Mil Naŭcent Okdek Kvar

PARTO TRI

1

Li ne sciis kie li estas. Verŝajne li estas en la Ministrejo de la Amo, sed ne estis eble certiĝi pri tio. Li estis en altplafona senfenestra ĉelo kun muroj el scintilante blanka porcelano. Kaŝitaj lampoj inundis ĝin per malvarma lumo, kaj aŭdiĝis nelaŭta konstanta zumado kiu, laŭ lia supozo, iel rilatas al la provizado de aero. Benko, aŭ breto, nur sufiĉe larĝa por sursido, laŭiris la cirkonferencon de la ĉambro; interrompis ĝin nur la pordo kaj, ĉe la ekstremo kontraŭ la pordo, necesujo sen ligna sursidilo. Estis kvar teleekranoj, po unu en ĉiu muro.

Estis neakra dolorado en lia ventro. Ĝi estis tie de kiam ili puŝis lin en la fermitan veturilon kaj forkondukis lin. Sed li estis ankaŭ malsata, per ronĝema, nesana speco de malsato. Eble jam de dudek kvar horoj li ne manĝIs, eble tridek ses. Li ankoraŭ ne sciis, verŝajne neniam scios, ĉu ili arestis lin dum la mateno aŭ la vespero. Ekde lia arestiĝo oni ne donis al li manĝaĵon.

Li sidis kiel eble plej senmove sur la mallarĝa benko, kun la manoj krucitaj sur la genuo. Li jam lernis sidadi senmove. Se oni neatendite moviĝis, ili krie riproĉis per la teleekrano. Sed la dezirego manĝi pligrandiĝis en li. Li kredetis ke estas kelkaj paneroj en la poŝo de la kombineo. Eĉ eblis — tion li pensis, ĉar fojfoje io ŝajnis tikli lian kruron — ke eble estas relative granda krustopeco tie. Fine la tento trovi ĉu tio veras superis lian timon; li puŝis manon en sian poŝon.

“Smith!” kriis voĉo el la teleekrano. “6079 Smith W.! Manojn el la poŝoj, en la ĉeloj!”

Denove li sidis senmove, kun la manoj krucitaj sur la genuo. Antaŭ ol esti portita ĉi tien li estis prenita al alia loko, kiu sendube estis ordinara karcero, aŭ provizora kaptitejo uzata de la patroloj. Li ne sciis kiom longe li estis tie; plurajn horojn, nepre; sen horloĝoj kaj sen taglumo, estis malfacile konjekti la tempopason. Ĝi estis bruoplena fiodoraĉa loko. Ili metis lin en ĉelon similan al tiu en kiu li nun estas, sed fie malpuraĉa kaj konstante plenega per dek aŭ dek kvin homoj.

Plejparte ili estis ordinaraj krimuloj, sed ankaŭ inter ili estis kelkaj politikaj kaptitoj. Li sidis silente kontraŭ la muro, ŝovetate de malpuraj korpoj, tro okupate de timo kaj la doloro en la ventro por serioze atenti la ĉirkaŭaĵojn, tamen ankoraŭ rimarkante la mirigan diferencon en la konduto inter la Partianoj kaj la aliaj. La Partikaptitoj estis senescepte silentaj kaj timegoplenaj, sed ŝajnis ke al la ordinaraj krimuloj neniu gravis. Ili kriadis insultojn al la gardistoj, batalis feroce kiam iliaj posedaĵoj estis forprenitaj, skribadis obscenajn vortojn sur la planko, manĝis kaŝe kunportitajn aĵojn. kiun ili produktis el misteraj kaŝejoj en siaj vestoj, kaj eĉ superkriis la teleekranon kiam ĝi penis restarigi bonordon. Aliflanke, kelkaj el ili ŝajnis afable rilati kun la gardistoj, vokis ilin per kromnomoj, kaj penis kaĵoli el ili cigaredojn tra la spiontruo en la pordo. Ankaŭ la gardistoj traktis la ordinarajn krimulojn iom tolereme, eĉ kiam necesis perforte manipuli ilin. Estis multa parolado pri la gulagoj, al kiuj anticipis sendiĝi la plejparto de la enkarcerigitoj. Estas “sufiĉe bone” en la gulagoj, li informiĝis, se oni scias kiujn personojn kontakti, kaj kiel manipuli la sistemon. Estas subaĉeto, favoradismo, kaj krimado ĉiuspeca, estas samseksamorado kaj putinado, eĉ estas kontraŭleĝa alkoholaĵo distilata el terpomoj. La gravajn postenojn ricevas nur la ordinaraj krimuloj, precipe la gangsteroj kaj la murdistoj, kiuj konsistigas ian aristokrataron. Ĉiujn filaborojn faras la politikuloj.

Estis konstanta venado-kaj-forirado de enkarcerigitoj ĉiuspecaj: drogvendistoj, ŝtelistoj, banditoj, nigramerkatistoj, ebriuloj, putinoj.

Kelkaj el la ebriuloj estis tiom violentaj, ke la aliaj karceranoj devis unuiĝi por subpremi ilin. Enorma vrakeca virino, eble sesdekjaraĝa, kun gigantaj falantaj mamoj, kaj dikaj ŝnuregoj da haroj kiuj senordiĝis dum ŝia baraktado, estis enportita, piedbatante kaj kriegante, de kvar gardistoj, kiuj tenis ŝin, ĉiu ĉe unu angulo. Ili deŝiris la botojn per kiuj ŝi penadis piedbati ilin, kaj faligis ŝin sur la genuojn de Winston, preskaŭ rompante liajn liajn femurostojn. La virino tiris sin rekten kaj sekvis ilian eliron per krio: “F__aj bastardoj!” Poste, rimarkinte ke ŝi sidas sur io neebena, ŝi glitis de la genuoj de Winston sur la benkon.

“Pardonon, karulĉjo,” ŝi diris. “Mi ne sidus sur vi, sed la bugruloj metis min tien. Ili n’ sciaŝ konduti kun virino, ĉu ne?” Ŝi paŭzis, frapetis sian bruston, kaj ruktis. “Pardonon,” ŝi diris, “M’ankoraŭ ne reĝustiĝiŝ.”

Ŝi klinis sin antaŭen kaj vomegis sur la plankon.

“Pli bonaŝ,” ŝi diris, malklinante sin kun fermitaj okuloj. “Neniam subpremu ĝin, tion mi diraŝ. Eligu ĝin dum ĝi freŝaŝ sur la stomako, tiel.”

Ŝi revigliĝis, turnis sin por denove rigardi Winstonon, kaj ŝajnis tuj ekŝati lin. Ŝi metis grandegan brakon ĉirkaŭ lian ŝultron, kaj tiris lin al si, elspirante bieron kaj vomon en lian vizaĝon.

“Kiel vi nomiĝaŝ, karulĉjo?” ŝi diris.

“Smith,” diris Winston.

“Smith?” diris la virino. “Kurioĵe. Mi nomiĝaŝ ankaŭ Smith. “Mi povestuŝ via patrino!”

Ŝi ja povus, pensis Winston, esti lia patrino. Ŝi estas proksimume ĝustaĝa kaj ĝuste forta, kaj verŝajne homoj ŝanĝiĝas iom pro dudek jaroj en gulago.

