,
Ni ne rimarkas – fajr' estingis.
Ni ne rimarkas – la knabet' ludema
En junulon rapid' kreskiĝis.

Ne rimarkas ni printempon la ĝojan,
Kiel sun' disĵetas brilojn.
Ridante tra la vivo ni ne vidas,
Ke la amik' maloftas en rond.

Vi konsentos, amiko, kun mi certe:
La tempo adiaŭ' nin iam.
Ni ne rimarkas – iun matenon
Maljuneco ekbrulos mortos.

La knabino rideme maljuniĝas,
Silente roko disfaliĝas.
Ho, ni naivaj – ni ja ne rimarkas,
Ke senĉes' la vivo forpasas.
Ne rimarkas...

Байқамаймыз

Сөзі: Дәурен Сейтжановтыкі
Аударған: Шадыман Ахметұлы

Қалай ғана байқамаймыз біз бәрін?
Көк аспанда күннің қызғанын.
Байқамаймыз ұйқтап жүріп уақыттың,
Ақ жүзіңе сызық сызғанын.

Байқамаймыз еш нәрсені көбінде,
Ылғи тұрад бір мұң көңілде.
Байқамаймыз бала күннің өзінде,
Ғашық жанның барын өмірде.

Өз қалпында өте берер, әсте, күн,
Байқамаймыз оттың өшкенін.
Байқамаймыз кешегі жас баланың,
Жігіт болып қалай өскенін.

Байқамаймыз көктемнің де келгенін,
Мол шуағын күннің шашқанын.
Байқамаймыз күліп жүріп өмірден,
Көп достардың сиреп қалғанын.

Келісерсің бұл сөзіме дос менің:
Уақыттың да бір күн қош дерін.
Байқамаймыз кәріліктің бір күні,
Соңғы рет бір жанып-өшкенін.

Қартаяды күліп тұратұғын қыз,
Мұжылады мүлгіп биік құз.
Аңқаумыз-ау, байқамаймыз тегінде,
Өмір өте шығатынын біз.
Байқамаймыз...

视而不见

作词：道列恩·赛特扎诺夫
翻译：夏德曼·阿合买提

我们如何对一切竟视而不见？
蓝天之上太阳正炽烈照耀。
睡梦之中却未曾觉察时光流转，
它已在你纯白面庞刻下痕线。

我们常常对世事都视而不见，
心灵深处总藏着无尽悲酸。
即便在童年时代也未能发现，
这世间原来也存在真爱相伴。

日子总是如常静静地在流淌，
我们未看见火焰早已熄灭。
未曾看见昨日那个小小儿郎，
怎突然就长成青年人的模样？

未曾看见春天已悄然地降临，
未见太阳洒下灼热的辉光。
含笑走过这一生却未觉察清，
旧日朋友已渐渐疏远而飘零。

我的朋友啊你定会同我赞同此情：
时间也终有一日会告别而行。
我们未曾看见某个清晨的时分，
暮年最后一次将燃尽而无声。

爱笑的姑娘已渐渐染上白霜颜，
沉默的峭壁在慢慢剥落岩坚。
我们是何等天真竟未能看齐全，
生命正无停歇地如烟雾般飘散。
视而不见……

继东北三省一区世界语大会，又一个东北地区跨四地联动的世界语文化活动诞生，本次朗诵会自筹备阶段便受到国内外世界语界的高度关注与广泛支持，相关筹备工作此前已得到中华全国世界语协会的指导与认可。开幕式上，国际世界语者教师协会主席艾哈迈德·马姆杜希专门发来贺信，他代表协会对本次活动的举办表示热烈祝贺，寄语本次朗诵会能够成为东北地区持久、重要的特色文化品牌，持续助力世界语及世界语诗歌在中国的普及与深耕。

http://esperanto.ddgcah.cn/article/?type=detail&id=432

http://esperanto.ddgcah.cn/

Bonvolu doni al mi brakumon

YinJiaxin

Daŭriganta

En la jaro, kiam Don Lele sukcese eniris universitaton, Lin Danĉin jam tute ne povis leviĝi de la lito. San Min rezignis sian funkcion en la hotelo kaj eklaboris kiel horlaboristo, por ke ŝi povu prizorgi Lin Danĉin iam ajn. Ŝi sola faris flegadon pene. Kvankam ĉiutage ŝi sentis sin tre laca, tamen ŝi ankoraŭ vartis Lin Danĉin sindoneme, sen plendo. Poste, Don Lele finis la universitaton kaj okupiĝis en Vudan, tiel ke li povis helpi iom. Tamen, estas ja ne oportune, ke filo flegas sian patrinon. Do San Min faris plejparton da la vartado.

