Mil Naŭcent Okdek Kvar

PARTO TRI

4

Li fartis multe pli bone. Li plidikiĝis kaj plifortiĝis ĉiun tagon, se estis prave paroli pri tagoj.

La blanka lumo kaj la zumanta sono restis samaj kiel antaŭe, sed la ĉelo estis iomete pli komforta ol la aliaj en kiuj li estis. Estis kapkuseno kaj matraco sur la lignotabula lito, kaj ili permesis ke li lavu sin iom ofte en stana baseno. Ili eĉ donis al li varman akvon per kiu li lavu sin. Ili donis al li novajn subvestojn kaj novan kombineon. Ili ŝmiris lian varikan ulceron per sendolorigaĵo. Ili eltiris la restaĵojn de liaj dentoj kaj donis al li novan falsdentaron.

Nepre pasis semajnoj aŭ monatoj. Estus eble nun kontroli la pasadon de la tempo, se lin interesus fari tion, ĉar oni manĝigis lin laŭ ŝajne regulaj intervaloj. Li ricevadis, laŭ lia takso, tri manĝojn en ĉiu dudekkvarhora periodo; kelkfoje li svage demandis al si ĉu li ricevas ilin nokte aŭ tage. La manĝaĵoj estis surprize bonaj, kun viando en ĉiu tria manĝo. Unufoje eĉ estis paketo da cigaredoj. Li ne havis alumetojn, sed la neniamparolanta gardisto, kiu alportis lian manĝaĵon, akceptis flamigi liajn cigaredojn. Kiam li unuafoje provis fumi, li vomis, sed li persistis, kaj utiligis la paketon dum longa tempo, fumante duonan cigaredon post ĉiu manĝo.

Ili donis al li blankan skribtabuleton al kiu estis ligita ero de krajono. Unue li ne utiligis ĝin. Eĉ kiam li estis veka, li estis tute senenergia. Ofte li kuŝadis inter unu manĝo kaj la sekva, preskaŭ senmove, kelkfoje dormante, kelkfoje vekiĝante en svagajn revojn dum kiuj estus tro energipostule malfermi la okulojn. Li delonge kutimiĝis dormi dum forta lumo briladis sur lian vizaĝon. Ŝajne ne gravis, escepte de ke oniaj sonĝoj estas pli koheraj. Li multe sonĝadis dum tiu tuta periodo, kaj ĉiam la sonĝoj estis feliĉaj. Li estis en la Ora Lando, aŭ li sidis inter enormaj, gloraj, sunlumigataj ruinaĵoj, kun sia patrino, kun 201

Julia, kun O’Brien — farante nenion, nur sidante en la sunbrilo, parolante pri pacaj temoj. La pensoj kiujn li havis vekiĝinte estis plejparte pri liaj sonĝoj. Li ŝajne perdis la kapablon intelekti, nun post la forigo de la stimula doloro. Li ne estis tedita, li ne deziris konversacii aŭ distriĝi. Nur esti sola, ne esti batata aŭ pridemandata, havi sufiĉon por manĝi, esti tutkorpe pura, estis plene kontentige.

Laŭgrade li komencis pasigi malpli da tempo per dormado, sed li ankoraŭ ne sentis impulson foriri de la lito. Al li nur gravis kuŝi trankvile kaj senti la forton amasiĝantan en lia korpo. Li fingrumis sin tie kaj tie, provante certiĝi ke ne temas pri iluzio, ke liaj muskoloj plirondiĝas kaj lia haŭto plistriktiĝas. Fine li pruvis al si sen ajna dubo ke li plidikiĝas; liaj femuroj nun estis palpeble pli dikaj ol liaj genuoj.

