Mil Naŭcent Okdek Kvar

PARTO DU

4

Winston ĉirkaŭrigardis en la maleleganta ĉambreto, super la butiko de S-ro Charrington. Apud la fenestro, la enorma lito estis pretigita, per ĉifaj lankovriloj kaj nekovrita cilindra kuseno. La malnovmoda horloĝo kun la dekdu-hora faco tiktakadis sur la kamenbreto. En la angulo, sur la klaphava tablo, la vitra paperpezilo, kiun li aĉetis dum sia antaŭa vizito, scintilis softe el la duonsenlumo.

Super la kaminejo estis ĉifita stana oleforno, kuirpoto, kaj du tasoj, provizitaj de S-ro Charrington. Winston bruligis la flamingon, kaj surmetis poton da akvo por boligi ĝin. Li estis kunportinta koverton da Kafo por la Venko, kaj kelkajn sakarintablojdojn. La horloĝindikiloj diris deksep-dudek: efektive estis deknaŭ-dudek. Ŝi venos je la deknaŭ- trideka.

“Malsaĝe, malsaĝe,” ripetadis lia koro al li: “konscia, nebezona, sinmortiga malsaĝo”. El ĉiuj krimoj kiujn Partiano povus okazigi, estis plej neeble kaŝi ĉi tiun. Efektive, la ideo unue flosis en lian kapon en la formo de vizio, de la vitra paperpezilo reflektata de la surfaco de la klaphava tablo. Kiel li antaŭvidis, S-ro Charrington tute ne obĵetis ludoni la ĉambron. Li evidente ĝojis pro la kelkaj dolaroj, kiujn tio venigos al li. Nek li aspektis ŝokita, nek ofende komprenema, kiam klariĝis ke Winston deziras la ĉambron cele al amorado. Anstataŭe, li rigardis la mezdistancon, kaj parolis per ĝeneralaj komentoj, kun tiel delikata mieno, ke li impresis kvazaŭ parte nevidebliĝinte. “Privateco,” li diris, “estas tre valora. Ĉiu deziras lokon kie li povas kelkfoje esti sola. Kaj kiam iu havas tian lokon, ja estas simpla ĝentileco ke kiu ajn alia scias pri ĝi silentu pri sia scio.” Li ankaŭ, ŝajnante preskaŭ fadi el ekzisto, pludiris ke estas du enirejoj por la domo, unu el ili estas ĉe la malantaŭa korto, kaj kondukas el mallarĝa vojeto.

Sub la fenestro iu kantadis. Winston elrigardetis, sekure protektate de la muslina kurteno. La junia suno ankoraŭ estis alte en la ĉielo, kaj en la suba sunlumplena korto, enorma virino, solida kiel Normana1 kolono, kun fortaj ruĝaj antaŭbrakoj kaj sakŝtofa antaŭvesto, movadis sin tien kaj reen inter lavkuvo kaj sekigŝnuro, alligante aron da kvadrataj blankaĵoj, kiujn Winston rekonis esti vindotukoj por bebo. Kiam ajn ŝia buŝo ne estis korkita per vestopinĉiloj, ŝi kantis per potenca kontralta voĉo:

Nur senespera deziraĵo.

Forglitema kiel tag’ aprila,

Kun ekvido, ekdiro, rev-inspiro,

Kunforiris koro mia!

La kanto jam hantadis Londonon de multaj ĵusaj semajnoj. Ĝi estis unu el sennombraj similaj kantoj, eldonitaj de subsekcio de la Departemento de Muziko, por la proloj. La vortoj de tiuj kantoj estis verkitaj, tute sen prilaborado fare de homoj, per maŝino nomata versigilo. Sed la virino kantis tiel melodie, ke la absurda rubo preskaŭ fariĝis plaĉa sono. Li povis aŭdi la virinon kanti, kaj la ŝoviĝadon de ŝiaj ŝuoj sur la pavimblokoj, kaj la kriojn de la infanoj en la strato, kaj el ie tre for malfortan bruon de la trafiko, tamen la ĉambro ŝajnis kurioze silenta, pro la manko de teleekrano.

“Malsaĝe, malsaĝe, malsaĝe!” li pensis denove. Estis malkredeble ke ili povus frekventi ĉi tiun lokon dum pli ol kelkaj semajnoj, sen esti kaptitaj. Sed la tento havi kaŝejon kiu vere apartenas al ili, endome kaj proksime, estis tro granda por ili ambaŭ. Dum longa periodo post ilia vizito al la sonorilturo de la preĝejo, estis neeble aranĝi renkontiĝojn. La laborhoroj estis draste plimultigitaj, prepare por la Semajno da Malamo. Tiu estos post pli ol monato, sed la enormaj kompleksaj preparoj necesaj postulis ekstran laboron de ĉiuj personoj. Fine ili ambaŭ sukcesis akiri liberan posttagmezon dum unusama tago. Ili interakordis reiri al la libera spaco en la arbaro. La antaŭan vesperon ili renkontiĝis nelonge en la strato. Kiel kutime, Winston apenaŭ rigardis Julian dum ili proksimiĝis unu al la alia en la homamaso, sed per la kurta rigardeto kiun li faris direkte al ŝi, ŝajnis al li ke ŝi estas pli pala ol kutime.

“Ne eblos,” ŝi murmuris, tuj kiam ŝi decidis ke estas sekure paroli. “Morgaŭ, mi volas diri.”

