Mil Naŭcent Okdek Kvar

PARTO TRI

5

Je ĉiu etapo de sia enkarcereco li sciis, aŭ ŝajnis scii, kie li estas en la senfenestra konstruaĵo. Eble estis malgrandaj diferencoj en la aerpremo. La ĉeloj kie la gardistoj batadis lin estis sub la ternivelo. La ĉambro kie O’Brien pridemandadis lin estis alte, proksime al la tegmento. Ĉi tiu loko estis multajn metrojn subtere, ne eblis pli malsupren iri.

Ĝi estis pli granda ol la plejmultaj el la ĉeloj en kiuj li antaŭe estis.

Sed li apenaŭ rimarkis siajn ĉirkaŭaĵojn. Li rimarkis nur ke jen du malgrandaj tabloj rekte antaŭ li, ĉiu estis kovrita per verda drapo. Unu estis nur unu-du metrojn for de li, la alia estis pli fora, proksima al la pordo. Li estis ligita rekta en seĝo, tiel strikte ke li povis movi nenion, eĉ ne la kapon. Ia vato tenis lian kapon de malantaŭe, devigante lin rigardi rekte antaŭen.

Dum momento li estis sola; poste la pordo malfermiĝis kaj O’Brien envenis.

“Iam vi demandis al mi,” diris O’Brien, “kio estas en Ĉambro 101.

Mi diris al vi ke vi jam scias la respondon. Ĉiu scias ĝin. Kio estas en Ĉambro 101 estas la plej terura afero en la mondo.”

La pordo denove malfermiĝis. Gardisto envenis, portante ion konsistantan el drato, ian keston aŭ korbon. Pro la pozicio kie staris

O’Brien, Winston ne povis vidi kio la objekto estas.

“La plej terura afero en la mondo,” diris O’Brien, “varias de individuo al individuo. Ĝi povas esti entombigo dum oni vivas, aŭ mortigo per fajro, aŭ drono, aŭ la puŝo de pika stango tra onin, aŭ kvindek alispecaj mortoj. Kelkfoje ĝi estas io tute banala, eĉ ne mortiga.”

Li moviĝis iomete flanken, tiel ke Winston pli bone vidis la objekton sur la tablo. Ĝi estis oblonga drata kaĝo, kun tenilo sur sia supro, per kiu oni povas porti ĝin. Fiksita al ĝia antaŭaĵo estis io aspektanta kiel skermomasko, kun la konkava flanko ekstere. Kvankam ĝi estis tri aŭ kvar metrojn for de li, li povis vidi ke la kaĝo estis dividita en du fakojn, kaj ke estas ia besto en ĉiu el ili. Ili estis ratoj.

“Por vi,” diris O’Brien, “la plej terura afero en la mondo estas ratoj.”

Ia antaŭtremo, timo pri li-ne-sciis-kio, trapasis Winstonon tuj, kiam li unue ekvidis la kaĝon. Sed ĉimomente la signifo de la maskaspekta ligaĵo antaŭ ĝi subite penetris lin. Liaj intestoj ŝajnis fariĝi akvo.”

“Vi ne povas fari tion!” li kriis per alta fendita voĉo. “Vi ne povus, vi ne povus! Ne estas eble!”

“Ĉu vi memoras,” diris O’Brien, “la panikan momenton kiu ofte okazis en viaj sonĝoj. Estis muro da nigreco antaŭ vi, kaj muĝanta sono en viaj oreloj. Estis io terura aliflanke de la muro. Vi sciis ke vi scias kio ĝi estas, sed vi ne kuraĝis treni ĝin en la lumon. La ratoj estis tiuj, kiuj estis aliflanke de la muro.”

“O’Brien” diris Winston, penante regi sian voĉon. “Vi scias ke tio ne necesas. Kion vi volas ke mi faru?”

O’Brien ne rekte respondis. Kiam li parolis, estis per la instruista maniero kiun li kelkfoje afektis. Li rigardis penseme en la distancon, kvazaŭ parolante al aŭskultantaro ie malantaŭ la dorso de Winston.

“Per si mem,” li diris, “la doloro ne ĉiam sufiĉas. Ekzistas okazoj kiam homo eltenos malgraŭ doloro, eĉ ĝismorte. Sed por ĉiu persono estas io netolerebla — io nekontemplebla. Ne temas pri kuraĝo kaj malkuraĝo. Se oni falas de altaĵo, ne estas malkuraĝe peni kapti ŝnuregon. Se oni venis el profunda akvo, ne estas malkuraĝe plenigi la pulmojn per aero. Tio estas nur instinkto, nedetruebla. Estas same pri ratoj. Por vi, ili estas netolereblaj. Ili estas formo de premo kiun vi ne povas toleri, eĉ kvankam vi volas. Vi faros tion, kio estas postulata de vi.”

“Sed kio ĝi estas, kio ĝi estas? Kiel mi povas fari ĝin, se mi ne scias kio ĝi estas?”

O’Brien prenis la kaĝon kaj transportis ĝin al la pli proksima tablo.

Li zorge metis ĝin sur la kovrotukon. Winston povis aŭdi la sangon zumi en liaj oreloj. Li sentis kvazaŭ li sidas en plena soleco. Li estas en la mezo de granda malplena ebenaĵo, plata dezerto inundata de sunlumo, trans kiun venis al li ĉiuj sonoj el imensaj distancoj. Tamen la kaĝo kun la ratoj estis apenaŭ du metrojn for de li. Ili estis enormaj ratoj. Ili havis la aĝon kiam la muzelo de rato fariĝas malakra kaj feroca, kaj ĝia hararo bruna anstataŭ griza.