Neniu alia parolis al li. Surprize estis, kiom la ordinaraj krimuloj ignoris la Partienkarcerulojn. La “politoj”, tiel ili nomis ilin kun ia seninteresa malestimo. La Partiaj karceruloj ŝajnis timegi paroli al iu ajn, kaj plejĉefe paroli unu al la alia. Nur unufoje, kiam du Partianoj, ambaŭ estis virinoj, estis kunpremitaj sur la benko, li subaŭdis en la bruego de voĉoj kelkajn rapide flustritajn vortojn; kaj precipe mencion pri io nomata “ĉambro unu-nul-unu”, kion li ne komprenis.

Eble antaŭ du aŭ tri horoj ili portis lin ĉi tien. La akra doloro en la ventro neniam malaperis, sed kelkfoje ĝi plimildiĝis kaj kelkfoje malplimildiĝis, kaj liaj pensoj konsekvence plivastiĝis aŭ malvastiĝis.

Kiam ĝi malplimildiĝis li pensis nur pri la doloro mem, kaj pri sia deziro havi manĝaĵon. Kiam ĝi plimildiĝis, paniko ekkaptis lin. Okazis momentoj dum kiuj li antaŭvidis tion kio okazos al li tiel vivklare ke lia koro galopis kaj lia spirado ĉesis. Li sentis la frakasbatadon faratan per bastonegoj sur liajn kubutojn, kaj per ferkovritaj botoj sur liajn tibiojn; li vidis sin humiloplene kaŭranta sur la planko, krie petegante kompaton, tra rompitaj dentoj. Li apenaŭ pensis pri Julia. Li ne povis koncentri sian menson sur ŝi. Li amis ŝin kaj ne perfidos ŝin; sed tio estis nur fakto, sciata samkiel li scias la regulojn de aritmetiko. Li ne plu sentis amon al ŝi, kaj li apenaŭ eĉ demandis al si pri kio okazas al ŝi. Li pensis pli ofte pri O’Brien, kun intermita espereto. O’Brien eble scias ke li estis arestita. La Frataro, li estis dirinta, neniam provas savi siajn membrojn. Sed ja estas la razklingo; ili sendos la razklingon, se ili povos. Estus eble nur kvin sekundoj antaŭ ol la gardisto sukcesos kuri en la ĉelon. La klingo mordos lin per ia bruliganta malvarmo, kaj eĉ la fingroj tenantaj ĝin estos ĝisoste tranĉitaj. Ĉio rekondukis al lia malsana korpo, kiu treme fortiris sin de la plej malgranda doloro. Li ne estis certa ke li ja uzus la razklingon, eĉ se venus oportuno. Estas pli nature ekzisti de momento al momento, akceptante dek minutojn pli da vivo, eĉ kvankam estante certa ke estos torturo ĉe la fino.

Kelkfoje li penis kalkuli la nombron da porcelanaj brikoj en la muroj de la ĉelo. Tio devus esti facila, sed li ĉiam miskalkulis ie aŭ tie.

Pli ofte li demandis al si kie li estas, kaj kioma horo estas. Unu momenton li estis certa ke estas la mezo de la taglumo ekstere, kaj la sekvan momenton li estis egale certa ke estas plene senlume tie. En ĉi tiu loko, li sciis instinkte, la lumoj neniam estingiĝos. Ĝi estis la loko sen mallumo: li nun komprenis kial O’Brien ŝajnis rekoni la aludon. En la Ministrejo de la Amo ne estis fenestroj. Lia ĉelo estis eble en la koro de la konstruaĵo, aŭ ĉe ĝia ekstera muro; ĝi estis eble dek etaĝojn sub la tero, aŭ tridek super ĝi. Li movis sin enmense de loko al loko, kaj penis determini per sia korposento ĉu li troviĝas alte en la aero aŭ profunde en la tero.

Sonis marŝantaj botoj ekstere. La ŝtala pordo malfermiĝis brue.

Juna oficiro, bonorda nigre uniformita figuro, kiu ŝajnis plene scintilanta pro polurita ledo, kaj kies pala rektaspekta vizaĝo similis al vaksa masko, paŝis impone tra la pordejon. Li gestis al la eksteraj gardistoj enkonduki la kaptiton kiun ili gvidas. La poeto Ampleforth malcerte paŝaĉis en la ĉelon. La pordo brue refermiĝis.

Ampleforto moviĝis unu-dufoje malcerte de flanko al flanko, kvazaŭ ial supozante ke ekzistas alia pordo tra kiu li povos eliri, kaj poste komencis paŝi tien kaj reen tra la ĉelo. Li ankoraŭ ne rimarkis ke Winston ĉeestas. Liaj konfuzoplenaj okuloj firme rigardis la muron ĉ. metron super la nivelo de la kapo de Winston. Li estis senŝua; grandaj, malpuraj piedfingroj puŝis sin tra la truoj en liaj ŝtrumpetoj. Li ankaŭ estis plurajn tagojn for de sinrazo. Malglata barbo kovris lian vizaĝon ĝis la vangostoj, donante al li aspekton de brutulo, kio kontrastis kurioze kun lia granda malforta korpo kaj liaj nervozaj moviĝoj.

Winston vigligis sin iomete el sia letargio. Li nepre parolu al

Ampleforth, kaj risku ke krio venos el la teleekrano. Eĉ eblis konjekti ke Ampleworth estas la portanto de la razklingo.

“Ampleworth,” li diris.

Mankis krio el la teleekrano. Ampleworth paŭzis, iomete surprizite.

Liaj okuloj malrapide fokusigis sin je Winston.

“Ha, Smith!” li diris. “Ankaŭ vi!”

“Pro kio vi estas ĉi tie?”

“Efektive —” Li sidiĝis malkomforte sur la benko kontraŭ Winston.

“Ekzistas nur unu krimo, ĉu ne?” li diris.

“Kaj ĉu vi faris ĝin?”

“Ŝajnas ke jes.”

Li metis manon sur sian frunton, kaj premis siajn tempiojn dum momento, kvazaŭ penante memori ion.

“Ĉi tiaj aferoj okazas,” li komencis malklare. “Mi sukcesis memori unu ekzemplon — eblan ekzemplon. Temis pri misago, sendube. Ni preparadis definitivan eldonon de la poemoj de Kipling. Mi lasis la vorton “God” [“Dio”] ĉe la fino de linio. Mi ne povis ne fari tion!” li pludiris preskaŭ indigne, “Ne estis eble ŝanĝi la linion. La rimendaĵo estis “rod”. Ĉu vi scias ke ekzistas nur dek du rimaĵoj por “rod” en la tuta lingvo? Dum tagoj mi cerbumadis. Ne ekzistis alia rimaĵo.”

La esprimo sur lia vizaĝo ŝanĝiĝis. La ĉagreno foriris el ĝi, kaj dum momento li aspektis preskaŭ plaĉita. Ia intelekta varmo, la ĝojo de pedanto kiu trovis iun senutilan fakton, brilis tra la malpuro kaj la senorda hararo.

“Ĉu iam vi rimarkis,” li diris, “ke la tuta historio de la Anglalingva poezio estas determinita de la fakto ke mankas rimoj en la Angla lingvo?”