Iun tagon en vintro de 2010, subite draste malboniĝis la stato de Lin Danĉin. Ŝi apenaŭ povis paroli klare. San Min kaj Don Lele tujtuj enhospitaligis ŝin, kaj Don Delin haste revenis. Li larmadis, tenante la manon de la edzino.
En agonio, Lin Danĉin iomete malfermis la okulojn, kaj malrapide etendis sian manon al San Min, kiu tuj antaŭenpaŝis. Ŝi kunmetis la manojn de Don Delin kaj San Min, kaj tra ŝiaj lipoj eliĝis ekstreme malforta sono: “Vi...ambaŭ... unu famili...”

La larmoj de Don Delin gutadis sur la litkovrilon. Li firme tenis la manon de sia edzino, kaj lia voĉo estis tiel raŭka, ke ĝi apenaŭ aŭdiĝis: “Ne havu tiajn pensojn, trankvile resaniĝu, vi fartos pli bone.”

Lin Danĉin ignoris lin, ŝia rigardo turniĝis al ŝia filo, kaj tiu ĉi jam ĵetis sin antaŭ la liton. Ŝi per sia lasta forto montris al San Min, kaj ŝiaj lipoj tremis: “Post... mia morto... vi... rekonu ŝin... kiel... patrino...”

Don Lele forte kapjesis kun larmoj en la okuloj.

Malrapide fermiĝis la okuloj de Lin Danĉin. Ŝiaj buŝanguloj leviĝis iomete, kvazaŭ ŝi ridetus aŭ kvazaŭ ŝi finfine deprenus de si pezan ŝarĝon. Longa silento regis en la ĉambro. San Min aŭdis Don Delin ploreti mallaŭte, kaj Don Lele krii: “Panjo, Panjo”. La sono ŝajnis veni de tre, tre malproksime, trans miloj da montoj kaj riveroj.

Estis tempo por Don Delin reiri al Shenzhen. Denove San Min akompanis lin ĝis la fervoja stacio. Neniu menciis la lastajn vortojn de Lin Danĉin, kvazaŭ ili neniam ekzistintus. Kaj ŝi ne havis humoron atendi lian brakumon.

San Min relaboris en Hotelo Vudan kaj loĝis en la amasloĝejo. Kiel antaŭe, ŝi ofte kontaktis kun Don Delin kaj Don Lele per QQ apo. Surprize al ŝi, Don Lele ŝanĝis la formon de alparolo kaj vokis ŝin “eta panjo” per QQ. Rigardante la du vortojn sur la ekrano, San Min longe gapis, ĝis larmoj gutis unu post unu sur la klavaron.

Iun tagon, Don Delin sendis al ŝi mesaĝon: “Min, mi komprenas la lastajn vortojn de mia edzino. Mi ne scias, ĉu ankaŭ vi ilin komprenas?”

La fingroj de San Min pendis super la klavaro momenton. Fine ŝi emocie tajpis: “Kompreneble mi povas kompreni. Mi volas!”

Sekvis longa paŭzo. San Min pensis, ke li eble okupiĝis pri io alia. Ŝia koro iom post iom peziĝis, kvazaŭ ŝtono ĵetita en profundan akvon kun “plonĝ”. Post proksimume kvin minutoj, la respondo venis: “Mia koro ankoraŭ ne povas forlasi mian edzinon. Ĉu vi povas doni al mi iom da tempo?”

San Min ekploris kaj tajpis unu vorton: “Bone.” Ne gravas kiom longe, ŝi volas atendi.

Finfine, en ŝia koro ekbrilis iom da videbla lumo. Kvankam la lumo eble estis malproksima, kiel lumturo vidata de nokta ŝipo, iom nebula, tamen oni scias, ke ĝi estas tie. Tio sufiĉis.

