Mil Naŭcent Okdek Kvar

PARTO DU

2

Winston iris laŭ la pado tra intermitaj lumo kaj ombro, paŝante en lageton da oro kie ajn la branĉoj apartiĝis. Sub la arboj maldekstre de li, la tero estis nebulo da sciloj. La aero ŝajnis kisi lian haŭton. Estis la dua de majo. El ie pli profunde en la koro de la arbaro sonis la kverado de turtoj.

Li iomete fruis. La veturo ne okazigis malfacilaĵojn, kaj la knabino estis tiel evidente sperta, ke li timis malpli ol li normale timus. Verŝajne eblas fidi ke ŝi trovos sekuran lokon. Ĝenerale ne eblis supozi ke estas pli sekure en la kamparo ol en Londono. Kompreneble ne estis teleekranoj, sed estis ĉiama danĝero ke kaŝitaj mikrofonoj transsendas onian voĉon, kaj tiel oni koniĝas; krome, ne estis facile veturi sola sen altiri atenton. Por distancoj malpli longaj ol 100 kilometroj ne necesis validigi la pasporton, sed kelkfoje estis patroloj kontrolantaj la fervojostaciojn, kiuj ekzamenas la paperojn de ĉiu Partiano tie trovita, kaj faras maloportunajn demandojn. Tamen, neniuj patroloj aperis, kaj survoje de la stacio li certigis, per zorgoplenaj retrorigardoj, ke oni ne sekvas lin. La trajno estis plena de proloj, ferihumoraj pro la somereca vetero. La lignabenka vagono en kiu li veturis estis plenplena de unusola enorma familio, kiu ampleksis de sendenta prapraavino ĝis monataĝa bebo, foriranta por pasigi la posttagmezon kun “booj” en la kamparo, kaj, kiel ili senĝene klarigis al Winston, por akiri iom da nigramerkata butero.

La vojo plilarĝiĝis, kaj post minuto li atingis la padon pri kiu ŝi parolis al li, nura brutpado kiu trairis inter la arbustoj. Li ne surhavis brakhorloĝon, sed ankoraŭ ne povas esti la dekkvina horo. La sciloj estis tiom densaj subpiede, ke estis neeble ne surtreti ilin. Li klinis sin, kaj komencis pluki kelkajn, parte por distri sin, sed ankaŭ pro neklara ideo ke al li plaĉos havi bukedon da floroj, donotaj al la knabino kiam ili renkontiĝos. Li kolektis grandan bukedon, kaj flaradis ilian mildan naŭzetan odoron, kiam sono malantaŭ li glaciigis lin, la nemisrekonebla krepito farata de piedo sur branĉetoj. Li daŭris plukadi scilojn. Tia estis la plej bona ago. Eble estas la knabino, aŭ eble li efektive ja estis sekvata.

Turni sin por rigardi indikus kulposenton. Li plukis plian kaj plian.

Mano leĝere tuŝis lian sultron.

Li suprenrigardis. Jen la knabino. Ŝi kapneis, evidente por averti ke li silentu, poste apartigis la arbustojn, kaj rapide gvidis laŭ la mallarĝa 87 pado en la arbaron. Evidente ŝi jam antaŭe iris tiun vojon, ĉar ŝi evitis la marŝajn loketojn, kvazaŭ kutimiĝinte al ili. Winston sekvis, ankoraŭ firme tenante sian bukedon da floroj. Lia unua sento estis senstreĉiĝo, sed dum li rigardis la fortan maldikan korpon kiu sin movas antaŭ li, kun la sklarlata balteo, kiu estis precize sufiĉe streĉita por bele montri la kurbiĝon de ŝiaj koksoj, la sento pri lia propra malsupereco pezis sur lin. Eĉ nun ŝajnis tre verŝajne ke, turninte sin por rigardi lin, ŝi tamen fortiros sin. La dolĉeco de la aero, kaj la verdeco de la folioj, senkuraĝigis lin. Jam dum lia marŝado el la stacio, la maja sunbrilo instigis lin senti sin malpura kaj etiola, internvivanto, kun la fulga polvo de Londono en la poroj de la haŭto. Li ekpensis, ke ĝis nun verŝajne ŝi neniam vidis lin en la plena taglumo. Ili atingis la falintan arbon, pri kiu ŝi estis parolinta. La knabino transsaltetis, kaj trudapartigis la arbustojn, en kiuj ne videblis trairejo. Sekvinte ŝin, Winston trovis ke ili estas en natura libera loko, eta herba teraltaĵo ĉirkaŭata de altaj arbidoj, kiuj plene enfermis ĝin. La knabino haltis kaj turnis sin.

“Ni alvenis,” ŝi diris.

Li frontis ŝin je distanco de pluraj paŝoj. Ankoraŭ li ne kuraĝis movi sin pli proksimen.