Post tio, unue senvole, li komencis ekzercadi sin regule. Post nelonge li povis marŝi tri kilometrojn, mezuratajn per paŝkalkulado de la dimensioj de la ĉelo, kaj liaj klinitaj ŝultroj fariĝadis pli rektaj. Li provis pli kompleksajn ekzercojn, kaj lin mirigis kaj hontigis trovi kion li ne povas fari. Li ne povis iri pli rapide ol paŝado, li ne povis etendi sian brakon kaj ankoraŭ teni sian tabureton, li ne povis stari sur unu kruro sen fali. Li kaŭriĝis sur siaj kalkanoj, kaj trovis ke kun agoniigaj doloroj en la femuroj kaj suroj, li povas nure stariĝi. Li kuŝis plata sur la ventro kaj penis levi sian pezon per siaj manoj. Estis senesperige, li ne povis levi sin eĉ je unu centimetro. Sed post kelkaj pliaj tagoj — kelkaj pliaj manĝoj — eĉ tiu ago estis plenumita. Venis tempo kiam li povis fari ĝin sesfoje sinsekve. Li eĉ komencis fieri pri sia korpo, kaj intermite konvinki sin ke lia vizaĝo refariĝas normala. Nur kiam li hazarde metis manon sur sian kalvan kranihaŭton, li memoris la liniitan ruiniĝintan vizaĝon kiu rerigardis al li el la spegulo.

Lia menso pliaktiviĝis. Li sidiĝis sur la lignan liton, kun sia dorso kontraŭ la muro kaj la skribtabulo sur siaj genuoj, kaj intense dediĉis sin al sinreedukado.

Li estis cedinta, konsentite. Efektive, kiel li nun komprenis, li estis preta cedi longe antaŭ ol li decidis fari tion. De la momento kiam li unue estis en la Ministrejo de Amo — kaj, jes, eĉ dum tiuj minutoj kiam li kaj Julia staris senhelpe dum la fera voĉo el la teleekrano ordonis al ili kion fari — li konsciiĝis pri la frivoleco, la senprofundeco de sia provo kontraŭi la potencon de la Partio. Li sciis nun ke jam dum sep jaroj la

Penspolico observadis lin, kvazaŭ skarabon sub lupeo. Neniu korpa ago, neniu voĉigita vorto, ne estis nerimarkita de ili, neniu penstemo ne estis deduktita de ili. Eĉ la blanketa polvero sur la kovrilo de lia taglibro estis 202 zorge remetita de ili. Ili ludis por li sonregistrojn, montris al li fotojn.

Kelkaj estis fotoj pri li kaj Julia. Jes, eĉ… Li ne plu povis kontraŭbatali la partion. Krome, la Partio pravas. Devas esti tiel; kiel la senmorta, kolektiva cerbo povus erari? Laŭ kiu ekstera normo eblas kontroli ĝiajn decidojn? Malfrenezeco estas statistika. Nur necesas lerni pensi kiel ili pensas. Nur!

La krajono sentiĝis dika kaj malfacile manipulebla en liaj fingroj. Li komencis skribi la pensojn fluantajn en lian kapon. Li skribis unue per grandaj mallertaj majuskloj:

LIBERECO ESTAS SKLAVECO

Poste, preskaŭ sen paŭzo, li sub tio skribis:

DU KAJ DU ESTAS KVIN

Sed post tio sentiĝis ia neceso halti. Lia menso, kvazaŭ time fortirante sin de io, ŝajne ke kapablis koncentri. Li sciis ke li scias kio sekvas, sed dum momento li ne povis memori ĝin. Kiam li ja memoris ĝin, nur estis per konscia rezonado pri kio ĝi devas esti: ĝi ne memoriĝis proprage. Li skribis:

DIO ESTAS POTENCO.