“Kion?”

“Morgaŭ posttagmeze. Mi ne povos veni.”

“Kial?”

“Ho, la kutima kialo. Ĝi komenciĝis frue ĉifoje.”

Dummomente li estis violente kolera. Dum la monato de lia konatiĝo kun ŝi, la naturo de lia deziro al ŝi ŝanĝiĝis. Komence estis malmulta vera sentemo. Ilia unua amoro estis nur ago estigita de la volo. Sed post la dua fojo, estis malsame. La odoro de ŝia hararo, la gusto de ŝia buŝo, la sento de ŝia haŭto, ŝajnis interniĝi en lin, aŭ en la ĉirkaŭantan aeron. Ŝi fariĝis korpa necesaĵo, io kion li ne nur volas sed al kio, laŭ lia sento, li rajtas. Kiam ŝi diris ke ŝi ne povos veni, lin trafis penso ke ŝi malfidelas al li. Sed ĝuste tiumomente, la homamaso kunen premis ilin, kaj iliaj manoj akcidente renkontiĝis. Ŝi rapide premetis la pintojn de liaj fingroj, ago kiu ŝajnis alvoki ne deziron sed amon. Trafis lin la ideo ke kiam oni loĝas kun virino, tiu esperperfido sendube estas normala ripetiĝanta evento; kaj profunda tenero, kian li ne antaŭe sentis pri ŝi, subite ekkaptis lin. Li deziregis ke ili estu geedzoj jam de dek jaroj. Li deziregis esti marŝanta tra la stratoj kun ŝi, tute same kiel nun, sed malkaŝe kaj sentime, diskutante trivialaĵojn, kaj aĉetante diversajn erojn por la loĝejo. Li pleje deziris ke ili povu posedi lokon kie ili povos esti solaj, unu kun la alia, sen senti devon amori kiam ajn ili renkontiĝas. Efektive ne je precize tiu momento, sed iam dum la sekva tago, trafis lin la ideo lui la ĉambron de S-ro Charrington. Kiam li proponis tion al Julia, ŝi akceptis neanticipite rapide. Ili ambaŭ sciis ke estas pura frenezeco. Estis kvazaŭ ili intence paŝas pli proksimen al la tombo. Dum li sidis atendante sur la rando de la lito, li denove pensis pri la keloj de la Ministrejo de la Amo. Estis kurioze kiel tiu antaŭdestinita teruro en- kaj el-iris onian konscion. Jen ĝi, fiksita en la estonteco, venonta tuj antaŭ la morto same certe kiel 99 venas tuj antaŭ 100. Oni ne povas eviti ĝin, sed eble oni povas prokrasti ĝin: tamen, anstataŭe, fojfoje, per konscia, intenca ago, oni elektas malgrandigi la intervalon antaŭ ĝia okazo.

Tiumomente estis rapida paŝado sur la ŝtuparo. Julia ekkuris en la ĉambron. Ŝi portis sakon da instrumentoj, el kruda bruna kanvaso, kian li kelkfoje vidis ŝin porti tien kaj reen en la Ministrejo. Li antaŭenpaŝis por preni ŝin inter siajn brakojn, sed ŝi liberigis sin iom rapide, parte ĉar ŝi ankoraŭ tenis la sakon da instrumentoj.

“Atendu momenteton,” ŝi diris. “Lasu min montri al vi kion mi alportis. Ĉu vi kunportis iom da tiu fiaĉa Kafo por la Venko? Mi supozis ke tiel estos. Forĵetu ĝin, ĉar ni ne bezonos ĝin. Rigardu…”

Ŝi surgenuiĝis, ekmalfermis la sakon, kaj elfalis kelkaj ŝraŭbŝlosiloj kaj malŝraŭbilo, kiuj estis plenigintaj ĝian supran parton. Sube estis kvanto da bonordaj paperpaketoj. La unua paketo kiun ŝi transdonis al Winston sentiĝis strangam tamen iel familiara. Ĝi estis plena de ia peza, sableca aĵo kiu cedis al onia tuŝo.

“Ĉu ja sukero?” li diris.

“Vera sukero. Ne sakarino, sukero. Kaj jen panbulko, vera blanka pano, ne nia panaĉaĵo — kaj malgranda poto da konfitaĵo. Kaj jen ladskatolo da lakto — sed rigardu! Pri ĉi tio mi vere fieras. Mi devis volvi iom da sako ĉirkaŭ ĝin, ĉar —”

Sed ŝi ne bezonis diri al li kial ŝi ĉirkaŭvolvis ĝin. La odoro jam plenigis la ĉambron, riĉa, varmega odoro, kiu similis al io veninta el lia frua infaneco, sed kiun oni efektive renkontas fojfoje, bloviĝantan en koridoro antaŭ ol pordo brufermiĝas, aŭ disvastigantan sin mistere en homplena strato, flaratan nur momente kaj poste malaperantan.

“Kafo,” li murmuris, “vera kafo”.

“Kafo de la Interna Partio. Mi havas plenan kilogramon, ĉi tie.”

“Kiel vi ruzis akiri ĉion ci?”

“Ĉi ĉio estas de la Interna Partio. Nenion malhavas tiuj porkaĉoj, nenion. Sed kompreneble manĝoservistoj kaj aliaj helpistoj kaj homoj ŝtelas, kaj — rigardu, mi havas paketon da teo ankaŭ.”