Ne, tiu specifa penso neniam ekestiĝis en la menso de Winston.

Nek, en la aktuala cirkonstanco, ĝi ŝajnis al li tre grava aŭ interesa.

“Ĉu vi scias kioma horo estas?” li diris.

Ampleworth denove aspektis surprizita. “Mi apenaŭ pensis pri tio.

Ili arestis min — antaŭ eble du tagoj — eble tri.” Liaj okuloj flirtadis ĉirkaŭ la muroj, kvazaŭ li duone anticipis trovi fenestron ie. “Ne estas diferenco inter nokto kaj tago en ĉi tiu loko. Mi ne scias kiel oni povus kalkuli la tempon.”

Ili parolis malvigle dum kelkaj minutoj, kaj tiam, sen evidenta kialo, krio el la teleekrano ordonis ke ili silentu. Winston sidis senmove, kun la manoj krucitaj. Ampleforth, tro granda por sidi komforte sur la mallarĝa benko, baraktetis de flanko al flanko, kunmetante siajn maldikajn manojn unue ĉirkaŭ unu genuon, poste ĉirkaŭ la alian. La teleekrano kriis al li ke li kvietiĝu. La tempo pasis. Post dudek minutoj, horo — estis malfacile scii. Denove estis la sono de botoj ekstere. La intestoj de Winston kuntiriĝis. Baldaŭ, tre baldaŭ, eble post kvin minutoj, eble jam nun, la almarŝado de botoj signifos ke nun venis lia vico.

La pordo malfermiĝis. La malvarmvizaĝa oficiro paŝis en la ĉelon.

Per mallonga mangesto li indikis Ampleforthon.

“Ĉambro 101,” li diris

Ampleforth elmarŝis mallerte inter la gardistoj, lia vizaĝo estis neklare perturbita, sed senkomprena.

Kio ŝajnis longa tempo pasis. La doloro en la ventro de Winston revigliĝis. Lia menso sagis ripete ĉirkaŭen laŭ unusola trako, kvazaŭ pilko falanta konstante en la saman serion de fendetoj. Li havis nur ses pensojn. La doloro en la ventro; peco da pano; la sango kaj la kriado;

O’Brien; Julia; la razklingo. Spasmis denove en liaj intestoj, la pezaj botoj proksimiĝas. Dum la pordo malfermiĝis, la ondo da aero kreita de ĝi enportis fortan odoron de malvarma ŝvito. Parsons marŝis en la ĉelon. Li surhavis kakian kuloton kaj sportĉemizon.

Ĉifoje Winston surpriziĝis tiom, ke li parolis senpense.

“Vi ĉi tie!”

Parston ĵetis al Winston rigardeton, en kiu estis nek interesiĝo nek surprizo, sed nur mizero. Li komencis marŝadi tien kaj reen, malglate, evidente nekapabla teni sin kvieta. Ĉiufoje kiam li rektigis siajn dikajn genuoj, estis evidente ke ili tremas. Liaj okuloj havis plenapertan, intensan rigardon, kvazaŭ li ne povas deteni sin de rigarado al io en la mezdistanco.

“Pro kio vi estas enkarcere?” diris Winston.

“Penskrimo!” diris Parsons, preskaŭ plore. La tono de lia voĉo samtempe kredigis plenan konfeson pri sia kulpo, kaj ian nekredeblan teruriĝon ke tia vorto estas aplikebla al li. Li paŭzis kontraŭ Winston, kaj komencis fervore apelacii al li: “Vi ne kredas ke ili pafos min, ĉu, kamaradĉjo? Ili ne pafas onin, se oni nenion efektive faris — nur pensojn, kiujn oni ne povas malhelpi, ĉu? Mi scias ke ili juste aŭskultas onin. Ho, mi fidas ilin tiurilate! Ili konas mian historion, ĉu ne? Vi scias kia persono mi estis. Ne malbona persono, miaspece. Ne cerboplena, sed fervora. Mi penis fari mian plejmulton por la Partio, ĉu ne? Mi ricevos nur kvin jaron da puno, ĉu ne? Aŭ eĉ dek jarojn? Persono kia mi povus fariĝi tre utila en gulago. Ili ne pafus min nur ĉar mi unufoje eraris.”

“Ĉu vi kulpas?” diris Winston.

“Kompreneble mi kulpas!” kriis Parsons, farante servutan rigardeton al la teleekrano. “Vi ne kredas ke la Partio arestus senkulpulon, ĉu?” Lia raneca vizaĝo fariĝis pli trankvila, kaj eĉ alprenis mienon iomete piaspektan. “La Penskrimo estas terura afero, kamaradĉjo,” li diris sentence. “Ĝi estas insida. Ĝi povas kapti onin sen onia konscio. Ĉu vi scias kiel ĝi kaptis min? Dum mia dormo! Jes, vere.

Jen mi, laboregante, penante fari mian taskon — tute ne sciante ke estas aĉpensoj en mia menso. Kaj subite mi komencis paroli dum mia dormo.

Ĉu vi scias kion ili aŭdis min diri?”

Li malaltigis sian voĉon, kvazaŭ persono devigata, pro malsano, paroli fie.

“For Granda Frato!” Jes, mi diris tion! Diris ĝin ripete, ŝajnas. Inter vi kaj mi, kamaradĉjo, mi agnoskas ke mi ĝojas ke ili atingis min, antaŭ ol ĝi pligraviĝis. Ĉu vi scias kion mi diros al ili, kiam mi estos antaŭ la tribunalo? ‘Dankon,’ mi diros, ‘dankon, ĉar vi savis min antaŭ ol estis tro malfrue.”

“Kiu denuncis vin?” diris Winston.

“Mia filineto,” diris Parsons, kun ia malgaja fiero. “Ŝi aŭskultis ĉe la ŝlosiltruo. Aŭdis kion mi diras, kaj kuris al la patroloj tuj la sekvan tagon. Tre lerta ago, por sepjaruleto, ĉu ne? Mi ne riproĉas ŝin pro tio.

Efektive, mi fieras pro ŝi. Estas indiko ke mi ĝustaspirite edukis ŝin, vere.”

Li faris kelkajn pliajn sinektiretojn tien kaj reen, plurfoje, deziroplene rigardante la necesujon. Post tio li subite depuŝis sian kuloton.

“Pardonu min, kamaradĉjo,” li diris. “Mi ne povas deteni min. Estas pro la atendado.”

Li puŝis sian gradan postaĵon en la necesujon. Winston kovris sian vizaĝon per siaj manoj.

“Smith!” kriis la voĉo el la teleekrano. “6079 Smith W! Malkovru vian vizaĝon. Ne kovru la vizaĝon en la ĉeloj.”

Winston malkovris sian vizaĝon. Parsons utiligis la necesujon, laŭte kaj abunde. Post tio montriĝis ke la ŝtopilo estas difekta, kaj la ĉelo fetoris naŭzege dum la sekvaj horoj.