Li akceptis ĉion. La estinteco estas ŝanĝebla. la estinteco neniam estis ŝanĝita. Oceanio militas kontraŭ Orientazio. Oceanio de ĉiam militas kontraŭ Orientazio. Jones, Aaronson, kaj Rutherford kulpis pri la krimoj pri kiuj oni akuzis ilin. Li neniam vidis la foton kiu malpruvis ilian kulpon. Ĝi neniam ekzistis, li inventis ĝin. Li memoris ke li memoris la kontraŭon, sed tio estis falsaj memoroj, produktoj de sintrompo. Kiel facile ja estas! Nur cedu, kaj ĉio alia sekvas. Estis kiel kiam oni naĝas kontraŭ akvofluo kiu retropuŝas onin, negrave kiom forte oni baraktas, kaj subite oni decidas turni sin kaj iri kun la fluo, anstataŭ kontraŭi ĝin. Nenio alia ŝanĝiĝis ol onia propra vidpunkto: la antaŭdestinaĵo okazis ĉiukaze. Li apenaŭ sciis kial li iam ribelis. Ĉio estis facila, escepte de…!

Ĉio povus esti vera. La tiel nomitaj leĝoj de la Naturo estas absurdaĵo. La leĝo de gravitado estas absurdaĵo. “Se mi dezirus,”

O’Brien estis dirinta, “mi povus ekflosi super ĉi tiu planko kvazaŭ sapveziko.” Winston trapensis tion. “Se li kredas ke li flosas super la planko, kaj se mi samtempe kredas vidi lin fari tion, do tio okazas.”

Subite, kvazaŭ amaseto da submergita rompaĵo eksupreniranta tra la surfacon de la akvo, la penso trudis sin en lian menson: “Ne vere okazas. Ni imagas ĝin. Ĝi estas halucinacio.” Li subpuŝis la penson tuj.

La penseraro estis evidenta. Ĝi antaŭsupozis ke ie, ekster oni mem, ekzistas “reala” mondo kie okazas “realaj” eventoj. Sed kiel povus esti tia mondo? Kian scion ni havas pri io ajn, escepte de per niaj propraj mensoj? Ĉiuj eventoj okazas en la menso. Kio okazas en ĉiuj mensoj, tio vere okazas.

Li trovis neniun malfacilon forĵeti la penseraron, kaj lin tute ne minacis danĝero cedi al ĝi. Li konsciis, tamen, ke ĝi devus neniam esti enirinta lian menson. La menso devas ekblindiĝi, kiam ajn danĝera penso prezentas sin. La procedo devas esti aŭtomata, instinkta.

“Krimhalto”, oni nomis tion en Novparolo.

Li komencis ekzercadi sin pri krimhaltado. Li prezentis al si propoziciojn — “la Partio diras ke la mondo estas plata”, “la Partio diras ke glacio pezas pli ol akvo” — kaj trejnis sin ne vidi, aŭ ne kompreni, la argumentojn kiuj kontraŭdiras ilin. Ne estis facile. Necesis havi grandajn povojn rezonadi kaj eltrovadi. La aritmetikajn problemojn kaŭzatajn de, ekzemple, tia deklaro kia “du plus du estas kvin” estis preter lia intelekta kapablo. Ankaŭ estis necesa ia mensa atletikismo, kapablo unu momenton fari la plej delikatan utiligon de la logiko kaj la sekvan momenton esti nekonscia pri la plej krudaj logikaj eraroj.

Stulteco necesis tiom kiom inteligento, kaj estis egale malfacile atingebla.

Tutdume, per unu parto de sia menso, li demandis al si kiombaldaŭ ili mortpafos lin. “Ĉio dependas de vi,” O’Brien estis dirinta; sed li sciis ke per neniu konscia ago li povus plibaldaŭigi ĝin. Eble okazos post dek minutoj, aŭ dek jaroj. Ili eble tenos lin sola en karcero dum jaroj, ili eble sendos lin al gulago, ili eble liberigos lin provizore, tion ili kelkfoje faras. Estis tute eble ke antaŭ ol li estos mortpafita, la tuta dramo de lia arestiĝo kaj pridemandiĝado reokazos. Sole certa estis tio ke la morton neniam venas kiam atendite. La tradicio — la neparolata tradicio: iel oni scias ĝin, kvankam oni neniam aŭdas iun diri ĝin — estis ke ili mortpafas onin de malantaŭe; ĉiam en la malantaŭon de la kapo, sen averto, dum oni marŝas laŭlonge de koridoro de ĉelo al ĉelo.