Winston jam ekkaŭris apud ŝi. Li ŝire malfermis angulon de la paketo.

“Vera teo. Ne rubusfolioj.”

“Estas multa teo, lastatempe. Ili kaptis Hindion, aŭ ion,” ŝi diris sendetale. “Sed aŭskultu karulo. Mi volas ke vi turnu vian dorson al mi dum tri minutoj. Iru sidi sur la alia flanko de la lito. Ne tro proksimiĝu al la fenestro. Kaj ne turnu vin antaŭ ol mi permesos.”

Winston rigardadis senpripense tra la muslinan kurtenon. Sube, en la korto, la ruĝbraka virino ankoraŭ marŝadis tien kaj reen inter la lavkuvo kaj la sekigoŝnuro. Ŝi prenis du pliajn pinĉilojn el sia buŝo kaj kantis profundasente:

Laŭdire la tempo kuracas,

Laŭdire forgeso do venos; nu

Ankoraŭ ridetoj kaj larmoj tra l’ jaroj,

Ja tordas la korŝnurojn plu!

Ŝi parkeris la tutan rimaĉaron, ŝajne. Ŝia voĉo flosis supren kun la dolĉa someraero, tre melodie, plene de ia feliĉa melankolio. Oni sentis ke ŝi estus tute kontenta, se la junia vespero estus senfina, kaj la kvanto da vestoj neelĉerpebla, resti tie dum mil jaroj, pendigante vindotukojn kaj kantante rimaĉojn. Li ekpensis ke estas kurioze ke li neniam aŭdis Partianon kanti sola kaj spontane. Eĉ ŝajnus iomete neordotokse, danĝere ekscentre, same kiel paroladi al si mem. Eble nur kiam oni estas proksime al mortmalsato, oni povas senkaŭze kantadi.

“Vi rajtas turni vin nun,” diris Julia.

Li turnis sin, kaj dum sekundo li preskaŭ ne rekonis ŝin. Efektive, li anticipis vidi ŝin nuda. Sed ŝi ne estis nuda. La transformiĝo okazinta estis multe pli surpriza. Ŝi estis kolorinta la vizaĝon.

Sendube ŝi estis kaŝe enirinta iun butikon en la prola kvartalo, kaj aĉetis por si kompleton da ŝminkaĵoj. Ŝiaj lipoj estis dense ruĝigitaj, ŝiaj vangoj ruĝetigitaj, ŝia nazo pudrita: eĉ estis iometo sub la okuloj por plibriligi ilin. Ne estis tre lerte farite, sed la spertoj de Winston ne instruis al li altan normon. Li neniam antaŭe vidis nek imagis Partianinon kun ŝminko sur la vizaĝo. La plibonigo de ŝia aspekto estis miriga. Per nur kelkaj koloraĵetoj ĝustaloke metitaj, ŝi fariĝis ne nur multe pli bela, sed, plej grave, pli ineca. Ŝiaj mallonga hararo kaj knabeca kombineo nur intensigis la efekton. Dum li prenis ŝin inter siajn brakojn ondo da sintezaj violetoj inundis lian nazon. Li memoris la duonmallumon de kela kuirejo, kaj la kavernan buŝon de virino. Estis la sama parfumo kiun uzis ŝi; sed tiumomente ŝajnis ne esti grave.

“Ĉu ankaŭ parfumo?” li diris.

“Jes, karulo, ankaŭ parfumo. Kaj ĉu vi scias kion mi sekve faros? Mi akiros veran virinan robon el ie, kaj surhavos ĝin anstataŭ ĉi merdan pantalonon. Mi surhavos silkajn ŝtrumpojn, kaj altakalkanumajn ŝuojn! En ĉi tiu ĉambro mi estos virino, ne Partia kamarado.”

Ili deĵetis siajn vestojn, kaj engrimpis la gigantan mahagonan liton. Nun la unuan fojon li plene nudigis sin antaŭ ŝi. Ĝis nun li multe tro hontis pro sia pala kaj magra korpo, kun la varikaj vejnoj elstaraj sur liaj suroj, kaj la miskoloraĵo sur lia maleolo. Mankis tolaĵo, sed la lankovrilo, sur kiu ili kuŝis, estis multuzita kaj glata, kaj la dimensio kaj resaltemeco de la lito mirigis ilin ambaŭ. “Sendube ĝi plenas per cimoj, sed ĉu ja gravas?” diris Julia. Oni neniam vidis dupersonan liton nuntempe, escepte de en la hejmoj de la proloj. Winston kelkfoje dormis en tia dum sia infaneco: Julia neniam antaŭe estis en tia lito, laŭ ŝia memoro.

Baldaŭ ili ekdormis dum kelka tempo. Kiam Winston vekiĝis, la indikiloj de la horloĝo indikis preskaŭ la naŭan horon. Li ne movis sin, ĉar Julia dormis kun la kapo en la angulo de lia brako. La plejparto de ŝia ŝminko estis transirinta al lia propra vizaĝo aŭ la kuseno, sed pala ruĝa koloro ankoraŭ beligis ŝian vangoston. Flava radio de la malsupreniranta suno trafis la ekstremon de la lito, kaj lumigis la kamenon, kie la akvo en la poto rapide boladis. Sube en la korto, la virino ne plu kantis, sed la mallaŭtaj krioj de infanoj enflosis el la strato. Li demandis al s,i neklare, ĉu dum la nuligita pasinteco estis normala sperto kuŝi en ĉi tia lito, en la malvarmeto de somera vespero — senvestaj viro kaj virino, amorante kiam ajn ili volas, parolante pri kion ajn ili volas, ne sentante devon ellitiĝi, nur kuŝante kaj aŭskultante la pacajn sonojn eleksterajn. Nepre neniam estis epoko kiam tio estis normala, ĉu?