Parsons estis forkondukita. Aliaj karceranoj venis kaj foriris, mistere. Unu, virino, estis destinita al “Ĉambro 101”, kaj, rimarkis

Winston, ŝi ŝajnis ŝrumpi kaj alikoloriĝi aŭdante tiujn vortojn. Venis horo kiam, se li estis portita ĉi tien dum la mateno, do nun estis la posttagmezo; aŭ se estis dum la posttagmezo, do nun estis la noktomezo. Estis ses karceranoj en la ĉelo, viroj kaj virinoj. Ĉiuj sidis tre kviete. Kontraŭ Winston sidis viro kun senmentona, dentoplena vizaĝo, ekzakte simila al tiu de iu granda sendanĝera ronĝbesto. Liaj dikaj makulitaj vangoj estis tiel poŝformaj ĉe sia malsupro, ke estis malfacile ne kredi ke li estis stakinta etajn stokojn da manĝaĵoj en ili.

Liaj palgrizaj okuloj flirtis time de vizaĝo al vizaĝo kaj forturnis sin rapide kiam li atentigis ies okulon.

La pordo malfermiĝis, kaj plia karcerulo estis enportita, kies aspekto dummomente estigis malvarman senton en Winston. Li estis ordinara, malafablaspekta viro kiu eble estis inĝeniero aŭ ia teknikisto.

Sed kio tremigis estis la magreco de lia vizaĝo. Ĝi estis kvazaŭ kranio.

Pro sia maldikeco la vizaĝo kaj okuloj aspektis neproporcie grandaj, kaj la okuloj ŝajnis plenaj de murdema, nekontentigebla malamo al iu aŭ io.

La viro sidiĝis sur la benon ne tre distance de Winston. Winston ne rigardis lin denove, sed la turmentita, kranieca vizaĝo restis tiel vivida en lia menso, kiel se ĝi estus rekte ankaŭ liaj okuloj. Subite li komprenas kio okazas. La viro mortas pro malsato. La sama penso ŝajnis ektrafi preskaŭ samtempe ĉiun personon en la ĉelo. Estis tre febla malkvieteco sur la tuta benko. La okuloj de la senmentonulo daŭre flirtadis direkte al la kranivizaĝulo, poste turnis sin kulpe, poste retiriĝis al li kvazaŭ nerezisteble allogitaj. Baldaŭ li komencis malkvietiĝi sur sia sidejo. Fine li stariĝis, anaspaŝis mallerte trans la ĉelon, serĉis en la profundo de poŝo en sia kombineo, kaj, kun aspekto de embaraso, etendis malpuraĉan pecon da pano al la kranivizaĝulo.

Ekaŭdiĝis furioza surdiga muĝo el la teleekrano. La senmentonulo eksaltis. La kranivizaĝulo rapide ĵetis siajn manojn malantaŭ sian dorson, kvazaŭ pruvante al la tuta mondo ke li rifuzas la donacon.

“Bumstead!” muĝis la voĉo. “2713 Bumstead J.! Lasu fali tiun pecon da pano!”

La senmentonulo lasis la pecon da pano fali sur la plankon.

“Restu starante kie vi estas,” diris la voĉo. “Frontu direkte al la pordo. Faru nenian moviĝon.”

La senmentontulo obeis. Liaj grandaj poŝformaj vangoj tremadis neregeble. La pordo bruege malfermiĝis. Dum la juna oficiro eniris kaj flanken paŝis, vidiĝis malantaŭ li malalta dika gardisto kun enormaj brakoj kaj ŝultroj. Li stariĝis kontraŭ la senmentonulo kaj, je signalo farita de la alia oficiro, faligis teruran bategon, fortigatan de la tuta pezo de lia korpo, plene sur la buŝon de la senmentonulo. La forto de tio ŝajnis preskaŭ bati lin super la plankon. Lia korpo estis ĵetita trans la ĉelon kaj surplankiĝis ĉe la bazo de la necesujo. Dum momento li kuŝis kvazaŭ en stuporo, kun malhela sango verŝiĝanta el liaj buŝo kaj nazo.

Tre febla ploretado aŭ grincado, kiu ŝajnis nekonscia, venadis el li. Post tio li ruliĝis kaj levis sin malstabile sur la manojn kaj genuojn. Meze de fluado de sango kaj salivo, la du duonoj de dentoplako falis el lia buŝo.

La enkarceruloj sidis treege senmove, kun la manoj krucitaj sur la genuoj. La senmentonulo rerampis en sian lokon. Laŭ unu flanko de lia vizaĝo la karno malheliĝadis. Lia buŝo estis ŝvelinta ĝis esti senforma ĉerizkoloraĵo kun nigra truo en sia mezo.

De tempo al tempo iom da sango gutis sur la bruston de lia kombineo. Liaj grizaj okuloj ankoraŭ flirtadis de vizaĝo al vizaĝo, eĉ pli kulpoplene ol antaŭe, kvazaŭ li penas trovi kiom la aliaj malestimas lin pro lia humiliĝo.

La pordo malfermiĝis. Per malgranda gesto la oficiro indikis la kranivizaĝulon.

“Ĉambro 101,” li diris.

Sonis anhelego kaj malkvieto ĉe la flanko de Winston. La viro estis efektive ĵetinta sin surgenuen sur la planko, kun la manoj kunpremitaj.

“Kamarado! Oficiro!” li kriis. “Ne necesas konduki min al tiu loko!

Ĉu mi ne jam diris ĉion al vi? Kion plian vi volas scii? Nenion mi rifuzus konfesi, nenion! Nur diru al mi kio ĝi estas, kaj mi konfesos tuj. Skribu ĝin kaj mi subskribos ĝin — ion ajn. Ne al Ĉambro 101!”

“Ĉambro 101,” diris la oficiro.

La vizaĝo de la viro, jam tre pala, fariĝis tiakolora, kian Winston ne kredus ebla. Ĝi estis klare, nemisvideble, verdeca.

“Faru kion ajn al mi!” li kriis. “Vi de semajnoj min malsatigadas.

Finu la aferon, por ke mi mortu. Pafu min. Pendumu min. Kondamnu min al dudek kvin jaroj. Ĉu vi volas ke mi denuncu iun alian? Nur diru kiun, kaj mi diros al vi kion ajn vi deziras. Ne gravas al mi kiu estas, aŭ kion vi faros al tiu. Mi havas edzinon kaj tri infanojn. La plej aĝa el ili estas ankoraŭ ne sesjaraĝa. Vi povos preni la tutan aron kaj tranĉi iliajn gorĝojn antaŭ miaj okuloj, kaj mi staros apude kaj rigardos. Sed ne

Ĉambro 101!”

“Ĉambro 101,” diris la oficiro.

La viro ĉirkaŭrigardis freneze senespere al la aliaj kaptitoj, kvazaŭ kun ideo ke li povos anstataŭigi sin per alia viktimo. Liaj okuloj haltis ĉe la frakasita vizaĝo de la senmentonulo. Li eletendis maldikan brakon.

“Tiun vi devas preni, ne min!” li kriis. “Vi ne aŭdis kion li diradis, post kiam ili batis lian vizaĝon. Donu al mi oportunon, kaj mi ripetos ĉiun vorton. Li estas la persono kiu kontraŭas la Partion, ne mi.” La gardistoj paŝis antaŭen. La voĉo de la viro fariĝis kriegaĉa. “Vi ne aŭdis lin!” li ripetis. “La teleekrano misfunkciis. Lin vi volas. Prenu lin, ne min!”