“Mi ne volis paroli sur la vojeto,” ŝi pludiris, “ĉar eventuale povus esti kaŝita mikrofono tie. Mi supozas ke ne, sed eblas. Ĉiam eblas ke ili rekonus la voĉon. Ni estas sekuraj ĉi tie.”

Li ankoraŭ ne kuraĝis proksimiĝi al ŝi. “Ni estas sekuraj ĉi tie?” li ripetis stulte.

“Jes. Rigardu la arbojn.” Ili estis malaltaj fraksenoj. Iam ili estis forhakitaj, sed ili rekreskis por formi arbaron de stangoj, el kiuj neniu estis pli dika ol pojno. “Estas nenio sufiĉe granda por kaŝi mikrofonon.

Krome, mi jam antaŭe estis ĉi tie.”

Ili nur simple konversaciadis. Li sukcesis pliproksimiĝi al ŝi nun. Ŝi staris antaŭ li tre rekte, sur la vizaĝo estis rideto kiu aspektis iom ironiema, kvazaŭ ŝi demandas al si kial li tiom malrapide agas. La sciloj estis kaskadintaj surteren. Laŭsaspekte ili propravole falis. Li prenis ŝian manon.

“Ĉu vi kredus,” li diris, “ke ĝis ĉi tiu momento, mi eĉ ne sciis kiakoloraj estas viaj okuloj?” Brunaj, li konstatis, iom malhele brunaj, kun malhelaj okulharoj. “Nun, vidinte kia mi vere aspektas, ĉu vi ankoraŭ toleras rigardi min?”

“Jes, facile.”

“Mi estas trideknaŭjaraĝa. Mi havas edzinon, kiun mi ne povas mankigi. Mi havas varikajn vejnojn. Mi havas kvin falsajn dentojn.”

“Neniom gravas al mi,” diris la knabino.

La sekvan momenton, malfacilus konstati kiu iniciatis, ŝi estis en liaj brakoj. Komence li nure sentis malkredemon. La juna korpo estis premita kontraŭ lia, la amaso da malhelaj haroj estas kontraŭ lia vizaĝo, kaj jes! efektive ŝi suprenturnis sian vizaĝon, kaj li kisis la larĝan ruĝan buŝon. Ŝi metis siajn brakojn ĉirkaŭ lian kolon, ŝi nomas lin karulo, plejŝatulo, amato. Li tiris ŝin sur la teron, ŝi neniel rezistis, li povus agi kun ŝi laŭdezire. Sed envere li havis nenian fizikan senton, escepte tiun de kontakto. Li sentis nur nekredemon kaj fieron. Al li plaĉis ke la evento okazas, sed li havis nenian korpan deziron. Estis tro frue, ŝiaj juno kaj belo timigis lin, li tro kutimiĝis vivi sen virinoj — li ne sciis la kialon. La knabino rektigis sin kaj plukis scilon el sia hararo. Ŝi sidis premante sin al li, metinte sian brakon ĉirkaŭ lian talion.

“Ne gravas, karulo. Ne necesas rapidi. Ni havas la tutan posttagmezon. Ĉu ne bonega kaŝejo? Mi trovis ĝin iam, kiam mi perdiĝis dum komunuma ekskurso. Se iu venus, eblus aŭdi lin jam cent metrojn for.”

“Kiel vi nomiĝas?” diris Winston.

“Julia. Mi scias vian nomon. Winston — Winston Smith.”

“Kiel vi eltrovis tion?”

“Verŝajne mi estas pli lerta pri eltrovoj ol vi, karulo. Diru, kion vi pensis pri mi, antaŭ tiu tago kiam mi donis al vi la noton?”

Li sentis nenian tenton mensogi al ŝi. Eĉ estis ia amofero, komence konfesi la plejfion.

“Mi abomenis vidi vin,” li diris. “Mi volis seksperforti vin kaj poste murdi vin. Antaŭ du semajnoj, mi serioze konsideris frakasi vian kapon per pavimoŝtonero. Se vere vi volas tion scii, mi imagis ke vi iel rilatas al la Penspolico.”

La knabino ridis ĝoje, evidente ŝi opiniis tion tributo al ŝia bonega sinmaskado.

“Ne la Penspolico! Vi ne tutvere kredis tion?”

“Nu, eble ne precize tion. Sed laŭ via ĝenerala aspekto — nur ĉar vi estas juna kaj freŝa kaj bonsana, komprenu — mi kredis ke verŝajne —”

“Vi kredis min bona Partianino. Pura vorte kaj age. Standardoj, procesioj, sloganoj, ludoj, komunumaj ekskursoj, ĉio tia. Kaj vi kredis ke se mi eĉ trovus kvaronon de oportuno, mi denuncus vin kiel penskrimulon, kaj instigus vian mortigon.”

“Jes, iom tiel. Tre multaj junulinoj estas tiaj, komprenu.”