Julia vekiĝis, frotis siajn okulojn, kaj levis sin surkubuten por rigardi la olefornon.

“Duono de la akvo forbolis,” ŝi diris. “Mi leviĝos kaj preparos kafon post momento. Restas al ni horo. Je kioma horo oni malŝaltas la lumilojn ĉe via apartamentaro?”

“La dudektria tridek.”

“Je la dudektria en la gastejo. Sed necesas ĉeesti pli frue, ĉar — Hej!

For, fibrutaĉo!”

Ŝi ekturnis sin en la lito, kaptis ŝuon de la planko, kaj ĵetis ĝin en la angulon per knabeca brakflekso, precize kiel li vidis ŝin ĵeti la vortaron kontraŭ Goldsteinon, tiun matenon dum la Du Minutoj da Malamo. “Kio estis?” li diris surprizite.

“Rato. Mi vidis ĝin puŝi sian nazaĉon el la panelaĵo. Estas truo tie. Mi forte timigis ĝin, ĉiukaze.”

“Ratoj!” murmuris Winston. “En ĉi tiu ĉambro!”

“Ili estas ĉie,” diris Julia, sen interesiĝo, dum ŝi rekuŝiĝis. “Ni eĉ havas ilin en la kuirĉambro de la gastejo. Kelkaj partoj de Londono svarmplenas de ili. Ĉu vi scias ke ili atakas infanojn? Jes ja. En kelkaj el tiuj stratoj, virino ne kuraĝas lasi bebon sola dum du minutoj. La grandaj gigantaj ratoj faras tion. Kaj plej aĉe estas ke la brutoj ĉiam —”

“Ne daŭrigu!” diris Winston, kun la okuloj firme fermitaj.

“Karulego! Vi tute paliĝis. Kio ĝenas? Ĉu malsanigas vin aŭdi pri ili?”

“El ĉiuj aĉaĵoj en la mondo — rato!”

Ŝi premis sin kontraŭ lin, kaj volvis siajn membrojn ĉirkaŭ lin, kvazaŭ penante rekuraĝigi lin per la varmo de sia korpo. Li ne tuj remalfermis siajn okulojn. Dum pluraj momentoj li sentis denove esti en koŝmaro kiu revenis al li fojfoje dum lia tuta vivo. Ĝi ĉiam estis pli- mapli sama. Li staras antaŭ muro da mallumo, kaj aliflanke de ĝi estas io netolerebla, io tro aĉa por esti frontata. En la sonĝo lia plej profunda sento estis de sintrompo, ĉar li efektive ja sciis kio estas malantaŭ la muro da mallumo. Per mortiga strebo, kvazaŭ elŝirante pecon el la propra cerbo, li eĉ povus tiri la aĵon en la lumon. Li ĉiam vekiĝis sen trovi kio ĝi estas, sed iel ĝi estis ligita al io kion diradis Julia, kiam li haltigis ŝian paroladon.

“Mi bedaŭras,” li diris, “estas nenio. Nur estas ke mi malŝatas ratojn.”

“Ne genu vin, karulo, ni ne lasos la brutaĉojn eniri ĉi tien. Mi plenigos la truon per sakŝtofo antaŭ ol ni foriros. Kaj kiam ni revenos ĉi tien, mi kunportos gipson kaj ŝtopos ĝin ĝuste.”

Jam la nigra panikmomento estis duone forgesita. Sentante iom da honto pri si, li sidiĝis kontraŭ la murflankan breton de la lito. Julia ellitiĝis, surtiris sian kombineon, kaj preparis la kafon. La odoro leviĝanta el la kuirpoto estis tiom forta kaj ekscita, ke ili fermis la fenestron, por ke neniu ekstera rimarku ĝin, kaj fariĝu scivolema. Kio estis eĉ pli bona ol la gusto de la kafo, estis la silka kvalito donita al ĝi de la sukero, aĵo pri kiu Winston estis preskaŭ forgesinta, post jaroj da sakarino. Kun unu mano en la poŝo, kaj peco da pano kun konfitaĵo en la alia, Julia vagis ĉirkaŭe en la ĉambro, rigardante neinteresate la libroŝrankon, atentigante pri la plej bona metodo ripari la klaphavan tablon, faligante sin en la ĉifitan fotelon por trovi ĉu ĝi estas komforta, kaj ekzamenante la absurdan dekduhoran horloĝon kun ia tolerema amuziĝo. Ŝi portis la vitran paperpezilon al la lito, por ke li povu rigardi ĝin en pli bona lumo. Li prenis ĝin el ŝia mano, fascinate, kiel ĉiam, de la mola, pluvakva aspekto de la vitro.

“Kio ĝi estas, laŭ via supozo?” diris Julia.

“Mi kredas ke ĝi estas nenio — mi volas diri, mi kredas ke oni neniam utiligadis ĝin. Ĝuste tio plaĉas al mi. Ĝi estas ereto da historio kiun ili forgesis ŝanĝi. Ĝi estas mesaĝo el antaŭ cent jaroj, se nur oni povoscius legi ĝin.”