Vintre de 2011, Don Delin diris per QQ-video, ke post la Printempa Festo, li prenos ŝin al Shenzhen. Li diris tion per senemocia tono, kvazaŭ li parolus pri io ordinara. Sed San Min longe rigardis la ekranon, ŝia koro batis ekscitite tiel, ke ŝia korpo tremetis. Ŝi kuris al la balkono. La vento frapis ŝian vizaĝon kiel tranĉilo, sed ŝi tute ne sentis malvarmon. Ŝi ridis laŭte al la griza ĉielo, kaj la rido estis forblovita de la vento, disiĝante en la aero.

Ŝi atendis dudek unu jarojn, kaj finfine la esperŝipo albordiĝos baldaŭ. Tiun vesperon ŝi ne povis dormiĝi. Ŝi turniĝadis, pensante pri tio, kion ŝi faros en Shenzhen, pri tio, kian laboron ŝi povos trovi, kaj ke ŝi povos ĉiutage kuiri bongustaĵojn por li, iom grasigi lin, ĉar li multe malgrasiĝis dum la lastaj jaroj. Ŝi prenis el la eluzitan libron 《Elektitaj Poemoj de Puŝkin》la foton, kiu jam flaviĝis. Ŝi premis la foton al sia brusto, fermis la okulojn, kaj rideto ekludis ĉe la buŝanguloj.

La sekvan frumatenon, kiam San Min ellitiĝis, la telefono sonoris. Estis ŝia pli juna frato: “La patro ekmortis pro subita malsano. Rapide revenu!”

Kiam ŝi atingis la hejmon, la kadavro de la patro jam estis metita en la ĉerkon. La patrino sidis en la salono, kun la hararo tute blankiĝinta, kaj la okuloj ŝvelintaj de plorado. Vidinte San Min, ŝi ekploregis. San Min brakumis la patrinon firme. La patrina korpo tremis en ŝiaj brakoj, malpeza kiel aŭtuna falinta folio.

Fakte malbona statis ŝia patrino, suferante de podagro: la artikoj de la fingroj ŝvelis kiel karotoj, la maleoloj ŝvelis tiel, ke ŝi ne povis enmeti la piedojn en ŝuojn, kaj ŝi paŝis lamante. La rilato inter la bofratino kaj la patrino estis tre malbona, do ne eblis, ke la patrino vivas ĉe la frata familio. San Min staris ĉe la pordo de la malnova domo, rigardante la pampelmusujon en la korto, kiun la patro plantis. La pomelmusoj estis orflavaj sur la branĉoj, sed neniu ilin kolektis. Ŝi faris decidon kaj sendis mesaĝon al Don Delin: “Fratego Don, mi ne iros al Shenzhen, ĉar mi ne povas forlasi la kadukan kaj solan patrinon.”

La respondo venis rapide: “Komprenite. Prizorgu vian patrinon bone, kaj vi ankaŭ atentu vian sanon.” Leginte la mesaĝon San Min larmetis, poste enspiris profunde, kaj eniris la kuirejon.

La tagoj pasis malrapide kiel heliko, sed samtempe rapide kiel foliumo de libro. Paĝo post paĝo turniĝis, printempo fariĝis somero, somero fariĝis aŭtuno, aŭtuno fariĝis vintro. Efektive, Don Delin amis San Min. Antaŭe li ne kuraĝis transpaŝi la limojn de moralo, sed nuntempe bedaŭrinde, ili estis malproksime apartigitaj. Ilia babilado transiris de per QQ al per WeChat, kaj ankoraŭ uzis videovokojn por mildigi la sopiron en sia koro.

En aŭtuno de 2018, forpasis la patrino de San Min. Post la sepulto, ŝi devis observi almenaŭ unu jaron de funebro. Dum la periodo, ŝi kutime babilis kun Don Delin per WeChat. Ekde oni ne scias kiam, Don Delin ne plu akceptis ŝiajn videovokojn, nek sendis lian propran al ŝi, nek babilis voĉe. Kiam San Min demandis lin kial, li ĉiam respondis: “Bone estas babili vorte.”