“Tion kaŭzas ĉi merdaĵo,” ŝi diris, forŝirante la skarlatan balteon de la Junulara Kontraŭ-Seksa Ligo, kaj ĵetante ĝin sur branĉon. Post tio, kvazaŭ tuŝante sian talion ŝi ekmemoris ion, ŝi palpis en la poŝo de sia kombineo, kaj aperigis malgrandan slabon da ĉokolado. Ŝi rompis ĝin en du egalajn partojn, kaj donis unu pecon al Winston. Eĉ antaŭ ol preni ĝin, li sciis per ĝia odoro ke ĝi estas tre nekutima ĉokolado. Ĝi estis malhela kaj brila, kaj estis volvita per metalfolio. Kutime ĉokolado estis malhelbruna diseriĝemaĵo, kiu gustis, laŭ plej proksimuma analogio, kiel la fumo de rubofajro. Sed iam antaŭe li gustumis ĉokoladon similan al la peco kiun ŝi donis al li. Kiam li unue ekflaris ĝian odoron, vigliĝis en li ia memoro, kiun li ne povis precize identigi, sed kiu estis potenca kaj ĝena.

“Kie vi akiris ĉi tion?” li diris.

“Nigra merkato,” ŝi diris senzorge. “Efektive, mi ja estas tia knabino, laŭaspekte. Mi lertas pri ludoj. Mi estis trupestro en la Spionoj. Mi volontulas tri vesperojn ĉiusemajne por la Junulara Kontraŭ-Seksa Ligo.

Horojn post horoj, mi gluadis iliajn merdaĵojn tra la tuta Londono. Mi ĉiam portas unu finaĵon de standardo en la procesioj. Mi ĉiam aspektas gaja, kaj mi neniam malvolontas pri io ajn. Ĉiam kriu kun la homamaso, jen kion mi diras. Nur tiel estas sekure.”

La unua fragmento de ĉokolado degelis sur la lango de Winston. La gusto estis plezurega. Sed ankoraŭ restis tiu memoro moviĝanta ĉirkaŭ la randoj de lia konscio, io forte sentata, sed sen klara formo, kvazaŭ objekto vidata per la angulo de la okulo. Li forpuŝis ĝin, konsciante nur ke temas pri memoro pri ago kiun li volonte malfarus, sed ne estas eble.

“Vi estas tre juna,” li diris. “Vi estas dek aŭ dek kvin jarojn pli juna ol mi. Kio pri viro kia mi povus allogi vin?”

“Io pri via vizaĝo. Mi decidis riski. Mi lertas pri rekono je homoj kiuj ne kongruas. Tuj kiam mi vidis vin, mi sciis ke vi kontraŭas ilin.”

“Ili”, montriĝis, signifas la Partion, kaj precipe la Internan Partion, pri kiu ŝi parolis kun klara mokoplena malamo kiu malkvietigis

Winstonon, kvankam li sciis ke ili estas sekuraj ĉi tie, se ie efektive estas sekure. Kio plej mirigis lin estis la krudeco de ŝia parolo. Partianoj ne sakradu, kaj Winston mem tre malofte sakris, almenaŭ ne pervoĉe.

Tamen Julia ŝajne ne kapablis mencii la Partion, precipe la Internan

Partion, sen uzi tiajn vortojn, kiajn oni vidas perkrete skribaĉitajn en malsekaj mallarĝaj stratetoj. Li ne malŝatis tion. Tio estis nur unu simptomo de ŝia ribelo kontraŭ la Partio kaj ĉio karakterizanta ĝin, kaj iel ĝi ŝajnis natura kaj sana, kiel la ternado de ĉevalo kiu flaras malbonan fojnon. Ili estis foririntaj el la libera loko, kaj vagadis denove tra la dise ombra loko, kun la brakoj unu ĉirkaŭ la alia talio, ĉie kie estis sufiĉe larĝe por marŝi duope. Li rimarkis kiom pli mola sentiĝas ŝia talio nun, post la forpreno de la balteo. Ili ne parolis pli laŭte ol flustre.

Ekster la libera spaco, diris Julia, estas preferinde marŝi senbrue. Baldaŭ ili atingis la randon de la arbareto. Ŝi haltigis lin.

“Ne iru en la senarbejon. Eble observas iu. Ni estos sekuraj, se ni restos malantaŭ la branĉoj.”

Ili staris en la ombro de avelarboj La sunlumo, filtrate tra nenombreblaj folioj, ankoraŭ estis varmega sur iliaj vizaĝoj. Winston rigardis la preteran kampon, kaj lin trafis kurioza, nerapida ŝoko pro rekono. Li konis ĝin laŭvide. Malnova, multemordita paŝtejo, kun pado vaganta trans ĝin kaj talpejo tie kaj tie. En la malglata heĝo sur la kontraŭa flanko, la branĉoj de la ulmoj balanciĝis preskaŭ nepercepteble en la vento, kaj iliaj folioj moviĝetis en densaj amasoj, kvazaŭ la hararo de virino. Nepre ie proksime, sed ekster la vidatingo, estas rivereto kun verdaj lagetoj kie laŭciskoj naĝas.