“Kaj la bildo tie” — ŝi kapgestis al la gravuraĵo sur la kontraŭa muro — “ĉu tio aĝas cent jarojn?”

“Pli. Ducent, verŝajne. Ne eblas scii. Ne eblas trovi la aĝon de io ajn, nuntempe.”

Ŝi transpaŝis por ekzameni ĝin. “Ĉi tie tiu fibesto elpuŝis sian nazon,” ŝi diris, piedbatante la panelaĵon tuj sub la bildo. “Kio estas tiu loko? Mi jam vidis ĝin ie.”

“Ĝi estas preĝejo, pli ĝuste, estis. Ĝia nomo estis Sankta Klemento Danes.” La rimfragmento, kiun S-ro Charrington instruis al li, rememorigis sin en lia kapo, kaj li pludiris iom nostalgie:

“Oranĝoj, Citronoj”, el Klemento sonoras, Mirige al li, ŝi sekvigis la verson:

“Vi ŝuldas pencerojn” el Marteno sonoras —

“Kiam vi pagos?” el Bejlio1 sonoras —

Mi ne memoras la sekvajn versojn. Negrave; mi memoras ke la finaĵo tekstas: ‘Venas kandelo por allite vin gvidi. Venas hakilo por forhaki la kapon.’”

Estis kvazaŭ la du partoj de kromsubskribo. Sed nepre alia verso devas sekvi “el Bejlio sonoras”. Eble ĝi estus elfosebla el la memoro de S- ro Charrington, se li estus konvene instigita.

“Kiu instruis al vi tion?” li diris.

“Mia avo. Li ofte diris gin al mi, kiam mi estis knabineto. Li estis vaporigita kiam mi estis okjaraĝa — nu, ĉiukaze, li malaperis. Mi ne scias kio estis citrono,” ŝi pludiris aliteme. “Mi ja vidis oranĝojn. Ili estas rondaj flavaj frukto,j kun dika ŝelo.”

“Mi memoras citronojn,” diris Winston. “Ili estis tre kutimaj dum la kvindekaj jaroj. Ili estis tiom maldolĉa,j ke agacis la dentojn kiam oni eĉ nur flaris ilin.”

“Mi certas ke estas cimoj malantaŭ tiu bildo,” diris Julia. “Mi deprenos ĝin kaj bone lavos ĝin, iam. Mi supozas ke ni tre baldaŭ devos foriri. Mi devos komenci forlavi ĉi tiun koloraĵon. Kiom tede! Mi delavos la lipkoloraĵon de via vizaĝo, poste.”

Winston dum pluraj pliaj minutoj ne ellitiĝis. La ĉambro komencis senlumiĝi. Li turnis sin cele la lumon, kaj kuŝis rigardante la vitran paperpezilon. Ĝia plej neelĉerpebla kvalito ne estis la korala fragmento. sed la interno de la vitro mem. Ĝi havis tioman profundon, tamen ĝi estis preskaŭ travidebla kiel la aero. Estis kvazaŭ la surfaco de la vitro estas la ĉielvolbo, ĉirkaŭanta mondeton kun tuta atmosfero. Li havis senton ke li povus eniri ĝin, ke efektive li ja estas interne de ĝi, kune kun la mahagona lito kaj la klaphava tablo, kaj la horloĝo kaj la ŝtala gravuraĵo kaj la paperpezilo mem. La paperpezilo estas la ĉambro en kiu li troviĝas, kaj la koralo estas la vivo kaj de Julia kaj de li mem, fiksitaj en ia eterneco ĉe la koro de la kristalo.

1. Laŭ francdevena arkitektura stilo, familiara ĉe imponaj konstruaĵoj, ekz. katedraloj.

1. Tribunalejo en Londono.

第二部分

第四章

温斯顿环顾了一下查林顿先生店铺二楼的破旧小房间。窗下那张大床已经铺上了一条破毯子,上面还放着一个没套枕套的长靠枕。十二小时制的老式座钟在壁炉台上滴滴答答走着。墙角的折叠桌上,他上次买的那个玻璃镇纸在半明半暗的光线中发出幽幽的柔光。

壁炉围栏里放着查林顿先生给的一个破旧的锡制煤油炉、一口炖锅、两只茶杯。温斯顿点上炉子,在上面烧上一锅水。他带来了满满一信封胜利咖啡和几块糖精片。时钟指针显示7点20分,其实是19点20分。她19点30分到。

愚蠢啊,愚蠢,他心里不停地说,明知故犯、无缘无故、自寻死路的愚蠢。所有党员能犯的罪行中,就数这一条是最不能掩盖的。事实上,这个念头起初浮现在他的脑海中,是以折叠桌光滑的桌面反射出玻璃镇纸的画面出现的。正如他预想的一样,查林顿先生毫不犹豫地就把这间房间出租了,他显然很高兴能有几块钱入账,当知道温斯顿要这间房间是为了幽会,他也没表露出吃惊或反感。反而顾左右而言他,神情微妙,让人觉得他好像半隐形了一样。他说,独处是十分宝贵的,每个人都想要这么一个地方,可以让他们偶尔独自待着,当他们找到了这么一个地方,任何知情的人都不应声张,这是最基本的礼貌。他甚至还说这栋房子有两个出口,其中一个穿过后院,直通一个小巷。说话时,他似乎已经遁于无形。

窗下有人在唱歌。温斯顿躲在平纹细布窗帘后面偷偷向外张望。六月的太阳依旧高悬,洒满阳光的院子里有一个五大三粗的女人正迈着笨重的脚步来回于洗衣盆和晾衣绳之间,晾出一批白色见方的东西,温斯顿认出那是婴儿尿布。这个女人壮得像诺曼式建筑的立柱,胳膊通红,腰上围着粗麻布围裙。只要嘴里没叼着夹子,就会用浑厚的女低音唱道:

这无望的爱恋,

如四月般逝去,

一个眼神,一句言辞,搅乱了我的梦!