Post kiam finiĝis la periodo de funebro, San Min sendis al Don Delin mesaĝon, prove demandante: “Fratego Don, ĉu mi povas iri al Shenzhen?”

Don Delin respondis: “Mi returniĝis al Vudan en la pasinta jaro.”

“Kio okazis? Retiriĝis anticipe?”

“Jes. Lele havas koramikon, mi pensis, ke li edziĝos en iu tago, do mi retiriĝis anticipe.”

“Ĉu vi ankoraŭ loĝas en la antaŭa domo?”

“Jes.”

“Mi deziras iri al Vudan. Ĉu vi volas min akcepti?” San Min malstreĉiĝis, ke ŝi mem proponis la postulon. Sed la respondo de Don Delin seniluziigis ŝin multe: “Min, mi serioze konsideris longan tempon. Ŝajnas, ke mi ne plu sentas deziron edziĝi refoje. Estus pli bone, se ni restus kiel frato kaj fratino.”

San Min legis la mesaĝon foj-refoje. Ĉiun vorton ŝi konis, sed kune ili formis problemon, kiun ŝi tute ne povis solvi. Kion ĝi signifas? Dudek ok jarojn! Ŝi atendis lin dudek ok jarojn! De knabino ĝis mezaĝulino, ŝi vetis je sia juneco, sia tuta vivo. Tio, kion ŝi deziris, de la komenco ĝis la nuno, nur estis brakumo de la viro, kiu protektis ŝin en la koridoro de la hotelo. Tiam ŝi estis dekokjara, rigardante supren al li, kiel al stelo neatingebla. Nun ŝi havas kvardek sep jarojn. La stelo estas ankoraŭ la sama stelo, kaj ŝi ankoraŭ ne povas tuŝi ĝin.

San Min demandis Don Delin, kial li tamen ne akceptas ŝin. Li respondis: “Pardonu”, “Estas mia kulpo”, “Vi meritas pli bonan homon”... Ju pli da tiaj vortoj li diris, des pli malvarmiĝis la koro de San Min. “Mi ne plu sentas deziron denove edziĝi.” Ŝi sciis, ke tio ne estas lia vera ideo. Eble estas tio, ke ŝi ne estas sufiĉe klera, eble tio, ke ŝi devenas el kampara familio. Ĉio bona, kion li donis al ŝi, estis nur el bonkoreco, el dankemo, el la edukiteco de homo deca. Eble li neniam vere amis ŝin. Ĉi tiuj pensoj kiel pingloj pikis la plej molan lokon de ŝia koro. Ŝi demandis per WeChat Don Lele pri la vera ideo de lia patro. La junulo, kiu vokis ŝin “eta panjo” kaj ekspedis al ŝi donacojn en festoj, diris ke li ne scias la patran ideon.

Aŭtune de 2022, San Min aŭdis, ke la ŝtato havas la “40-50-politikon”, por doni pensian subvencion al maldungitoj viraj super kvindek kaj inaj super kvardek jaroj. Ŝi devis iri al Vudan por plenumi la necesajn formalaĵojn, ĉar ŝia loĝantoregistro estis tie.

Estis nube, kiam San Min elvagoniĝis en Vudan. Grizaj nuboj ondadis malalte. La pordon malfermis Don Lele. Li pli malgrasis ol antaŭe, barboj aperis sur lia mentono, kaj sub la okuloj troviĝis profundajn malhelajn rondojn.

“Eta Panjo,” li vokis per iom raŭka voĉo kaj flankenpaŝis por enlasi ŝin.

San Min ŝanĝis la ŝuojn kaj eniris la salonon. La kurtenoj estis duone fermitaj, la lumo estis malforta, en la aero flareblis medikamentoj. Ŝia rigardo tuj fiksiĝis sur la rulseĝon ĉe angulo. Sur la rulseĝo sidis viro en blua lanmantelo, kun la vangostoj elstaraj kaj griza hararo senorda. Li sidis tie, kiel seka arbo, kiun la vento elradikigis kaj ĵetis flanken. Rigardante ŝin, kun la lipoj tremantaj, li eligis neklaran kaj malfortan voĉon: “Min...”