Unu tagon — “sed unu tagon” ne estis ĝusta esprimo, ĉar egale verŝajne okazus dum la noktomezo — unu tagon li eniris strangan, feliĉoplenan revadon. Li marŝis laŭlonge de la koridoro, atendante la kuglon. Li scias ke ĝi venos post momento. Ĉio estis decidita, glatigita, interkonsentita. Ne plu estis duboj, nek argumentoj, nek doloro, nek timo. Lia korpo estis sana kaj forta. Li marŝis facile, kun ĝojo pro moviĝado kaj kun la sento ke li marŝas en la sunlumo. Li ne plu estis en la mallarĝaj blankaj koridoroj de la Ministrejo de Amo, li estis en la enorma sunluma koridoro, kilometron larĝa, laŭ kiu li ŝajnis marŝi en la deliro okazigita de drogoj. Li estis en la Ora Lando, sekvante la piedpadon trans la malnovan paŝtejon elmanĝitan de kunikloj. Li povis senti la mallongan resalteman gazonon sub siaj piedoj kaj la mildan sunlumon sur sia vizaĝo. Ĉe la rando de la kampo estis la ulmoj, viglete movataj, kaj ie preter tie estis la rojo kie la leŭciskoj kuŝis en la verdaj lagetoj sub la salikoj.

Subite li ektremegis kun hororŝoko. La ŝvito ekverŝiĝis el lia dors- ostaro. Li aŭdis sin pervoĉe krii:

“Julia! Julia! Julia, mia amata! Julia!”

Dum momento lin trafis fortega halucinacio pri ŝia ĉeesto. Ŝi ŝajnis ne nur esti kun li, sed en li. Estis kvazaŭ ŝi eniris la strukturon de lia haŭto. Tiumomente li amis ŝin multe pli ol iam kiam ili estis kunaj kaj liberaj. Ankaŭ li sciis ke ie ŝi ankoraŭ vivas, kaj bezonas ke li helpu ŝin.

Li rekuŝiĝis sur la lito kaj penis trankviligi sin. Kion li faris? Kiom da jaroj li aldonis al sia servutado per tiu momento da febleco?

Post unu momento plia li aŭdos la marŝadon de botoj ekstere. Ili ne permesos ke tia elkrio estu nepunita. Ili nepre scias nun, se ili ne jam sciis, ke li rompis la konsenton kiun li faris kun ili. Li obeis la Partion, sed li ankoraŭ malamis la Partion. En la malnovaj tagoj li kaŝis herezan menson malantaŭ konforma aspekto. Nun li retroiris paŝon plian: en la menso li cedis, sed li esperis gardi la internan koron integra. Li sciis ke li malpravas, sed li preferis malpravi. Ili komprenos tion — O’Brien komprenos ĝin. Ĉio estis konfesita per tiu unusola stulta elkrio.

Li devos rekomenci de la komenco. Eble necesos jaroj. Li palpis sian vizaĝon per mano, penante familiarigi al si la novan formon. Estis profundaj sulketoj en la vangoj, la vangostoj sentiĝis akraj, la nazo platigita. Krome, post kiam li lastafoje vidis sin per la spegulo, li ricevis tute novan dentaron. Ne estis facile konservi senespriman mienon, kiam oni ne scias kiel aspektas onia vizaĝo. Ĉiukaze, nur regi la mienon ne sufiĉas. La unuan fojon li perceptis ke se oni volas kaŝi sekreton, necesas ankaŭ kaŝi ĝin de si mem. Oni devas tutdume scii ke ĝi estas en la menso, sed ĝis bezono oni devas neniam lasi ĝin eliri en la konscion en iu formo nomebla. De nun li devas ne nur pensi ĝuste; li devas senti ĝuste; sonĝi ĝuste. Kaj tutdume li devas gardi sian malamon enŝlosita, kvazaŭ bulo da materialo kiu estas parto de li mem tamen ne konektita al la cetero de li mem, ia cisto.