“Ĉu ne estas rivereto ie proksime?” li flustris.

“Vi pravas, ja estas rivereto. Efektive, ĝi estas ĉe la rando de la sekva kampo. Estas fiŝoj en ĝi, grandegaj fiŝoj. Oni povas rigardi, dum ili kuŝas en la lagetoj sub la salikoj, skuante la vostojn.”

“Estas la Ora Lando — preskaŭe,” li murmuris.

“La Ora Lando?”

“Estas vere nenio. Pejzaĝo kiun mi kelkfoje vidis en sonĝoj.”

“Rigardu!” flustris Julia.

Turdo estis fluginta al branĉo apenaŭ kvin metrojn for de ili, preskaŭ je la sama nivelo kiel iliaj vizaĝoj. Ĝi estis en la sunlumo, ili estis en la ombro. Ĝi etendis siajn flugilojn, remetis ilin atenteme en la ĝustan lokon, klinis la kapon dum momento, kvazaŭ iel riverencante al la suno, kaj eksonigis torenton da kantado. En la posttagmeza silento, la amplekso da sono estis miriga. Winston kaj Julia kroĉiĝis unu al la alia, fascinate. La muziko daŭradis, minuton post minuto, kun miriga variado, tute neniam ripetante sin, preskaŭ kvazaŭ la birdo intence demonstras sian lertecon. Kelkfoje ĝi ĉesis dum kelkaj sekundoj, etendis kaj remaletendis la flugilojn, ŝveligis sian makuloplenan bruston, kaj denove ekkantis. Winston rigardis ĝin kun ia neklara adoro. Por kiu, por kio kantas tiu birdo? Neniu kunulo, neniu rivalo rigardas ĝin. Pro kio ĝi sidas ĉe la rando de la soleca arbaro, kaj verŝas sian muzikon en la nenion? Li demandis al si ĉu tamen ja estas mikrofono kaŝite ie proksime. Li kaj Julia parolis nur per nelaŭta flustrado, sed ĝi aŭdigus la turton. Eble ĉe la alia finaĵo de la instrumento, iu malgranda, skarabsimila viro aŭskultas intense — aŭskultadas tion. Sed iom post iom, la inundo da muziko forpelis ĉian supozadon el lia menso. Estis kvazaŭ ia likvo verŝiĝis sur lin, kaj kunmiksiĝis kun la sunlumo filtrata tra la folioj. Li ĉesis pensadi, kaj nur sentis. La talio de la knabino en la kurbo de lia brako estis mola kaj varma. Li turne tiris ŝin, tiel ke ili estis brusto-kontraŭ-bruste; ŝia korpo kvazaŭ fandiĝis en lian. Negrave kien li movis siajn manoj, estis cede kiel akvo. Iliaj buŝoj kunkroĉiĝis; estis tute malsimile al la malmolaj kisoj kiujn ili antaŭe interŝanĝis.

Reapartiginte siajn vizaĝojn, ili ambaŭ profunde suspiris. La birdo ektimis kaj forflugis, bruigante siajn flugilojn.

Winston metis siajn lipojn sur ŝian orelon. “Nun,” li flustris.

“Ne ĉi tie,” ŝi flustre respondis. “Revenu al la kaŝejo. Tie estas pli sekure.”

Rapide, kun fojfoja kraketado de branĉetoj, ili reserpentumis al la libera loko. Kiam ili denove estis en la cirklo de arbidoj, ŝi turnis sin, kaj frontis lin. Ili ambaŭ rapide spiradis, sed la rideto reaperis ĉirkaŭ la anguloj de ŝia buŝo. Ŝi staris rigardante lin dum momento, poste fingrumis la zipon de sia kombineo. Kaj, jes! estis preskaŭ kiel en lia sonĝo. Preskaŭ tiel rapide kiel li estis imaginta, ŝi forŝiris siajn vestojn, kaj kiam ŝi forĵetis ilin, estis per tiu sama grandioza gesto, per kiu plena civilizacio ŝajnis neniiĝi. Ŝia korpo scintilis blanke en la sunlumo. Sed dum momento li ne rigardis ŝian korpon; liajn okulojn ankris la efelida vizaĝo, kun sia neklara, aŭdaca rideto. Li surgenuiĝis antaŭ ŝi, kaj prenis ŝiajn manojn per siaj.

“Ĉu vi jam antaŭe faris ĉi tion?”

“Kompreneble. Centojn da fojoj — nu, dudekojn da fojoj, certe.”

“Kun Partianoj?”

“Jes, ĉiam kun Partianoj.”

“Kun membroj de la Interna Partio?”

“Ne kun tiuj porkaĉoj, ne. Sed multaj el ili akceptus, se ili havus eĉ oportuneton. Ili ne estas tiel prudemaj kiel ili ŝajnigas.”