San Min rekonis la grandan paron da okuloj, kiun ŝi ĉizis en sian cerbon. Ŝi ŝtoniĝis surloke, kun la kruroj kvazaŭ alnajlitaj al la planko. Don Lele diris apude: “Eta Panjo, apopleksio trafis paĉjon en aŭtuno 2018. Li ne permesis al mi sciigi vin, ĉar li timis, ke vi vidos lin tia...”

San Min kovris sian buŝon per la mano, sed tra la fingroj tamen eliris la sono de premata, preskaŭ raŭka plorego, kvazaŭ io en ŝi disrompiĝus, kaj akraj fragmentoj elfluus unu post alia el ŝia gorĝo. Ŝi kaŭre ĉeis la rulseĝon, kaj levis la vizaĝon por rigardi lin. La vizaĝo maljuniĝis, malbeliĝis, terure malgrasiĝis, kaj ŝi vidis larmojn brilantajn en la malklaraj okuloj. Ŝi batetis lian ŝultron per la pugno, unufoje, duan fojon, trian... plorkriante: “Kiel vi estis tiel kruela! Kial vi ne sciigis min, ke vi malsanas! Mi povus vin flegi! Ĉu vi scias, kiom da jaroj mi atendis vin? Ĉu vi scias?”

Larmoj kovris ŝian vizaĝon, kaj nazmuko fluis al ŝia buŝo. Ŝi ploradis kiel infano, kiu suferis grandan maljustaĵon. La lipoj de Don Delin tremis daŭre, kaj fine li eligis iom da sono: “Pardon...”

San Min forte skuis la kapon. Ŝi ne volas aŭdi “pardonon”, ĉar ŝi jam aŭdis tro da “pardonon” de li en la pasinteco. Ŝi etendis la manojn kaj milde lin brakumis. Lia korpo estis tiom rigida kiom seka branĉo. Ŝi ekmemoris, ke antaŭ dudek ok jaroj, en la hotelo li staris antaŭ ŝi por ŝirmi ŝin kontraŭ la ŝoforo. Tiam ŝi pensis: “Kiel bone estus, se li donus al mi brakumon. Post la longega atendado, efektive estis ŝi, kiu donis al li brakumon.

Ekstere ekpluvegis. Ŝi flustris ion en lian orelon. La pluvego estis tro brua por la apudulo aŭdi kion ŝi diris.

Fino

Bonvolu doni al mi brakumon

YinJiaxin

Daŭriganta

Ŝi intence trovis mil kialojn por ne pensi pri Don Delin. Sed mil kialoj ne povis haltigi unu penson: ŝi volis trovi koramikon similan al li, iun same varman, dignan, kleran, kapablan, kiu povas deklami tutan poemon de Puŝkin. Sed kie? Ĉiufoje kiam ŝi reiris al sia hejmloko en Jiangxi por la Printempa Festo, oni venis svati ŝin. Kiam ŝi komparis la junulon kun fratego Don, la diferenco estis grandega.

En somero de 1996, San Min volis lerni naĝadon, kaj petis frategon Don instrui ŝin. Tiu ĉi konsentis. En la malprofunda parto de la naĝejo, li pacience instruis al ŝi, tenante ŝian manon, dume, kiom ŝi deziris, ke li brakumu ŝin, eĉ nur unu fojon! Sed Don Delin restis ĝentila, kaj evitis tuŝi ŝian korpon, ĉiam subtenante ŝian brakon aŭ puŝante la naĝoringon. Post la instruado li instigis ŝin: “Bone trejnita hodiaŭ.” Kaj ŝi pensis en si, ke ŝi verŝajne neniam renkontos pli noblan viron ol li.

La tempo estas senkompata sago, kaj nerimarkite San Min jam aĝis dudek kvin jarojn. En kamparo, tia aĝa knabino estas konsiderata maljuna fraŭlino, kiun svatistinoj ne volas saluti. Ŝiaj du pli aĝaj fratinoj jam edziniĝis, unu en Hunan, la alia en Zhejiang. Ŝia pli juna frato jam havis koramikinon en la urbo. En la Printempa Festo, la patrino anksie demandis al ŝi: “Kian viron vi efektive volas? Diru la normon!” Ŝi ne respondis panjon pri la normo, kiun eĉ ŝi mem ne povas esprimi klare.