Unu tagon ili decidos pafi lin. Ne eblas scii kiam tio okazos, sed kelkajn sekundojn antaŭe devos esti eble diveni. Ĉiam ili pafas de malantaŭe, dum oni marŝas laŭlonge de koridoro. Dek sekundoj sufiĉos. En tia kvanto da tempo, la mondo interne de li povos renversiĝi. Kaj tiam subite, sen vorto dirita, sen paŭzo en la paŝado, sen la ŝanĝiĝo de linio en lia vizaĝo — subite la kaŝo malaperos kaj bang! eksplodos la baterioj de lia malamo. Ili estos dispafintaj lian cerbon antaŭ ol povi rehavigi ĝin al si. La hereza penso estos nepunita, nepentita, ekster ilia atingopovo, por ĉiam. Ili estos pafintaj truon en sia propra protekto. Morti dum oni malamas ilin, jen libereco.

Li fermis siajn okulojn. Estis pli malfacile ol akcepti intelektan disciplinon. Temis pri malvirtigi sin, damaĝi sin. Li devos plonĝi en la plej fiaĉan fiaĉon. Kio estas la plejpleje terura, naŭza afero? Li pensis pri Granda Frato. La enorma vizaĝo (ĉar li konstante vidis ĝin sur afiŝoj, li ĉiam pensis pri ĝi kiel metron larĝa), kun siaj densa nigra liphararo kaj okuloj kiuj sekvas vin tien kaj reen, ŝajnis flosi propravole en lian menson. Kion li vere sentis rilate al Granda Frato?

Sonis peza marŝado de botoj en la koridoro. La ŝtala pordo brue malfermiĝis. O’Brien paŝis en la ĉelon. Malantaŭ li estis la vaksvizaĝa oficiro kaj la nigre uniformitaj gardistoj.

“Stariĝu,” diris O’Brien. “Venu ĉi tien.”

Winston staris kontraŭ li. O’Brien prenis la ŝultrojn de Winston inter siaj fortaj manoj kaj rigardis lin intense. “Vi havis pensojn pri trompi min,” li diris. “Estis stulte. Staru pli rekte. Rigardu min en la vizaĝon.”

Li paŭzis, kaj daŭrigis per pli milda tono:

“Vi pliboniĝas. Intelekte, vere malmulto malĝustas en vi. Nur emocie vi malsukcesis progresi. Diru al mi, Winston — kaj memoru, ne mensogu: vi scias ke mi ĉiam povas detekti mensogon — diru al mi, kia estas via vera sento rilate al Granda Frato?”

“Mi malamas lin.”

“Vi malamas lin. Bone. Do la tempo venis kiam vi devos fari la lastan paŝon. Vi devos ami Grandan Fraton. Ne sufiĉas obei lin: vi devas ami lin.”

Li delasis Winstonon kun puŝeto direkte al la gardistoj.

“Ĉambro 101,” li diris.

第三部分

第四章

温斯顿好多了。如果“每天”这个词还能用来形容时光,那么他每天都在长胖,也每天都变得更强壮。

白色光线和嗡嗡的声音一如既往,但牢房比其他温斯顿待过的都要舒适一些。木板床上放着枕头和床垫,牢房里还有一把可以坐的椅子。他们让温斯顿洗了个澡,还允许他能经常在锡盆里洗澡,甚至还供应洗澡的热水。他们给了温斯顿新的内衣和一套干净的工作服,给他静脉曲张的溃疡处涂上镇痛的药膏,还把他剩下的牙齿拔掉后配了套假牙。

肯定又过去了几星期或者几个月。如果温斯顿仍有兴趣,还是能计算时间的,因为三餐都是按正常时间送来的。据他判断,自己每二十四小时会吃三顿饭。有时候,温斯顿会琢磨那几顿饭是白天送来还是晚上送来的。食物相当美味,每三顿就能吃到一次肉,有次他还得到了一盒香烟。温斯顿没有火柴,而那个从不说话的看守则会给他点火。第一次抽烟时,温斯顿觉得有点恶心,不过他坚持下来了。他每餐之后抽半根,这盒烟抽了好久。