偷走了我的心!

这首歌已经在伦敦传唱了好几周。这是音乐司下属的一个部门为群众创作的无数类似歌曲中的一首。歌词是由一种名为写歌机的机器制作,完全不需要任何人力。但这个女人唱得如此动听,把这首难听至极的垃圾歌曲几乎变成了一首悦耳的好歌。除了能听到那个女人在唱歌,他同时还能听到她的鞋子在石板路上的摩擦声、街头孩子的叫嚷声、远处隐隐的交通嘈杂声,而多亏没有电屏,房间里出奇地安静。

愚蠢,愚蠢,愚蠢!他又开始想。他们到这里幽会,不出几周肯定会被抓到。但是拥有一个真正属于自己的、室内的而且近在咫尺的藏身处,这样的诱惑对他们来说实在是太大了。在教堂钟楼相会之后的一段时间里,他们都没办法安排碰面。为了迎接仇恨周,工作时间大大延长。离仇恨周还有一个多月,但是冗杂的准备工作使得每个人都不得不加班加点。最后,两人终于设法在同一天下午休息。他们之前商量好这次去树林里的空地上。那天前一晚,他俩在街上短暂地见了个面。和平常一样,两人在人群中慢慢走近的时候,温斯顿几乎没看茱莉亚,但匆匆的一瞥让他觉得她的脸色比平时苍白。

“全完了,”她确认可以安全说话后,马上开口低声说道,“我是说明天。”

“什么?”

“明天下午,我来不了。”

“怎么就来不了了?”

“唉,就是那个。这次来得比较早。”

在那么一瞬间,他气得不行。在他认识她的一个月里,他对她的欲望发生了本质上的变化。起初,这种欲望中性欲的成分很少,他们第一次做爱只是觉得理应如此。之后第二次就变得不同了,她的发香、她嘴唇的味道、皮肤的触感似乎已经融入了他的身体,或者说渗入了他周围的空气。她已经成了他生理上的必需品,变成了一种他不但需要,而且觉得有权拥有的东西。她一说不能来,他就觉得她在骗他。而就在这时,人群把他俩挤到了一起,两人的手在无意中碰了一下。她迅速地捏了一下他的指尖,而这个动作勾起的不是性欲而是爱意。他突然想到,男人和女人一起生活时,这种失望必定再正常不过,且会时时发生。他的内心被一种深深的柔情占据,这是一种在此之前他对她从未有过的柔情。他希望他们是一对已经结婚十年的夫妻,他希望到那时两人能够同现在一样一起走在街上,却是正大光明的,毫无畏惧的,说着生活琐事,买些家用杂物。他最希望的是两人能够拥有一个独处的地方,而不必每次见面都觉得非做爱不可。而事实上,把查林顿先生的房间租下来的想法是在第二天,而不是在当时重回他脑海的。当他向茱莉亚提议的时候,她出乎意料地欣然同意了。两人都知道这是个疯狂的举动,如同有意走向坟墓。他坐在床边等待的时候,又一次想起仁爱部的地下室。说也奇怪,那命中注定的可怖之事竟然可以在人的意识中进进出出。那件事就在那里,在未来的某个时刻,在死亡之前,就像九十九之后是一百一样确凿无疑。你无法躲避,但或许能够推迟。不过恰恰相反,人们总会时不时有意识地存心做一些事,缩短那件事发生前的那段间隙,让其提前发生。

这时,楼梯上传来一阵急促的脚步声。茱莉亚冲进房间,手里拎着一个粗糙的棕色帆布工具包,就是他有时在部里见她拎着上下班的那个。他上前搂她,但她急忙挣脱开来,一部分原因是她手里还抓着包。

“等一会,”她说,“给你看看我带来了什么。你有没有带恶心的胜利咖啡?肯定带了吧。扔了,我们不需要了。看这里。”

她跪到地上,一把扯开工具包,把上面一层扳手、螺丝刀之类的东西掏出来,下面整整齐齐地排着几个纸包。她递给温斯顿的第一个纸包有一种奇怪却又隐约很熟悉的感觉。里面装着某种沉甸甸的,沙子一样的东西,一捏一个坑。

“是糖吗?”他说。

“是真正的糖。不是糖精,是糖。还有一块面包,真正的白面包,不是我们吃的那种鬼东西。还有一小罐果酱。这儿还有一罐牛奶。不过,看!这东西我超爱的,我不得不在外面包了些麻袋布,因为……”

不过似乎她不需要告诉他为什么要把它包起来。香味已经弥漫了整个房间,是一种浓郁强烈的气味,似乎来自于他的童年,但即便是当下,依然偶尔能够闻得到。在门关上之前在过道上飘散,或者在熙攘的大街上弥漫,一瞬间能够嗅到,却又马上消失无踪。

“是咖啡,”他喃喃说道,“真正的咖啡。”

“是核心党咖啡。整整一公斤。”她说。

“你怎么搞到这些东西的?”