La hotelo ĉiam bezonis junajn servistojn. Baldaŭ eksvalidiĝos la labor-kontrakto inter la hotelo kaj San Min. Ŝi sciis, ke ŝi ne povos resti longe en ĉi tiu urbo. La unuan fojon ŝi sentis panikon, ne pro perdo de laboro, sed pro timo, ke forlasinte ĉi tiun lokon, ŝi neniam revidos tiun viron. Post longa pripenso, ŝi kuraĝe petis Don Delin: “Fratego Don, mia kontrakto eksvalidiĝos baldaŭ. Ĉu vi povus helpe trovi laboron por mi en Vudan?”

Don Delin respondis: “Mi provos.”

Ne longe poste Don Delin trovis por ŝi laboron ĉe la vestiblo-akceptejo en Hotelo Vudan. Pli surprize, li eĉ transigis ŝian civilan staton al Vudan. Ŝi, kampara knabino, estis jam registrita loĝanto en la urbo! Tio estas grandega favoro, kiun Don Delin donis al ŝi. Kiam ŝi ricevis la loĝantoregistran kajeron, ŝi foliumis ĝin plurfoje, ne kredante al siaj okuloj. Ŝi sciis, ke por akiri la kajeron, Don Delin sendube penis trovi multajn rimedojn.

La tagon kiam ŝi transloĝiĝis al Vudan, Don Delin kaj la edzino kune renkontis ŝin en la fervoja stacio kaj regalis ŝin hejme. Ilia loĝejo estis granda kaj pura kun tri ĉambroj kaj unu salono. Kelkaj potplantoj staris sur la balkono, kaj sur la muro de la salono pendis familia foto. Don Lele ĝoje tiris la manon de lia eta onklino, petante: “Eta onklino, manĝinte, ni petolu ekstere, ĉu ne?” San Min jesis, karesante lin sur la kapo kaj ŝultro.

De tiam ŝia vivo akiris stabilan ritmon. Labortage ŝi laboris en la hotelo, en libertempo ŝi helpis al Lin Danĉin purigi la domon, aĉeti legomojn kaj kuiri manĝon. Certe, Don Lele tre ĝojis vidi lian etan onklinon. Lia staturo altiĝis rapide, kaj la aspekto fariĝis simila al tiu de lia patro, sed la karaktero similis al tiu de lia patrino, prudenta kaj simpatia. Ĉiufoje kiam li per klara kaj dolĉa voĉo vokis ŝin “eta onklino” , ŝia koro fariĝis miela. San Min komprenis, ke la familo rigardas ŝin kiel unu anon.

En 1999, bankrotis la kompanio de Don Delin. Li restis hejme dum du monatoj, malgaja kaj silentema, ĉiutage fumante sur la balkono. Vidinte tion, San Min maltrankviliĝis, sed ne sciis kiel konsoli ŝian frategon Don. Poste lia amiko rekomendis lin al eksterkomerca kompanio en Shenzhen, kun la salajro pli bona ol lia antaŭa. Ĉe lia foriro, Lin Danĉin akompanis lin ĝis la pordego de la loĝkvartalo. La vento taŭzis ŝiajn harojn. En la momento Don Delin trovis, ke ŝi malgrasiĝis multe. Li pensis, ke la edzino estas eble melankolia pri lia laborperdo; feliĉe li estas jam dungita. Don Lele tiam jam frekventis elementan lernejon. Li brakumis la kruron de sia patro kaj ne volis lasi lin foriri, plorante abunde. Don Delin karesis la kapon de sia filo, dirante: “Paĉjo iras lukri monon, mi revenos antaŭ la Printempa Festo.”

Ekster atendo, Lin Danĉin pli kaj pli malgrasiĝis, kaj ĉiam sentis sin laca kaj senforta. Ŝi vizitis la malsanulejon plurfoje, sed oni ne povis trovi klaran kaŭzon, nur diris, ke temas pri problemo de la imuna sistemo. San Min ofte helpis al Lin Danĉin lavi vestojn, kuiri manĝojn, akompanis ŝin al la malsanulejo, kaj boligis por ŝi kuracherbojn. Lin Danĉin diris dankajn esprimojn, kaj San Min tenere konsolis: “Ne dankinde, franjo Lin! Vi resaniĝu trankvile. Mi estas eta onklino de Lele, do hejmon mi prizorgos.”