他们还给了温斯顿一个白色记事板,记事板一角还绑着个铅笔头。开始,温斯顿没怎么用它。因为就算睡醒了,他也根本不想动。两顿饭的间隔,温斯顿都一动不动地躺着,有时在睡觉,有时则会迷迷糊糊地乱想,不愿睁眼。温斯顿早就习惯伴着强烈的白光睡觉,仿佛毫不在意,但他的梦更连贯了。这段时间,温斯顿做了很多梦,而且总是愉快的梦。他不是在黄金乡,就是和母亲、茱莉亚还有奥伯里恩一起坐在广袤无垠、环境适宜、阳光遍布的废墟间有一搭没一搭地聊家常。睡醒后,温斯顿总在想自己的梦,没有了疼痛的刺激,他仿佛已经失去了思考的能力。但温斯顿并不无聊,他不想说话,也不想分心。在房间里独处,没有殴打,没有审讯,有足够的食物,而且全身上下都干干净净的,就让人非常满足了。

渐渐地,温斯顿睡觉的时间越来越少,但他仍不想起床。他只想静静躺着,感受能量在身体里汇集。他会戳戳自己,想确定肌肉愈发结实而皮肤愈发紧绷并不是幻觉。最后,确定无疑的是,他正在长胖,大腿也比膝盖粗了。之后,温斯顿还是定期锻炼。开始他并不愿意锻炼,不过很快就能连续走上三公里了。那是通过在牢房里计步得到的结果。他内扣的肩膀也挺直了一些。温斯顿想做些更复杂的动作,却做不到,这让他觉得既震惊又羞愧。温斯顿只能走,跑不起来,也举不起凳子。每当他想单腿站立,就肯定会跌倒。他试着蹲下去,可每次大腿和小腿上钻心的痛都让他不得不赶紧站起来。温斯顿趴在床上,想靠双手撑起身体,可他根本做不到,一厘米都不行。但几天过后,吃了几天正常饭后,他竟能做到了。最后竟能一口气做六次。温斯顿对自己的身体感到很自豪,而且他经常想,自己的脸也会恢复成原来的模样。只有他不经意间碰到光秃秃的头皮时,才会想起镜子中曾经布满皱纹、饱受折磨的脸。

温斯顿的思维逐渐活跃。他坐在木板床上,靠着墙,写字板就放在膝盖上。温斯顿开始工作,有意识地重新教育自己。

他投降了,这一点已得到认同。实际上,他现在觉得在这个决定做出前很久,他就已经准备投降了。没错,从他踏进仁爱部,甚至是他和茱莉亚听从电屏背后冷冰冰的命令而不知所措地站着时,就已经意识到自己反抗党的权力不过是螳臂挡车。他现在明白了,七年来,思想警察一直监视着自己,而他就像放大镜下的甲壳虫,所有动作、低语都在他们的监视下,所有的思维也都在他们的猜测中。就连他日记本上那粒白色的灰尘也被小心地替换了。他们给温斯顿播放过音频,展示过照片,有的是与茱莉亚的合照,有的是他的单人照。没错,甚至还有……温斯顿不能再和党作对了。而且,党是对的,一定是这样。不朽的集体主义头脑怎么会出错?有什么外部标准能佐证你的判断?理智是统计学上的概念,只是要学会他们的思考方式而已。不过……!

温斯顿握着前臂,觉得又粗又不好用。他开始记下自己想到的东西,他先用歪歪扭扭的粗体字写下了这几个字:

自由就是奴役

接着,他没停顿,又写了六个字:

二加二等于五

但之后他停了下来,仿佛大脑在躲避什么,无法集中思想。他知道自己之后还想写些什么,只是提笔忘字,想不起来了。他终于记起来后,发现那不是自然出现的,而是通过有意识的推理得来的。温斯顿写道:

上帝就是权力

温斯顿接受了所有,过去可以更改,过去从未被更改。大洋国当时是与东亚国打仗,大洋国一直在跟东亚国打仗。琼斯、阿伦森和卢瑟福罪有应得。他从未见过证明他们清白的照片,那张照片从未存在,是他编的。温斯顿记得自己曾记住相反的事情,但那是错误的,是自我欺骗的产物。竟然如此简单!只要投降,一切都很自然。如同逆水游泳,无论怎样用力都无法前进,但突然你就决定要顺流而下而非逆流而上了。只有你自己的态度变了,但命中注定的总会发生。温斯顿不知道自己为何曾反抗。一切都很容易,除了……!