La du fortegaj gardistoj klinis sin por preni lin per liaj brakoj. Sed je ĝuste tiu momento li ĵetis sin trans la plankon de la ĉelo, kaj kaptis unu el la feraj kruroj kiuj subtenadis la benkon. Li komencis senvortan kriegadon, kvazaŭ besto. La gardistoj prenis lin por detiri lin, sed li kroĉis sin al ĝi per miriga forto. Dum eble dudek sekundoj ili tiradis lin.

La ĉelanoj sidis kviete, kun la manoj krucitaj sur la genuoj, rigardante rekte antaŭ sin. La kriegado ĉesis; la viro ne plu havis sufiĉan spiron por pli ol nur kroĉadi sin. Sekvis alispeca krio. Bato farita de la boto de gardisto rompis la fingrojn de unu el liaj manoj. Ili trenis lin starpozicien.

“Ĉambro 101,” diris la oficiro.

La viro estis elkondukita, marŝante malstabile, kun la kapo klinita, suĉante sian dispremitan manon, en li plene mankis pli da batalkapablo.

Longa tempo pasis. Se estis la noktomezo kiam la kranivizaĝulo estis forprenita, do nun estis la mateno; se matene, do la posttagmezo.

Winston estis sola, kaj jam de horoj estis sola. La doloro pro sidado sur la mallarĝa benko estis tia, ke ofte li stariĝis kaj ĉirkaŭmarŝadis, ne riproĉate de la teleekrano. La peco da pano ankoraŭ kuŝis tie, kie la senmentonulo faligis ĝin. Komence necesis fari fortan penon por ne rigardi ĝin, sed baldaŭ malsato cedis al soifo. Lia buŝo estis glueca kaj aĉgusta. La zumsono kaj la senvaria blanka lumo okazigis ian svenan senton, senton de vako en la kapo. Ofte li stariĝis ĉar la doloro en la ostoj estis ne plu tolerebla, kaj poste residiĝis preskaŭ tuj, ĉar li estis tro svensenta por esti certa ke li restos surpieda. Ĉiam, kiam liaj fizikaj sentoj estis iomete regataj, la teruriĝo revenis. Kelkfoje, kun febliĝanta espero, li pensis pri O’Brien kaj la razklingo. Estis koncepteble ke la razklingo eble alvenos kaŝite en liaj manĝaĵoj, se oni ja iam donos al li manĝaĵojn. Ankoraŭ pli malklare li pensis pri Julia. Ie, nepre, ŝi suferas eble pli ol li. Eble ŝi ĉimomente kriegas pro doloro. Li pensis: “Se mi povus savi Julian per duobligo de mia propra sufero, ĉu mi farus tion?

Jes, ja.” Sed tio estis nur intelekta decido, farita ĉar li sciis ke li devus fari ĝin. Li ne sentis ĝin. En ĉi loko ne eblis senti ion ajn, escepte de doloro kaj anticipo de doloro. Krome, ĉu eblis, kiam oni efektive suferas ĝin, voli pro ia kialo ke la propra doloro plimultiĝu? Sed tiu demando ankoraŭ estis nerespondebla.

La botoj denove alproksimiĝis. La pordo malfermiĝis. O’Brien envenis.

Winston ekstariĝis. La ŝoko de la vido plene pelis el li ĉian antaŭzorgemon. La unuan fojon en multaj jaroj li forgesis la ĉeeston de la teleekrano.

“Ankaŭ vin ili kaptis!” li kriis.

“Min li kaptis antaŭ longe,” diris O’Brien, kun milda, preskaŭ bedaŭrema ironio. Li flankenpaŝis. De malantaŭ li venis larĝbrusta gardisto, kun longa nigra bastono en la mano.

“Vi konas lin, Winston,” diris O’Brien. “Ne trompu vin. Vi ja sciis — vi ĉiam sciis.”

Jes, li komprenis nun, li ja ĉiam sciis. Sed ne estis tempo por pensi pri tio. Tute okupis lian vidon la bastono en la mano de la gardisto. Ĝi 175 povus fali ien ajn; sur la verton, sur la orelpinton, sur la supran parton de la brako, sur la kubuton —

La kubuton! Li estis falinta surgenuen, preskaŭ paralizite, ĉirkaŭtenante la batitan kubuton per la alia mano. Ĉio estis eksplodinta en flavan lumon. Nekoncepteble, nekoncepteble ke unu bato povus kaŭzi tiom da doloro! La lumego malaperis kaj li povis vidi la aliajn du malsupren rigardantajn al li. La gardisto ridadis pro lia tordiĝado. Unu demando, klare, estis jam respondita. Neniam, pro iu ajn kialo, oni povus deziri pliiĝon de doloro. Pri doloro oni povas deziri nur unu aferon: ke ĝi ĉesu. Nenio en la mondo estas tiel aĉa kiel fizika doloro.

Kiam ĉeestas doloro, ne ekzistas herooj, neniuj herooj, li pensis ripete dum li baraktadis sur la planko, kroĉante senutile sian senpovigitan maldekstran brakon.

 

第三部分

第一章

温斯顿不知道自己身在何处,大概是在仁爱部,但没办法确定。他待着的房间天花板很高,没有窗户,墙上还有白色瓷砖。暗藏着的灯发出清冷的光,足够照亮整间牢房。另外,房间里还充斥着一刻不停的嗡嗡声,温斯顿觉得跟换气系统有关。除了牢门门口处,四面墙都安装了长凳,或者说是搁板,宽度刚好可以坐下一个人。牢门对面有个马桶,但没有木坐垫。牢房里四面墙上各有一块电屏。

温斯顿的腹部隐隐作痛,自从那些人把他带上没有窗户的囚车,温斯顿就一直觉得肚子疼。同时,温斯顿也饿了,是那种啃噬着人的不健康的饥饿感。他可能一天没吃东西了,也可能是一天半,他自己也不知道被捕的时候是白天还是晚上,可能永远都不会知道了。自被捕以来,温斯顿就再没吃过东西。

温斯顿坐在窄窄的长凳上,尽量保持不动,双手交叠,放在膝盖上。他早就学会了一动不动地坐着,只要乱动,就会有人从电屏后面呵斥他。想吃东西的感觉折磨着温斯顿,他最想要一片面包。温斯顿以为工作服的口袋里还有点面包渣,甚至有可能有块小面包,他这样想是因为仿佛有东西总在蹭他的腿。最后,想一探究竟的诱惑压过了恐惧,他悄悄把手伸到口袋里。

“史密斯!”电屏那头传来一声呵斥,“6079号,温斯顿·史密斯!牢房里不许把手放进口袋!”