Lia koro saltis. Dudekojn da fojoj ŝi amoris: li volegis ke estu centojn da fojoj — milojn. Ĉio, kio eĉ sugestetis koruptecon, ĉiam plenigis lin per sovaĝa espero. Kiu scias, eble la Partio estas putrinta sub sia surfaco, ĝia kultado al severeco kaj abstino estas nur trompo kaŝanta pekadon. Se li povus infekti ilin ĉiujn per lepro aŭ sifiliso, kiom volonte li farus tion! Ĉion kio putrigas, febligas, subfosas! Li malsuprentiris ŝin, tiel ke ili surgenuis vizaĝ-al-vizaĝe.

“Aŭskultu. Ju pli da viroj vi amoris, des pli mi amas vin.Ĉu vi komprenas tion?”

“Jes, perfekte.”

“Mi abomenas purecon, mi abomenas bonecon! Mi volas ke nenie plu ekzistu virto. Mi volas ke ĉiu estu ĝisoste korupta.”

“Nu, do, nepre mi taŭgas por vi, karulo. Mi estas ĝisoste korupta.”

“Ĉu al vi plaĉas fari ĉi tion? Mi volas diri, ne nur kun mi: fari ĉi agon mem?”

“Mi adoras ĝin.”

Tion, pli ol ĉion alian, li volis aŭdi. Ne nur la amo al unu persono, sed la besta instinkto, simpla senmanka deziro: tiu estas la forto kiu dispecigos la Partion. Li premis ŝin sur la herbon, inter la falintaj sciloj.

Ĉifoje estis nenia malfacilo. Post kelka tempo la leviĝado kaj malleviĝado de iliaj brustoj malrapidiĝis, kaj atingis normalan ritmon, kaj en ia agrabla senpovo ili falis aparten. La suno ŝajnis esti plivarmiĝinta. Ili ambaŭ dormemis. Li etendis manon por preni la demetitajn kombineojn, kaj tiris ilin parte sur ŝin. Preskaŭ tuj ili endormiĝis, kaj dormis dum ĉirkaŭ duono de horo.

Winston la unua vekiĝis. Li sidiĝis kaj rigardis la efelidan vizaĝon, ankoraŭ pace dormantan, kusenatan per la polmo de ŝia mano. Escepte de ŝia buŝo, oni ne povus diri ke ŝi estas bela. Estis unu-du linioj ĉirkaŭ la okuloj, se oni atente ekzamenis ilin. La nelonga malhela hararo estis eksterordinare dika kaj mola. Li ekpensis ke li ankoraŭ ne scias ŝian familian nomon, nek kie ŝi loĝas.

La juna, forta korpo, nun senpova dum dormado, vekis en li kompatan, protektan senton. Sed la senmensa tenero kiun li sentis sub la avelarbusto, dum la turto ankoraŭ kantadis, ne plene revenis. Li detiris la kombineojn, kaj studis ŝian glatan blankan flankon. En la malnova epoko, li pensis, viro rigardis la korpon de knabino, kaj vidis ke ĝi estas dezirinda, kaj jen la fino de la rakonto. Sed ne eblis pure ami aŭ pure amordeziri nuntempe. Neniu emocio estis pura, ĉar ĉio estis kunmiksita kun timo kaj malamo. Ilia ĉirkaŭpremo estis batalo, ilia orgasmo estis venko. Ĝi estis bato kontraŭ la Partion. Ĝi estis politika ago.

第二部分

第二章

温斯顿沿着光影斑驳的小径一路走,阳光透过树枝的间隙洒在地上,形成片片金色的水洼。他左手旁的树下开满了蓝铃花。和风亲吻着他的肌肤。这天是5月2日,树林深处传来了斑鸠的咕咕叫声。

他来得有点早,沿途都很顺利,女孩显然在这方面很有经验,因此他并没有像平常那样害怕。或许应该相信她为两人见面找的地方是安全的。通常情况下,乡下并不一定比伦敦安全。没有电屏这一点毋庸置疑,但是依旧危险四伏,到处都装着隐秘的话筒,你的声音会被拾取、辨认。除此之外,一个人要想独自旅行而不被注意到,亦非易事,虽然出行一百公里以内并不需要在通行证上贴签注,但有时候巡逻队会在火车站附近出没,一遇到党员就要查看他们的证件,并盘问一些刁钻的问题。但这次巡逻队没有出现,出火车站后,他一路谨慎地不时回头张望,确认自己没被跟踪。火车上挤满了群众,所有人都因为夏日般温暖的天气像度假一样兴高采烈。他所在的那节木椅车厢被一个大家庭塞得满满当当,上有掉了牙的曾祖母,下有刚满月的小婴儿,全家人准备花上一下午去乡下亲戚家串门,顺便——他们毫无顾忌地和温斯顿说——去黑市弄些黄油。