任何东西都可能正确,所谓的自然规律不过是胡说,重力定律也是胡说。奥伯里恩曾说:“如果我想如肥皂泡一样漂浮于地板之上,我就能做到。”温斯顿领悟到了:如果他认为自己漂浮于地板之上,而我同时也认为自己看到了他那样做,那么这件事就发生了。突然,像原来被淹没的巨石突然露出水面,一个想法突然出现在温斯顿的脑海:那不是真的发生,是我们想象出来的,是幻觉。温斯顿马上遏止住这个想法,它的荒谬显而易见。它假设个人之外的某处存在着“真实的”世界,其中发生着“真实的”事情。但怎么可能有那个世界?除了自己的头脑,我们哪里知道别的知识?一切都发生在我们的头脑中,头脑中发生的事情就都是真实发生的。

温斯顿毫不费力地驳倒了这个谬论,而且他根本没有屈服,但他仍意识到自己根本不该有这种念头。危险思想崭露头角时,大脑应该产生一个盲点,这一过程应该是自动的,是本能的,新话称之为“罪止”。

温斯顿开始锻炼自己学习罪止,他给自己命题——“党说地球是平坦的”“党说冰比水重”——然后训练自己,遇到与上述观点矛盾的,就强迫自己视而不见或是迷惑不解。这并不容易,需要很强的推理和即兴反应能力。例如,“二加二等于五”这一说法引出的算数问题还未被温斯顿掌握。罪止还要求大脑进行类似体育运动的活动,这一秒能运用最缜密的逻辑,下一秒就变得看不出最明显的逻辑谬误。愚蠢和智慧同样必要,而这也难以学习。

与此同时,温斯顿也在思考自己还能活多久。“一切都取决于你自己”,奥伯里恩曾经这样说过,但温斯顿知道有意识的行为无法让那一刻提前到来。枪毙可能发生在十分钟之后,也可能是十年之后。他们可能把自己一个人独自关上好几年,也有可能把他送到劳改营,偶尔也会释放他一段时间。而被枪毙之前,他被捕和被审讯的完整过程完全有可能重新上演。唯一可以肯定的是,死亡总在不经意间到来。传统,那个不言而喻的传统是,尽管你从未听说过,但你总是知道,他们会从背后枪毙你,子弹总会打入后脑,没有警告,就在你沿着走廊,从一间囚室走到另一间囚室时,死亡就到来了。

某天,但“某天”并不是正确的表达,因为这件事可能会发生在深夜。曾经,他陷入了奇特而愉快的幻想之中,他正沿着走廊往前走,等着那一刻到来。他知道子弹下一刻就将到来。一切都得以解决、消除、和解,疑惑、争辩、痛楚和恐惧都会消失不见。他的身体健康而强壮,他轻快地走着,因运动而快乐,仿佛走在阳光下。他已不在仁爱部窄窄的白色走廊中,而是在充满阳光的通道里,有一公里宽。他仿佛由于药物作用而处于极度兴奋之中。他在黄金乡,沿着小径,走过野兔啃噬过的草场。他能感觉到脚下松软的草皮和脸上河西的阳光。草场边缘竖立着榆树,微微颤动,而草场另外一边的某处则有溪水流过,雅罗鱼在柳树下的绿色池塘中悠闲自得地游曳。

突然,他变得异常惊恐,脊背直冒汗。他听到自己大声喊:“茱莉亚!茱莉亚!茱莉亚,我的爱人!茱莉亚!”