温斯顿又回到了之前的坐姿,一动不动,双手依旧交叉,抱着膝盖。被带到这里之前,温斯顿还被带到过一个地方,他估计是普通监狱,要么就是巡逻队的临时拘留所。他不知道自己在那里待了多长时间,不过应该有几个小时,没有钟表也没有日光的情况下,很难判断时间。那个地方很吵,臭气熏天。他们把温斯顿丢进和现在这间差不多的牢房里,但那里很脏,总是挤着十到十五个人,大部分是普通罪犯,也有几个政治犯。温斯顿只靠着墙,静静地坐着,被脏乎乎的人们挤来挤去。恐惧和腹痛攫住了他,因此他没怎么在意周围的环境。不过,他还是注意到了党员囚犯和其他囚犯的区别。党员囚犯总是沉默不语,脸上写满了恐惧,但普通囚犯似乎对什么都不在意,他们大骂看守,财物被没收时会反抗,会在墙上写下流话,还会把吃的藏在衣服里偷偷带进牢房,此外,电屏里的声音试图维持秩序时,他们的喊声都能盖过那个声音。而且,普通囚犯中有几个似乎跟看守关系不错,他们喊看守的绰号,还花言巧语地骗看守把烟从门上的窥探孔递过来。就算看守们有时必须粗暴,但对待普通囚犯也还算宽容。那里说得最多的就是劳改营,因为绝大多数犯人都会被转移到劳改营。温斯顿想明白了,只要能打点好,再懂点技巧,待在劳改营也“不错”。劳改营里少不了各种形式的行贿受贿、后台交易和敲诈勒索,有同性恋和娼妓行为,还能从土豆中非法蒸馏出酒。普通囚犯总是被信任,特别是流氓和杀人犯,他们都成了监狱里的特权阶层,而所有的脏活累活都得政治犯完成。

临时拘留所里,各种囚犯来来往往,毒贩、小偷、强盗、黑市交易人员、醉汉,还有妓女。有些醉汉很凶,其他囚犯得合力才能控制住他们。有个女人大概六十多岁,虎背熊腰,胸部下垂,浓密的白色卷发在挣扎时散开了,四个看守分别抓着她的腿和胳膊,把她抬进牢房,而她还在乱蹬乱叫。看守们从她四处乱踢的脚上扯下靴子后,直接把她朝温斯顿的大腿上扔过去,差点压断了温斯顿的腿。那个女人坐直后,朝着走出去的看守们大声喊着:“妈的,这些狗杂种!”之后,她觉得自己坐的地方不平,就滑下温斯顿的膝盖,坐到了长凳上。

“对不起了,小兄弟,”她说,“我没想坐到你身上,都是那些混蛋把我扔到这儿了。他们不知道该怎么对待一位女士,对吧?”她停下来,拍了拍胸口,打了个嗝,“对不起,我有点儿难受。”

她向前探了探身子,一下吐在地板上。

“舒服多了,”她说着,又靠在墙上,闭上了眼睛,“要我说,忍不住就吐,省得留在肚子里。”

她定了定神,转过身来看了温斯顿一眼,仿佛立刻就喜欢上了他。她用粗壮的胳膊搂着温斯顿,把他拉到身边。啤酒和呕吐后的气味扑在温斯顿脸上。

“亲爱的,你叫什么?”她问。

“史密斯。”温斯顿回答。

“史密斯?”那个女人反问道,“有意思,我也叫史密斯,真有这事儿,”她多愁善感地继续说,“也许我是你母亲!”

温斯顿想,她没准是自己的母亲。年龄、体型都差不多,在劳改营待了二十年,人总会有些变化。

再没人跟温斯顿说过话。普通犯人根本不搭理政治犯,这很奇怪。普通犯人管政治犯叫“政棍”,带着一种漠不关心的轻蔑感。党员囚犯似乎很害怕跟别人说话,更害怕相互交谈。温斯顿只在两个女党员犯被挤到一起时听到了一些话,他听到那两个人迅速交谈了几句,特别提到了“101房间”,不过当时他并不明白。

大概两三个小时前,温斯顿被带到了这里。腹部隐隐的痛从未消退,时好时坏,他的思绪也随之放松或紧缩。疼得厉害时,他脑子里只有疼痛感和对食物的渴望。疼得不那么厉害时,温斯顿就完全陷入了恐惧之中。有时,他能真切地预见即将发生的事,就会心跳过速,无法呼吸。他感到警棍抽在肘部,钉着铁掌的靴子踩在小腿上。他看到自己在地上爬,牙齿被打落了还大声求饶。他没怎么想到茱莉亚,他没办法把心思放在茱莉亚身上。温斯顿爱她,不会背叛她,但那只是个事实,就像算术规则一样。他感觉不到对茱莉亚的爱,甚至也没怎么想过她的遭遇。他经常想到奥伯里恩,带着星星点点的希望。奥伯里恩一定知道自己被捕了,他曾说过,兄弟会不会营救自己的成员。不过,奥伯里恩还说过刀片,说情况允许的话就会把刀片送进来。看守冲进牢房前大概有五秒钟,刀片会带着刺人的冰冷刺入他的身体,甚至会切到拿着刀片的手指的骨头。一切痛苦都涌进他生病的躯体,就连最微弱的痛苦也让他瑟缩不已。温斯顿不确定就算有机会,自己是否会使用刀片,多活一会儿算一会儿似乎是理所当然的,就算被拷打,多活十分钟也行。

有时,温斯顿会试着数数牢房墙上有多少块瓷砖。本来这并不难,但他总会数错。更多的时候,温斯顿想的是自己在哪儿,现在几点。有一会儿,温斯顿确定外面是白天,可过一会儿,他又肯定地认为外面是黑夜。本能告诉温斯顿,牢房里的灯永不会熄灭,这里永远不会有黑暗。他现在明白了为什么奥伯里恩似乎知道那个暗示了。仁爱部没有窗户。他的牢房可能在大楼中心,也可能在外墙附近;可能在地下十层,也可能在第三十层。他的思绪随意翻飞,换了一个又一个地方,试图通过身体的感觉确定自己是身在高空还是深陷地下。

外面传来皮靴的声音,铁门“哐当”一声被打开,一个年轻警官走进牢房。他穿着整洁的黑色制服,浑身上下像刚擦亮的皮革般隐隐泛光,苍白而没有表情的脸仿佛是蜡制面具,他示意外面的看守把囚犯带进来。只见诗人安普福斯踉跄着进来后,铁门“哐当”一声又被关上了。

安普福斯不安地移动了一两步,仿佛觉得还有另外一扇门可以出去,之后就开始在牢房里走来走去。他还没注意到温斯顿,只是不安地盯着温斯顿头顶上方一米处的墙。安普福斯没穿鞋,大脏脚趾顶破了袜子,露在外面。他也几天没刮胡子了,又短又硬的胡须都长到了颧骨附近,像土匪的模样,跟他高大而虚弱的身体和不安的动作形成了奇怪的反差。

温斯顿从萎靡不振中恢复了一些。就算被电屏那边的人呵斥,他也得冒险和安普福斯说话。他甚至觉得安普福斯会把刀片送进来。

“安普福斯。”温斯顿说。

电屏那边没传来斥责的声音。安普福斯停下脚步,有点吃惊,目光慢慢聚集在温斯顿身上。

“啊,史密斯!”他说,“你也被抓了!”

“你为什么被抓?”

“告诉你实话,”安普福斯笨手笨脚地坐在温斯顿对面,“过错只有一种,对吧?”

“你犯了?”