“这些都是核心党用品。那些猪猡什么都有,一样不缺。当然,服务员、勤务员也能顺手牵羊,嗯,看,我还弄到一包茶叶。”

温斯顿在她身边蹲下,撕开纸包的一角。

“是真正的茶叶,不是黑莓叶。”

“最近有不少茶叶,不知道他们是攻占了印度还是哪儿。”她含糊地说,“不过亲爱的,你听好,我想要你转过身背对我三分钟。去坐在床的另一边,不要离窗户太近。我叫你转身你再转身。”

温斯顿茫然地透过细布窗帘向外看。下面的院子里,那个手臂通红的女人依然踏着大步在洗衣盆和晾衣绳之间来来回回,她从嘴上拿下两个架子,深情地唱道:

他们说时间可以治愈一切,

说你迟早会忘记,

但多年来的笑容和泪水,

仍让我思绪万千!

她好像对这首口水歌烂熟于心,歌声伴着怡人的夏日微风袅袅上升,十分悦耳动听,并且带着一种甜蜜的忧伤。人们会有一种感觉,就是如果六月的夜晚无穷无尽,要洗的衣服没完没了,哪怕让她在这儿待上一千年,边晾尿布边唱垃圾歌曲,她都能甘之如饴。他突然想到一件奇怪的事,就是他从没听过党员独自自发地唱歌。这种行为似乎看起来有点不那么正派,就像自言自语一样是一种危险的怪癖。可能只有当人们吃不饱肚子的时候,才会有题材可唱。

“你可以转过来了。”茱莉亚说。

他转过身,一时几乎没能认出她来。事实上,他原本期待的是看到她赤身裸体,但她并没有赤身裸体。现在发生的转变比看到她赤身裸体要令人吃惊得多。她脸上化了妆。

她一定是溜进了贫民区某个商店买了一整套化妆品。她的嘴唇抹成了深红色,脸颊搽了胭脂,鼻子也扑了粉,甚至眼睛下面还涂了什么东西,看起来更亮了。这个妆化得不算高明,但温斯顿在这方面的要求也不高。他以前从没见过,也从没想象过女党员会在脸上涂脂抹粉。她的容貌有了惊人的提升,只是在脸上正确的部位上了一些颜色,就让她看起来不仅漂亮了许多,而且最重要的是,变得更有女人味了。她的一头短发和男孩子气的工作服只是加强了这种效果。他搂着她的时候,一股人工合成的紫罗兰香味涌进了他的鼻子。他记起了昏暗的地下室厨房,还有女人黑洞洞的嘴。那女人用的是同样的香水,但此时这已经不重要了。

“还涂了香水啊!”他说。

“是啊,亲爱的,还涂了香水。你知道我接下来要做什么吗?我要去弄条真正的女式连衣裙穿,再不穿这破裤子了。我还要穿丝袜和高跟鞋!在这间房里,我要做一个女人,而不是党员同志。”

他们扯掉身上的衣服,爬上了红木大床。这是他第一次在她面前脱光。直到现在,他还是对自己苍白瘦弱的身体,小腿上突出的静脉曲张,以及脚踝上变了颜色的伤疤感到自惭形秽。床上没有床单,但他们身下的毯子已经被磨得十分光滑。两人都没想到这张床竟然这么大,弹性还那么好。“床上肯定到处都是臭虫,不过管他呢。”除了在群众的家里,现在人们已经看不到双人床了。这种床温斯顿小时候偶尔睡过,在茱莉亚的印象中,她一次都没睡过。

很快他们就睡着了。温斯顿醒来的时候,时钟的指针已经悄悄地移到快9点的位置了。他并没有动,因为茱莉亚还在他的臂弯中睡得正香。脸上大部分的妆都蹭掉了,不是蹭到了他的脸上,就是蹭到了长靠枕上。但是一抹淡淡的胭脂依然凸显出她美丽的脸颊。夕阳黄色的余晖穿过床脚,照亮了壁炉。锅里的水滚滚沸腾着。下面院子里,那个女人已经停止歌唱,不过街上孩子的叫嚷声仍依稀飘进了房间。他隐隐约约地想,在这么一个凉爽的夏夜,一男一女赤身躺在床上,想做爱就做爱,想聊什么就聊什么,没有觉得非起床不可,就这么躺着,听着外面平和的声音,这种事情在那业已被摧毁的过去,是否是一件稀松平常的事?肯定不会有什么时候,这种事会是平常的吧?茱莉亚醒了,揉了揉眼睛,用胳膊撑起身子,看着煤油炉。

“水都烧干一半了,”她说,“我起床,过会煮些咖啡,我们还有一个钟头时间。你家什么时候熄灯?”

“23点30分。”

“我宿舍23点熄灯。不过得提前回去,因为……嘿!滚开!你这脏东西!”

她突然扭过身探出床沿,抓起地板上一只鞋子,像男孩子一样猛地抡起胳膊把鞋朝屋角扔去,这动作和那天早晨两分钟仇恨节目的时候,她朝古登斯坦扔字典如出一辙。

“是什么?”他吃惊地问。

“老鼠。我看到它从护壁板下面伸出鼻子,那边下面有个洞。不管怎样,我狠狠地吓了它一下。”

“老鼠!”温斯顿喃喃地说,“在房间里啊!”