有一会儿,茱莉亚就在身边的幻觉非常强烈,仿佛茱莉亚不在面前,而是在他身体里,渗入了他的皮肤肌理中。那一刻,他对茱莉亚的爱比他们自由地在一起时更强烈。他也知道在某个地方,茱莉亚仍然活着,需要自己的帮助。

温斯顿躺回床上,试图镇定下来。自己做了什么?一时的软弱会让他的苦役生涯增加多少年?

又过了一会儿,他听到外面传来皮靴声。这种发作必然会被惩罚。如果他们之前不知道,现在也知道了,温斯顿刚刚破坏了双方的协议。他服从于党,但仍旧憎恨党。过去,他将异端情绪隐藏在顺从的外表下,现在他又倒退了,大脑已经投降,但他希望自己内心深处依然如故。温斯顿知道自己错了,但他宁愿做错。他们会明白的,也就是奥伯里恩会明白的,愚蠢的喊声中坦白了所有。

他得从头经历一遍,可能得花上几年。他抚摸着自己的脸,想熟悉自己的新面孔。脸颊上有深深的凹陷,颧骨很尖,鼻子则变平了。此外,自从上次从镜子中看到自己的模样后,温斯顿就得到了一套新假牙。一个人如果不知道自己的长相,就很难保持不可思议的表情。无论如何,仅仅控制表情是不够的。温斯顿第一次明白了,想要保住秘密,也必须对自己隐瞒秘密。你必须一直知道它就在那里,但不必要时决不能让它以任何可以被冠名的形式出现在你的意识中。从现在开始,他不仅必须做到思想正确,也要做到感觉正确,梦境正确。同时,仇恨必须封锁在他的体内,就像有形的球体,如囊肿一般,是他身体的一部分,也与其他各部分没有关系。

有一天,他们会决定枪毙自己。枪毙的时间不得而知,但可以提前几秒猜到。走在走廊上时从后面开枪,十秒钟就够了。那时,他的五脏六腑会翻来覆去。接着,突然之间,不必开口,不必停止,也不必改变表情,伪装一下就消失了。接着,“砰!”仇恨的战争打响了,仇恨的烈焰在他体内燃烧,而几乎就在那一刹那,子弹也会“砰”的一声射出,太晚了,或者是太早了。他们在没有成功改造他之前就把他的脑袋打开了花。异端邪说没有受到惩罚,没有得到悔改,且已永远无法碰触。他们这样等于是向自己的完美开了枪。自由就是死的时候依旧带着对他们的仇恨。

温斯顿闭上眼睛。这比接受思维准则还难。这是一个贬低自己、践踏自己的问题,他必须到最肮脏的污秽中去。什么是最可怕最恶心的?他想到了老大哥,那张庞大的脸(他经常在海报上见到,总觉得那张脸有一米宽),浓密的黑色胡子,那盯着你的眼睛仿佛自动浮现在脑海。他对老大哥的感情真挚吗?

走廊里传来沉重的皮靴声。铁门一下打开了。奥伯里恩走进来,后面跟着蜡像般面孔的年轻警官和穿着黑色制服的警卫。

“站起来,”奥伯里恩说,“过来。”

温斯顿站在他面前。奥伯里恩双手有力地扣住温斯顿的双肩,死盯着他。

“你有过欺骗我的想法,”他说,“真是愚蠢。站直。看着我的脸。”

他停顿了一会儿,然后用温和一些的语气说:“你进步了。思想上没什么大毛病,不过感情上没什么进步。温斯顿,告诉我,不许说谎。你知道我总能知道你是不是在说谎。告诉我,你对老大哥的感情真挚吗?”

“我恨他。”

“你恨他。很好。那你现在该进行最后一步了。你必须热爱老大哥。服从还不够,必须爱他。”

他把温斯顿轻轻推向警卫。

“101房间。”奥伯里恩说。

reveni al Mil Naŭcent Okdek Kvar

返回 1984 目录

阅读次数 80 legintoj