“显然犯了。”

他一会儿把手放在额头,一会儿又压在太阳穴,仿佛想记起什么事。

“总有这种事,”安普福斯含糊地说,“我能记起来一次,可能是这次。显然,那是我一时不慎。我们当时正在给吉普林的诗歌定稿,我在某一行的末尾保留了‘上帝’这个词。我也是没办法!”他抬头看着温斯顿,几乎要气疯了,“那行没法改,押的是‘一’这个韵。你知道吗?只有十二个词能押上这个韵。我都快崩溃了,确实没别的押韵的词了。”

安普福斯的表情都变了,但没有了那种愤怒感,有一会儿还带着几分高兴。那是一种知识分子特有的热情,是学究发现某个没用的事实时的喜悦,连他脏乎乎的胡子茬上似乎都绽放着光彩。

“你有没有想过,”他说,“押韵的字词不足对诗歌发展有决定性的影响?”

“你知道现在几点吗?”温斯顿问。

安普福斯仿佛又吃了一惊,“我好像没想过这个问题。他们大概两三天之前抓了我。”他的眼睛在墙上扫来扫去,好像在找窗户,“这地方白天晚上都一样,我不知道怎么确定时间。”

两个人说了几分钟话,完全驴唇不对马嘴,突然,电屏中传来了斥责声,让他们闭嘴。温斯顿双手交叉,安静地坐着。安普福斯身躯庞大,总是不能舒服地坐在窄窄的凳子上,只能不安地扭来扭去,瘦长的胳膊一会儿搭在这个膝盖上,一会儿搭在那个膝盖上。电屏那边的人厉声让他老实坐着。时间一直流逝,二十分钟、一个小时……难以判断。皮靴声再次响起,温斯顿的心提到了嗓子眼。很快,相当快,也许再过五分钟,也许就是马上,靴子的声音意味着轮到自己了。

铁门打开了,冷着脸的年轻警官走进来。他简单地指向安普福斯。

“101房间。”他说。

安普福斯被两个看守架着,不情愿地走了出去,他的脸上隐约带着不安,且仍十分迷茫。

仿佛又过了很久,温斯顿的腹痛更强烈了。他的想法在同一段轨道上来来回回,犹如一个球反复掉进同一个球洞中。温斯顿心里只装着六件事:腹痛、一片面包、鲜血和尖叫、奥伯里恩、茱莉亚以及刀片。这时,他心头又是猛地一紧,沉重的皮靴声再次靠近。铁门打开时,难闻的汗味扑面而来,穿着卡其布短裤和运动衫的帕森斯走进牢房。

这次轮到温斯顿目瞪口呆了。

“竟然是你!”温斯顿说。

帕森斯瞥了温斯顿一眼,眼神中既没有什么兴趣,也没有惊讶,只有痛苦。帕森斯惶惶不安地走来走去,显然安静不下来。每当他伸直胖鼓鼓的膝盖,别人都会发现他在颤抖。帕森斯的眼睛瞪得很大,仿佛必须得盯着不远处的什么东西。

“你为什么被抓?”温斯顿问。

“思想罪!”帕森斯快哭了,声音中既包含完全认罪的情绪,也有难以置信的震惊,不敢相信这个词竟会出现在自己身上。帕森斯站在温斯顿对面,急切地向他倾诉:“你觉得他们会枪毙我吧?会吗,老伙计?如果你实际上没做什么,他们就不会枪毙你对吧?那只是想法,谁都控制不了。他们应该会给我机会辩解的。他们肯定知道我的贡献,对吧?你知道我是什么人,我可不是什么坏人。虽然我不怎么聪明,但很诚恳。我为党奉献了所有,不是吗?顶多判我五年,你觉得呢?或许十年?像我这种人在劳改营很有用,他们不会因为我犯一次错就枪毙我吧?”

“你有罪吗?”温斯顿问。

“当然有罪!”帕森斯边说边还奴颜婢膝地看着电屏,“党不会逮捕无辜的人,对吧?”他青蛙一样的脸镇定了一些,表情甚至还带着点虔诚,“老伙计,思想罪相当可怕,”他一副为人师表的语气,“思想罪很阴险,能在你毫不知情的情况下控制你。你知道它怎么控制我的?我睡觉的时候!没错,就是这样。我每天兢兢业业地工作,尽职尽责,根本不知道脑子里有这种坏想法,后来我就开始说梦话。你知道他们听见我说什么了吗?”

他压低了声音,仿佛因为医学上的原因不得不说脏话一样。

“‘打倒老大哥!’没错,我就是说了!好像还说了好几遍。老兄,我只跟你说这件事,很高兴他们在我没进一步发展之前抓住了我。你猜我会在法庭上说什么?‘谢谢你们,’我会这么说,‘谢谢你们及时挽救了我。’”

“谁揭发的你?”温斯顿问。

“我的小女儿,”帕森斯半伤心、半自豪地说,“她透过锁眼听到的。她听到我说了那种话,第二天就报告给了巡逻队。她才七岁,可是已经很聪明了对不对?我一点儿都不怪她,还为她骄傲。无论如何,至少我把她培养得很好。”

帕森斯又开始惶惶地走来走去,瞟了好几眼马桶,最后猛地扯下短裤。

“对不起,老伙计,”他说,“我忍不住了,憋了很久。”

他的臀部以下盖到马桶上,温斯顿用手捂住了脸。

“史密斯!”电屏里的声音喊道,“6079号,温斯顿·史密斯!手放下。牢房里不准捂脸。”

温斯顿放下手。帕森斯在马桶上排泄,声音很大,肚子清理得很干净。结果,抽水装置出了问题,之后几个小时里,牢房里都臭气熏天。

帕森斯被带走了。又有一些囚犯被神秘地带来又被带走。有个女人被派到“101房间”,温斯顿注意到那个词让她整个人都瘫软了,脸色都变了。后来到了某个时候——如果他是上午来的,那当时就是下午;如果他是下午来的,那当时就是上午——牢房里有六个人,有男有女,全都一动不动地坐着。温斯顿对面是个男人,胖到看不见下巴,牙齿还露在外面,很像某个个头很大却对人无害的啮齿动物。他的脸很胖,红一块白一块的,脸颊胖得下垂,别人很容易认为他嘴里藏着一些吃的。他灰白色的眼睛胆怯地在人们脸上扫来扫去,接触到别人的目光时就会迅速转移。

铁门再次开了,又一个囚犯被带进来,他的面目让温斯顿暗暗吃了一惊。他长相普通平庸,可能是工程师,也可能是技术员,但让人惊讶的是他面孔瘦削,如骷髅一般,而正因如此,他的眼睛和嘴巴也大得不成比例,眼睛里似乎有一种对某人或某事怀有刻骨仇恨的神情。

那个人离温斯顿不远,温斯顿没再看他,但那张扭曲如骷髅一样的脸却深深刻在他脑海里,仿佛那个人就在眼前。温斯顿忽然明白了,那个人快饿死了。仿佛一瞬间,牢房里所有的人都意识到了这一点。板凳上的人稍稍有些骚动。那个胖到没有下巴的人一直瞥着那个瘦骨嶙峋的人,但马上会带着一丝愧疚转移目光,可又会再次忍不住被吸引过去。接着,他变得坐立不安。终于,他站起来来,手插在工作服的口袋里,慢慢挪过去,有点难为情地拿出一片发黑的面包递给那个脸似骷髅的人。

电屏中传来愤怒的咆哮声,震耳欲聋,吓得那个没有下巴的男人一下跳起来。骷髅脸赶紧把手放到背后,仿佛是向全世界宣告自己拒绝了这种馈赠。

“巴姆斯德!”那个声音咆哮着,“2713巴姆斯德·杰!把面包扔在地上!”