“到处都有,”茱莉亚躺下身子,满不在乎地说,“我们还在宿舍厨房抓到过呢。在伦敦的一些区域,老鼠已经泛滥成灾了。你知道它们有时候还会袭击小孩子吗?会的,它们真的会。有几条街上,女人们都不敢离开婴儿两分钟时间,都是那些个头巨大、毛是褐色的老鼠干的。恶心的是这些家伙会……”

“别说了!”温斯顿紧紧闭着双眼着说。

“亲爱的!你脸色都发白了,怎么了?被它们恶心到了?”

“世界上最可怕的东西就是老鼠!”

她紧紧地抱住他,四肢缠绕在他身上,像是在用自己的体温抚慰他一样。他没有立即睁开眼睛。有那么一会儿,他觉得自己回到了那个在他一生中反复出现的噩梦中,梦境总是一模一样。他站在一堵黑暗之墙跟前,墙的另一端是某种无法忍受、可怕得让人不敢面对的东西。在梦里,他最深刻的感受是一种掩耳盗铃般的自欺,因为他其实知道黑暗之墙背后到底是什么。只要奋力一试,像把自己的大脑扯一块下来那样,他甚至就能把那东西拉到明处了,不过他总在还没有发现那东西是什么之前就醒来。不过那个东西不知怎的,和他打断茱莉亚的话时她正说着的东西有关。

“真不好意思,”他说,“没事了,我不喜欢老鼠,仅此而已。”

“别担心,亲爱的,这边不会再有那些脏东西了。我们走之前,我会用布把那个洞堵起来。下次来的时候,我带些灰泥,把它好好砌上。”

刚才那惊惶的黑色时刻大半已抛之脑后。温斯顿靠着床头坐起来,觉得有点难为情。茱莉亚下床穿好工作服,去煮咖啡。锅里冒出的香味是如此浓烈且让人振奋,他俩不得不把窗关上,以免外面有人闻到后心生好奇。比咖啡味道更好的是加了糖以后那丝滑的口感。吃了多年糖精后,温斯顿几乎把这种口感淡忘了。茱莉亚一手插口袋,一手拿着一片涂了果酱的面包,在屋里走来走去。她漫不经心地瞥了眼书架,指出修理折叠桌的最佳办法。她一屁股坐到破旧的扶手椅上,感受一下舒不舒服。她以一种带着宽容的娱乐精神仔细端详那个滑稽的十二小时制座钟。她把玻璃镇纸拿到床边,在光线比较好的地方仔细端详。他从她手里拿过镇纸,这块玻璃雨水般温润的质感每次都让他心醉神迷。

“你觉得这是什么东西?”茱莉亚说。

“我觉得它什么都不是,我的意思是,我觉得这东西没派过什么用场,我就喜欢这一点。这是一段他们忘了篡改的历史。如果有人懂得如何解读的话,这还是一则来自一百年以前的消息。”

“挂在那边的画,”她朝着对面墙上的版画扬了扬下巴,“会不会有一百年?”

“不止。我敢说,得有二百年了。不过谁都说不准,现在没人能弄清楚东西的年代。”

她走过去看画,“那东西就是从这里探出鼻子的,”说着踢了踢画正下方的护壁板,“这是什么地方?我好像在哪里见过。”

“这是座教堂,或者说至少曾经是座教堂。名字叫圣克莱蒙教堂。”查林顿先生教他的那几句歌谣片段又浮现在他的脑海中,他带着些许怀旧吟了出来,“圣克莱蒙的钟声唱着:橙子和柠檬。”

让他大吃一惊的是,她居然接了下去:

圣马丁的钟声说着:你欠我三法新,

老贝利的钟声喊着:你什么时候还我?……

“我不记得接下来的词了。但不管怎样,我记得最后一句是‘点起蜡烛让你去睡觉,抡起斧子把你头砍掉。’”

这就像是接头暗号的两部分,不过,在“老贝利的钟声喊着”后面,肯定还有一句,如果给予适当的提示,也许能从查林顿先生的记忆中挖掘出来。

“谁教你的?”他说。

“我爷爷。我小时候他曾经念给我听过。我八岁那年他人间蒸发了,反正就是不见了。我想知道,柠檬是什么,”她扯开话题,说道“我见过橙子,那是一种圆圆的黄色水果,皮很厚。”

“我记得柠檬,”温斯顿说,“50年代的时候很常见,味道特别酸,闻一闻都会让牙齿发软。”

“我敢打赌这幅画后面有臭虫,”茱莉亚说,“哪天我把它卸下来好好洗洗。我觉得我们该走了,我得马上把脸上的妆洗掉,真烦人!过会我再把你脸上的口红印擦掉。”

温斯顿又躺了几分钟。房间里暗了下来,他转身对着光,盯着那块玻璃镇纸,它让人百看不厌的地方并不是里面的珊瑚,而是玻璃内部的空间,有深度,但又如同空气般透明。玻璃表面就好像是苍穹,笼罩着下面那个小小的世界,连大气层都一应俱全。他感觉自己能够进入那个世界,事实上,他已经身处其中,与他一起的,还有红木床、折叠桌、座钟、钢板雕刻版画,以及镇纸本身。镇纸即是他身处的这个房间,珊瑚是茱莉亚和他自己的生命,镶在晶体的中心,成为某种永恒。

reveni al Mil Naŭcent Okdek Kvar

返回 1984 目录

阅读次数 131 legintoj