Enirinte mezlernejon, Don Lele loĝis en la lernejo kaj revenis hejmen ĉiun duan semajnon. Tiam la sano de Lin Danĉin pli kaj pli malboniĝis. Ŝi komencis amase perdi harojn, fariĝis tiel malgrasa kiel nur ostoj kovritaj per haŭto, kaj eĉ por promeni ŝi bezonis helpon. Don Delin revenis el Shenzhen, sed li povis fari nenion alian ol akompani la edzinon kelkajn tagojn. Tiun tagon kiam li sin returnis al Shenzhen, San Min akompanis lin ĝis la fervoja stacidomo. Ĉe la enirejo li turniĝis kaj rigardis ŝin, dankeme dirante: “Min, vi multe suferis por mia hejmo dum jaroj.”

“Ne gravas, fratego Don, mi faras ĉion tion tute volonte.” Dirinte tion, San Min subite sentis ian emocion, kvazaŭ ŝi emis plori. Kiom ŝi deziris diri “fratego Don, bonvolu doni al mi brakumon, nur unu fojon”! Sed ŝi ne elbuŝigis la vortojn. Starante ekster la flava sekureca linio, ŝi rigardis, ke li trapasis la turnobarilon, turnis sin kaj mansvingis al ŝi. Ŝi ankaŭ mansvingis ĝis lia silueto tute malaperis en la homamaso. Ŝi ne sciis, kiam ŝi fine ricevos lian brakumon.

En la jaro, kiam Don Lele sukcese eniris universitaton, Lin Danĉin jam tute ne povis leviĝi de la lito. San Min rezignis sian funkcion en la hotelo kaj eklaboris kiel horlaboristo, por ke ŝi povu prizorgi Lin Danĉin iam ajn. Ŝi sola faris flegadon pene. Kvankam ĉiutage ŝi sentis sin tre laca, tamen ŝi ankoraŭ vartis Lin Danĉin sindoneme, sen plendo. Poste, Don Lele finis la universitaton kaj okupiĝis en Vudan, tiel ke li povis helpi iom. Tamen, estas ja ne oportune, ke filo flegas sian patrinon. Do San Min faris plejparton da la vartado.

Iun tagon en vintro de 2010, subite draste malboniĝis la stato de Lin Danĉin. Ŝi apenaŭ povis paroli klare. San Min kaj Don Lele tujtuj enhospitaligis ŝin, kaj Don Delin haste revenis. Li larmadis, tenante la manon de la edzino.
En agonio, Lin Danĉin iomete malfermis la okulojn, kaj malrapide etendis sian manon al San Min, kiu tuj antaŭenpaŝis. Ŝi kunmetis la manojn de Don Delin kaj San Min, kaj tra ŝiaj lipoj eliĝis ekstreme malforta sono: “Vi...ambaŭ... unu famili...”

La larmoj de Don Delin gutadis sur la litkovrilon. Li firme tenis la manon de sia edzino, kaj lia voĉo estis tiel raŭka, ke ĝi apenaŭ aŭdiĝis: “Ne havu tiajn pensojn, trankvile resaniĝu, vi fartos pli bone.”

Lin Danĉin ignoris lin, ŝia rigardo turniĝis al ŝia filo, kaj tiu ĉi jam ĵetis sin antaŭ la liton. Ŝi per sia lasta forto montris al San Min, kaj ŝiaj lipoj tremis: “Post... mia morto... vi... rekonu ŝin... kiel... patrino...”

Don Lele forte kapjesis kun larmoj en la okuloj.

Malrapide fermiĝis la okuloj de Lin Danĉin. Ŝiaj buŝanguloj leviĝis iomete, kvazaŭ ŝi ridetus aŭ kvazaŭ ŝi finfine deprenus de si pezan ŝarĝon. Longa silento regis en la ĉambro. San Min aŭdis Don Delin ploreti mallaŭte, kaj Don Lele krii: “Panjo, Panjo”. La sono ŝajnis veni de tre, tre malproksime, trans miloj da montoj kaj riveroj.