没有下巴的男人把面包扔到了地上。

“站着别动,”那个声音说,“面向门。不准动。”

没有下巴的男人遵从了命令,胖乎乎的脸颊不可控制地颤抖着。铁门“哐当”一声打开了,年轻警官走到牢房一边,一个肩膀宽阔、胳膊粗壮的矮胖看守从他身后出现。看守站在没下巴的男人对面,得到警官的确认信号后,猛挥一拳,力道十足地砸在那个男人的嘴边,几乎要把他打飞了。那个没有下巴的男人一下从牢房这头跌到那头,撞在马桶底座。他愣了一会儿,仿佛很头晕。鲜血从嘴巴和鼻子里涌出来。他发出微弱的呜咽声,或者说是哼哼着。接着,他扭着身子,摇晃着双手双膝着地,想站起来。鲜血和口水一起流下来,被打成两半的假牙也掉了出来。

犯人们都坐着,动都不敢动,双手交叉放在膝盖上。没有下巴的人爬回原来的地方,一侧脸庞发青,嘴巴则肿成了一团肉,成了樱桃色,中间的嘴巴成了黑洞。

不时就会有血滴到工作服胸前的位置。他灰白色的眼睛仍在每个人脸上扫来扫去,更加愧疚了,似乎想弄清楚自己受到的羞辱会让人鄙视到什么程度。

铁门开了。年轻警官稍稍朝骷髅脸做了个手势。

“101房间。”

这几个字让温斯顿身边的人都倒吸了一口凉气,还引发了一阵骚动。那个男人一下跪到地上,双手紧扣在一起。

“同志!长官!”他大喊着,“别带我过去!我不是已经全交代了吗?您想知道什么?我全坦白,全都坦白!你想知道的,我全都说!写下来我就签字!什么都行!别带我去101房间。”

“101房间。”警官重复了一遍。

那个男人的脸早已苍白无比,听到这里还变了颜色。温斯顿简直不敢相信自己的眼睛,那个人脸上罩着一层青色,绝没有错。

“对我怎么样都行!”他大喊着,“你们好几个星期没让我吃东西了。干脆杀了我吧,枪毙我,绞死我,判我25年。你想让我揭发谁?你让我说什么我就说什么,不管是谁,随你怎么处置他。我有妻子,还有三个孩子,最大的不到六岁,你把他们全带走,就算在我面前划开他们的喉咙都行,我可以在旁边看着,只是别带我去101房间!”

“101房间。”警官再次重复。

那个男人发狂似的扫视了一下其他囚犯,仿佛想找个替罪羊。他的目光落在刚刚那个脸被打开花的男人身上。突然,他伸出瘦骨嶙峋的胳膊。

“你应该带走他,不是我!”他依旧大喊着,“你不知道他被打之后说了些什么。给我个机会吧,我一五一十地告诉你。他才是反党的,不是我。”看守们向前跨了一步。男人的声音变成了尖叫:“你没听到他的话!”他一直重复着,“电屏出问题了。你们应该抓他,带走他,放开我!”

两个强壮的看守走过来,想抓住他的胳膊,就在这一瞬间,那个人一下扑倒在地板上,抓着长凳的铁腿,发出野兽般的嚎叫。两个看守按住他,想把他拉开,但他的力气惊人,怎么也不肯放手。看守们大概拽了有二十秒钟。犯人们依旧一动不动地坐着,双手交叉放在膝盖上,目视前方。嚎叫声已经停止,那个男人只是紧紧抓着凳子腿,没力气再发出其他声音。后来,他又换了一种哭喊声。一个看守用皮靴跺断了他一只手的手指,于是,两个看守把他拽起来了。

“101房间。”年轻警官又说了一遍。

那个人被架出去了,走也走不稳,头低垂着,摸着受伤的手,不再做任何抵抗。

又过了很久。如果那个骷髅头被带走的时候是午夜,那现在就是上午。如果他被带走的时候是上午,那现在就是下午。温斯顿一个人待在牢房里,他已经一个人待了好几个小时了。窄窄的凳子硌得他生疼,所以得不时站起来走动一下,还好电屏那边没有人斥责他。那一小片面包还留在看不见下巴的男人丢下它的地方。开始,温斯顿得费很大力气才能忍住不看它,但很快,比起饥饿,他更觉得口渴。温斯顿的嘴巴很干,口气也不好。嗡嗡的声音和一成不变的白色灯光让人眩晕,他觉得脑袋里空空如也。温斯顿骨头痛得难以忍受时就会站起来,可由于头晕站不住,又马上要跌倒。他的感官稍一正常,恐惧就会占据他的心。有时,他抱着一丝希望,想到奥伯里恩和刀片,也许刀片就藏在可能会给他送来的食物中。他依稀也会想到茱莉亚,她可能正在某个地方受折磨,比自己更痛苦。此刻,可能茱莉亚正在因疼痛而大叫。温斯顿想到:如果增加我的痛苦能救茱莉亚,我会那样做吗?没错,我会的。但那只是理智的决定,他之所以这样决定,是因为知道自己理应如此。温斯顿没有感受到那种疼痛,这里除了痛苦和对痛苦的预知,什么都没有。再说,无论出于何种原因,如果正在承受痛苦,还会希望增加自己的疼痛吗?目前为止,这个问题仍没有答案。

皮靴声再次靠近。铁门开了,奥伯里恩走了进来。

温斯顿猛地站起来,奥伯里恩的出现让他太过震惊,忘记了谨慎。多年以来,这是他第一次忘记电屏的存在。

“他们也抓到你了!”温斯顿大声喊道。

“他们早就抓到我了,”奥伯里恩不紧不慢地说,透着几许带有歉意的讽刺。他往旁边一让,一个胸肌发达、拎着长长警棍的看守出现了。

“温斯顿,你知道的,”奥伯里恩说,“别骗自己了。你早就知道,一直都知道。”

没错,温斯顿现在明白了,他一直都知道,只是没时间思考。他盯着看守手里的警棍,警棍可能打在他身体的任何地方,头顶、耳朵、上臂、肘部……

打到了肘部!温斯顿一下跪倒在地,身体都软了,手紧紧捂着被打的地方,眼前直冒金星。想不到,真想不到打一下竟如此疼痛!恢复了一下后,温斯顿看到另外两个人正俯视着自己。看守对着他蜷缩的身体狞笑着。他总算得到了一个答案:无论如何,你永远不希望疼痛增加,只会希望疼痛赶紧终止。世界上最糟糕的事莫过于身体上的疼痛。疼痛面前没有英雄,一个都没有。温斯顿徒劳地抱着被打伤的左臂在地上打滚时,这句话一直在他脑海里出现。

reveni al Mil Naŭcent Okdek Kvar

返回 1984 目录

阅读次数 109 legintoj