小径渐渐变宽,不出一分钟,他来到了她之前提到的小道上,这是条夹在灌木丛中由牛群踩出来的小道。他没有手表,但现在应该不到15点。脚下到处都是蓝铃花,走路的时候根本没法不踩上去。他跪到地上,开始采花,半是用来打发时间,半是隐约打算和女孩见面的时候向她献上一束。他采了一大把,正凑上去嗅那并不好闻的淡淡花香时,身后传来一声响动,让他吓得动都不敢动,不会错的,那是脚踩在树枝上的声音。他继续采花,这是最好的办法。可能是女孩来了,也可能自己一直就被人跟踪。四处张望是心虚的表现,他只好一朵接一朵不停地采。一只手轻轻地搭到了他的肩上。

他抬起头,是她。女孩摇了摇头,显然在警告他不要出声,接着扒开灌木丛,领着他快步沿着小道走到树林里。很显然她来过这里,因为她走路的时候,似乎很有经验地避开泥泞的地方。温斯顿跟在后面,手里依然攥着那束花,他的第一感觉是松了一口气,但当他看到自己面前女孩健美苗条的身体,腰上的红腰带恰到好处地显出了她臀部的曲线,一种自惭形秽的感觉沉沉地压在了心上。他觉得即便到了现在,当她转身过来看到他的时候,还是会打退堂鼓。甜甜的空气和翠绿的树叶让他感到泄气,就在从车站出来的时候,五月的阳光已经让他觉得自己污秽不堪、苍白虚弱,他是个过惯室内生活的人,每个毛孔里都嵌着伦敦的粉煤灰。他突然想到,直到现在,她可能都没有在光天化日下见过他。他们来到她提到过的枯树下,女孩一跃而过,拨开灌木丛,那边看上去并不像会有空地。温斯顿跟着她过去,才发现别有洞天,他们来到一个绿草茵茵的小土墩上,四周树木环绕,将这块地方围了个严严实实。女孩停下脚步转过身来。

“到了。”她说。

他面对着她,中间隔着几步距离,但他不敢向她靠近。

“我不想在小路上说话,”她继续说道,“以防那边藏有话筒。我觉得那边没有,但不能排除这种可能。那些猪猡里总有人可能会辨出你的声音,在这儿就没事了。”

他依然没勇气向她走去。“这儿没事。”他傻傻地重复道。

“是的,看那些树。”那是些矮小的梣树,一度被砍掉,后来又长出来形成一片小树林,一棵棵都还没有手腕粗。“这边的小树没有一棵大到能藏得住话筒。而且,我之前来过这里。”

他们只是在没话找话说。他现在已经朝她走近了些,她直直地站在他面前,脸上带着有嘲讽意味的笑容,似乎在问他为什么这么拖泥带水。蓝铃花掉到了地上,似乎像是自己掉下去的一样,他抓住了她的手。

“你相信吗,”他说,“在此之前,我都还不知道你眼睛的颜色。”他注意到她的眼珠是褐色的,一种浅浅的褐色,而睫毛颜色却很深。“现在,你看到我究竟长什么样了,你能受得了吗?”

“能啊,这有什么难的。”

“我三十九岁,有个甩不掉的老婆,还得了静脉曲张,嘴里还有五颗假牙。”

“我一点也不在乎。”女孩说。

接着,很难说是谁主动,她已经在他怀里了。起初,除了不可思议之外,他没有任何感觉。这个年轻的身体正和自己紧紧抱在一起,一头浓密的黑发正贴着自己的脸颊,啊,就是这样!她真的抬起了脸,他正亲吻着她张开的红唇。她双臂勾住他的脖子,喊他亲爱的、宝贝、爱人。他将她扑倒在地,她任他摆布,他可以对她为所欲为。但事实上,他除了肉体的接触之外,毫无生理反应,他只感到不可思议和骄傲自豪。进展太快了,她的年轻与美貌把他吓到了,他已经太习惯于没有女人的生活了,他也不知道为什么。女孩自己直起身,从头发里扯下一朵蓝铃花,她靠着他坐下,搂着他的腰。

“没关系,亲爱的,不着急,我们有一下午时间呢。这地方够隐蔽的吧?我在一次社区远足的时候迷了路,就发现了这里。如果有人来,隔着一百米就能听到动静。”

“你叫什么?”温斯顿说。

“茱莉亚。我知道你的名字。温斯顿,温斯顿·史密斯。”

“你怎么知道的?”

“在调查事情方面,我可比你在行,亲爱的。跟我说说,在我给你递纸片那天之前,你对我是什么印象。”

他不想骗她。从一开始就挑最坏的讲,也是一种表达爱意的方式。

“我恨你,都不想看见你,”他说,“我想把你先奸后杀。两周前我真的想过要用鹅卵石砸烂你的头。如果你真想知道原因,我当时觉得你和思想警察有联系。”

女孩开心地笑了,显然把这句话当成是在称赞自己高超的伪装技巧。

“思想警察!你不会真的那样以为吧?”