Estis tempo por Don Delin reiri al Shenzhen. Denove San Min akompanis lin ĝis la fervoja stacio. Neniu menciis la lastajn vortojn de Lin Danĉin, kvazaŭ ili neniam ekzistintus. Kaj ŝi ne havis humoron atendi lian brakumon.

Daŭrigonta

Weekly online Esperanto classes!
Are you thinking of learning and practising Esperanto, the international language? You've come to the right place! We offer weekly online Esperanto classes from beginner (A1) to advanced (C1) levels. You can read more about these different levels on Wikipedia.

We can also help you prepare for the official Esperanto exam (B1, B2, C1 and C2 levels) which is usually held in June online and at certain locations worldwide.

Our 3-month online courses start every January, April, and September. Classes are held once a week on Zoom for one hour. Everybody is welcome but please register only if you are confident you can attend most weeks as each group is limited to about 15 participants.
For more information and/or to register, click on the course you are interested in:
Course Level Teacher Day Time
New York Time
London Time
Berlin
Immersion I A1-A2 Peter Sunday 11:00 16:00 17:00
Beginners I A1-A2 Bradford Sunday 16:00 21:00 22:00
Beginners I A1-A2 James Monday 14:00 19:00 20:00
Beginners II A1-A2 Rico Thursday 13:30 18:30 19:30
Beginners II A1-A2 Quintyn Sunday 19:00 --:-- --:--
Grammar A1-A2 Anna Saturday 12:00 17:00 18:00
Post-beginners A2-B1 Roberto Tuesday 13:30 18:30 19:30
Intermediate B1-B2 Pawel Tuesday 12:30 17:30 18:30
Advanced B2-C1 Martin Monday 14:30 19:30 20:30
Conversation A2-B1 Pauli Sunday 11:30 16:30 17:30
Quiz B1,B2,C1 Dennis Monday 13:30 18:30 19:30
Check the current time in: New York, London and Berlin

Read about the language levels on Wikipedia.

Beginner course (A1-A2 level):
This course is based on "Esperanto by Direct Method" by Stano Marček and is divided into two three-month periods (Beginners I & Beginners II). If you're a beginner looking to take your first steps into Esperanto waters or if you've already done a little by yourself, this course is for you.
Please note that grammatical explanations are in English.
Beginner Immersion course (A1-A2 level):
This course is designed for complete beginners and is taught entirely in Esperanto from the very first lesson. Based on an immersion approach, it helps you develop your understanding of the language through listening, repetition, and practical communication rather than explanations in your native language. The course is divided into two three-month periods (Beginner Immersion I & Beginner Immersion II).
Please note that the teacher does not speak English and will use only Esperanto in this course from day one.
Grammar sessions (A1-A2 level):
These sessions held by Anna Lowenstein on Saturdays are for students who are still learning Esperanto through Duolingo, Lernu.net or similar websites. Anna focuses on some specific grammar points each week.
Please note that grammatical explanations are in English.
Post-beginner course (A2-B1 level):
This course is for students who already have the basics under control and want to aim a little higher.
Intermediate course (B1-B2 level):
This course is for students who already have the B1 level. It consists of grammar exercises, reading and conversations.
Advanced course (B2-C1 level):
This course is for students who already have the B2 level. In this course you will read short texts, discuss them and do some grammar exercises.
Conversation course:
The key thing when you learn a language is to start using it with other speakers once you have the basics covered. Don't make the common mistake to think that it's better to wait until you have a higher level.

The good thing about Esperanto is that even experienced speakers had to learn it at some point like you're doing just now. If you already have completed a beginners course, you might want to participate in our conversation sessions.

If you prefer a 1-to-1 conversation with an experienced Esperantist then you should try Ekparolu! It is not a lesson so each 30-mn session is different as it depends on the person you're talking to of course but he/she will adapt to your level as the idea is to help you progress.
Quiz course:
Step into the world of the classic adventure book Robinson Crusoe! Each week we explore a few pages of the novel through lively discussion and fun multiple-choice quizzes. Expect around 20 questions per session: some serious, some silly, and some that will make you laugh. You can read the text beforehand in any language, then join the class to speak only in Esperanto while testing your knowledge of the story.