“好吧,可能也不是完全那样想。但单从你的外表上看,仅仅因为你年轻,涉世不深,身体又健康,你懂的,我觉得也许……”

“你觉得我是个好党员,言行举止都很纯洁,举着横幅、参加游行、喊着口号、积极参与比赛和社区远足,总是做这类事情。你觉得我一有机会就会去揭发你,说你是个思想犯,然后把你除掉,是不是?”

“是的,差不多就这样。许多年前女孩子都那样,你知道的。”

“都是这个鬼东西惹的祸。”她说着扯下青年反性团的鲜红色腰带,随手扔到一根树枝上。然后好像想起了什么似的在自己腰上摸了一下,从工作服口袋里拿出一小片巧克力。她把巧克力掰成两半,分了一半给温斯顿。在他接过巧克力之前,凭气味就能判断出这块巧克力非同寻常。颜色又黑又亮,外面包着银色纸片。平常的巧克力颜色暗淡,而且一碰就碎,味道就如人们所描述的,吃起来带着一股烧垃圾的烟味。但她给他的这块巧克力的味道,他似乎曾几何时尝到过。自从闻到了这块巧克力的香味,他心中就有某段记忆被唤醒,但他又无法记得真切,这段记忆在他心中久久萦绕,令他坐立不安。

“这是从哪弄到的?”他说。

“黑市,”她毫不在意地说,“其实,我就是那种女孩。我比赛成绩很好,曾经当过特工队队长。我每周花三个晚上给青年反性团做志愿工作,在伦敦四处张贴他们那些胡扯淡的标语,一贴就是好几个小时。我在游行的时候总是举着横幅的一端。我看上去一直兴高采烈,从不畏畏缩缩,总会和人群一起高喊,我说的就是这个意思。这是保护自己的唯一办法。”

第一口巧克力已经在温斯顿舌头上融化。味道好极了。但那段记忆依然在他意识边缘徘徊,是某种能够清楚感知,却无法诉诸形状的东西,就好像是从眼角看到的东西一样。他把这种感觉撇在一旁,只知道这是一段有关他某个行为的记忆,这个行为让他十分懊悔,却又无力回天。

“你很年轻,”他说,“你比我小十到十五岁。我这样一个男人,你看上我什么了?”

“看上了你脸上流露出的某种气质。我觉得自己应该试一试,我很善于发现与众不同的人。我见你的第一眼起,就知道你反对他们。”

他们,很明显,指的是党,特别指核心党。她谈论起这些人,总带着不加掩饰的嘲弄和仇恨,这一点让温斯顿感到不安,尽管他知道不会有其他地方比这里更安全。有一件事让他感到十分震惊,就是女孩满嘴粗话。党员不应该说粗话,温斯顿自己也极少骂人,至少不会大声骂人。不过,茱莉亚一提到党,尤其是核心党,就非得用上那些用粉笔写在污水遍地的小巷墙壁上的字眼。温斯顿并不觉得讨厌,这仅仅是她反感党及其所作所为的一种表现,而且她的粗话说得自然而健康,就好像马闻到烂草料打响鼻一样。他们已经离开了空地,在光影斑驳的树荫下散步,只要路面能够容纳两人并行,他们就会搂着彼此的腰并肩走。他发现,拿掉腰带后,她的腰柔软多了。他们像耳语一般轻声说话。茱莉亚说,在空地外面,最好别出声。这时他们来到了一片小树林边,她让他停下来。

“别去空旷的地方,可能有人监视,我们待在树丛后面就不会有事。”

两人站在榛树丛的树荫下。阳光穿过头顶上数不清的叶子,照到脸上依然炽热。温斯顿向远处田野张望,不知何故,心里渐渐有了一种震惊的感觉,他认得这个地方。他一眼就认出来了,就是那片被啃得乱七八糟的古老草场,有一条小路从中间穿过,草场上到处都是鼹鼠洞。草场另一头有一圈参差不齐的树篱,围着迎风轻舞的榆树,树叶在风中微微颤动,像大团大团女人的头发。虽然看不到,但是肯定在附近某处还有一条小溪,溪流汇成碧绿的池塘,池塘里还有雅罗鱼在游弋。

“这儿附近是不是有条小溪?”他低声说。

“对,有条小溪。其实就在那块地的边上。里面有鱼,还挺大。在柳荫下你能看到池塘里的鱼摆着尾巴游来游去。”

“这里是黄金乡,应该就是。”他喃喃地说。

“黄金乡?”

“没什么,真的,这片风景我在梦里见过。”

“看!”茱莉亚低声说。

一只画眉鸟停到了距离他们不到五米远的树枝上,几乎与他们的脸齐平。鸟儿似乎没看到他俩,因为鸟在阳光下,他俩在阴暗处。它把翅膀伸展开来,又小心地将其收拢,低了下头,像给太阳行了一个礼一样,接着开始引吭高歌。午后的静谧中,鸟的叫声显得尤为嘹亮。温斯顿和茱莉亚依偎在一起,听得入了迷。它不停地唱,一分钟又一分钟,曲调变化无穷,从不重复,好像在有意炫耀自己的歌喉一般。有时候它会停上几秒钟,伸展一下翅膀,再将其收回,然后再次挺起斑斑点点的胸脯唱起来。温斯顿带着隐约的崇敬看着它。这只鸟是为了谁,为了什么而歌唱?既没有配偶欣赏,也没有对手观看,是什么使它站在这片树林的边缘将自己的歌声投向虚无?他想知道周围附近是否藏着话筒。他和茱莉亚说话轻声轻气,话筒应该捕捉不到他们的话语,然而会捕捉画眉鸟的歌声。也许在那个设备的另一端,有一个长得像甲虫的人正在聚精会神地窃听,听到的却是鸟叫。然而这如潮水般的乐声渐渐将他脑中的思虑冲刷干净。这声音仿佛醍醐,同树叶间透出的阳光融合在一起,倾泻在他身上。他不再思考,只是感受。女孩的腰在他的臂弯里,柔软而温暖。他把她搂向自己,两人胸贴着胸。她的肉体仿佛要融进他的身躯,他双手所到之处,她的身体都像水一样顺从。他们吻到了一起,这个吻和早些时候急不可耐的亲吻大不相同。当他们再次移开脸的时候,两人都深深地呼了口气。鸟儿一惊,扑腾着翅膀飞走了。

温斯顿把嘴凑到了她耳边,“现在来吧。”他轻声说。

“这儿不行,”她轻声回答,“回到那片空地上去,那边比较安全。”

两人飞快地沿路返回空地,路上偶尔踩断了一两根树枝。刚回到树丛环绕的空地,她就转过身面对着他。两人都呼吸急促,但她的嘴角又露出了笑容。她站着看了他一眼,接着伸手去摸工作服的拉链。没错!和他梦中看到的一样,几乎和他想象中一样快,她一把扯下身上的衣服,接着用一种像要摧毁整个文明的华丽姿势将其抛开。她的身体在阳光下闪着洁白的光。但是,有那么一瞬间,他没有看她的身体,他的目光被那张有着点点雀斑、带着大胆浅笑的脸庞牢牢吸引。他跪到她的面前,握住她的手。

“之前做过吗?”

“当然了。几百次,好吧,不管怎样,几十次总是有的。”

“和党员?”

“是的,都是和党员。”

“和核心党员?”

“才没有和那些猪猡,一次也没有。不过只要有半点机会,那些人里好多人都乐意。他们可不像装出来的那么神圣。”

他的心狂跳起来。做过几十次,他希望她做过几百次,几千次。任何暗示着堕落的事都让他充满狂想。谁知道呢,可能党在内部已经腐坏,对艰苦奋斗、克己奉公的极力鼓吹只是为了掩盖其邪恶行径而编织出来的谎言。如果他能让那些人都染上麻风或梅毒,他会非常高兴地去做!任何能起到腐坏、削弱、破坏作用的事都行!他把她向下拉,两人面对面跪着。

“听着。和你睡过的男人越多,我就越爱你。明白吗?”

“明白。”

“我痛恨纯洁,我痛恨善良!我不想让世上还存在什么道德,我想让所有人都腐化到骨子里。”

“好啊,我迎合你,亲爱的。我就是腐化到了骨子里。”

“你喜欢做这个吗?我不仅仅指和我,我指这件事本身?”

“喜欢极了。”

这句话是他最爱听的,不仅因为爱一个人,也因为动物的本能,一种简单而不加区别的欲望,这种力量足以把党摧毁成碎片。他把她按在草地上,就在散落的蓝铃花中。这次很顺利。不久,他们胸口的起伏速度逐渐恢复正常,带着某种愉悦的无力感分开,瘫软在地上。阳光似乎更热了,两人都起了睡意。他伸手抓过扔在一旁的工作服,半搭在她身上。他俩几乎立刻就睡着了,这一睡就是半小时左右。

温斯顿先醒,他坐起来看着身边睡得正香的女孩,女孩的头枕着手掌,脸上雀斑点点。除了嘴巴,她算不上漂亮。凑近一看,能看到她眼睛周围有一两条皱纹,一头黑色的短发异常浓密柔软。他突然想到自己到现在还不知道她姓什么,也不知道她住在哪里。

这具年轻、健美的躯体在睡梦中显得无依无靠,唤醒了他心中的怜爱和保护欲。但在榛树下听画眉鸟唱歌时感受到的那种抛开一切念想的柔情却没有完全回来。他拉开工作服,看着她滑嫩细白的腰身。他心想,在过去,男人看着女孩的肉体,产生了欲望,那事就成了。但如今已经没有纯粹的爱情或纯粹的欲望了。没有一种感情是纯粹的,因为一切都夹杂着恐惧与仇恨。他们的拥抱是一场战役,高潮即是胜利。这是向党挥去的一击,是政治行为。

reveni al Mil Naŭcent Okdek Kvar

返回 1984 目录

阅读次数 109 legintoj