“La rato,” diris O’Brien, ankoraŭ parolante al sia nevidebla aŭskultantaro, “kvankam ronĝulo, estas karnovora. Vi konscias pri tio.

Vi sendube aŭdis pri tiaj eventoj, kiaj okazas en la malriĉaj kvartaloj de ĉi tiu urbo. En kelkaj stratoj virino ne aŭdacas lasi sian bebon sola en la domo por eĉ kvin minutoj. La ratoj nepre atakus ĝin. En tre mallonga tempo ili manĝus ĝis restus nur la ostoj. Ili ankaŭ atakas malsanajn aŭ mortantajn personojn. Ili montras mirindan inteligenton, per sia rekono ke homo estas senhelpa.”

Sonis krioj el la kaĝo. Ili ŝajnis atingi Winstonon el tre fore. La ratoj interbatalis; ili penis atingi unu la alian tra la apartiga muro. Li ankaŭ aŭdis profundan ĝemon senesperan. Ankaŭ tio ŝajnis veni el ekster li.

O’Brien prenis la kaĝon, kaj farante tion li premis ion en ĝi. Aŭdiĝis akra klako. Winston kvazaŭfreneze penegis liberigi sin de la seĝo. Estis senespere; ĉiu parto de li, eĉ la kapo, estis tenata nemovebla. O’Brien pliproksimigis la kaĝon. Ĝi estis malpli ol unu metron for de la vizaĝo de Winston.

“Mi premis la unuan levstangon,” diris O’Brien. “Vi komprenas kia ĉi tiu kaĝo estis konstruita. La masko kovros vian kapon, tiel ke ne estos elirejo. Kiam mi premos la alian levstangon, la pordo de la kaĝo glitos supren. Ĉi malsategaj brutetoj elflugos kvazaŭ kugloj. Ĉu iam vi vidis raton salti tra la aeron? Ili saltos sur vian vizaĝon kaj boros rekte en ĝin.

Kelkfoje li atakas unue la okulojn. Kelkfoje ili boras tra la vangojn kaj voras la langon.”

La kaĝo estis pli proksima; ĝi fariĝis tre apuda. Winston aŭdis serion da akraj krioj, kiuj ŝajne okazis en la aero super lia kapo. Sed li batalis furioze kontraŭ sia paniko. Pensi, pensi, eĉ kiam restas nur ono da sekundo — pensi, jen la sola espero. Subite la fetora moska odoro de la brutoj trafis lian nazon. Okazis violenta naŭzokonvulsio en li, kaj li preskaŭ senkonsciiĝis. Ĉio nigriĝis. Dum momento li estis freneza krieganta besto. Tamen li revenis el la nigro kroĉiĝante al ideo. Ekzistis unu, nur unusola, metodo sin savi. Li devos meti alian homon, la korpon de alia homo, inter sin kaj la ratojn.

La cirklo de la masko nun estis sufiĉe granda por malebligi ion alian. La dratpordo estis duon da manlarĝoj for de lia vizaĝo. La ratoj sciis kio okazos, nun. Unu el ili saltadis supren kaj malsupren, la alia, maljuna skvama avo el la kloakoj, stariĝis, kun sia palruĝaj manoj kontraŭ la bariloj, kaj feroce snufis la aeron. Winston povis vidi la lipharojn kaj la flavajn dentojn. Denove la nigra paniko kaptis lin. Li estis blinda, senhelpa, senmensa.

“Ĝi estis kutima punmetodo en Imperia Ĉinio,” diris O’Brien, didakte kiel ĉiam.

La masko tuŝis lian vizaĝon. La drato ekfrotis lian vangon. Kaj tiam — ne, ne senzorgiĝo, nur espero, eta fragmento da espero. Tro malfrue, eble tro malfrue. Sed li subite komprenis ke en la tuta mondo estas nur unu persono al kiu li povos transŝovi sian punon — unu korpo kiun li povos ĵeti inter sin kaj la ratojn. Kaj li kriadis freneze, kaj ripete.

“Faru al Julia! Faru al Julia! Ne mi! Julia! Ne gravas kion vi faros al ŝi. Forŝiru ŝian vizaĝon, nudigu ŝin ĝis la ostoj. Ne min! Julian! Ne min!”

Li faladis malantaŭen, en enormajn profundojn, for de la ratoj. Li ankoraŭ estis ligita al la seĝo, sed li falis tra la plankon, tra la murojn de la konstruaĵo, tra la teron, tra la oceanojn, tra la atmosferon, en la eksterteran spacon, en la profundojn inter la steloj — ĉiam foren, foren, for de la ratoj. Li estis lumjarojn for, sed O’Brien ankoraŭ staris apude.

Ankoraŭ li sentis la malvarman draton kontraŭ sia vango. Sed tra la nigro kiu ĉirkaŭas lin li aŭdis alian metalan klaketon, kaj sciis ke la pordo de la kaĝo estis fermiĝinta, ne plu estas aperta.

第三部分

第五章

在被关押的每个阶段,温斯顿都知道他大概在这栋没有窗户的大楼中的位置,或者说似乎知道,可能是因为气压略有差别。看守们殴打他的牢房在一层,奥伯里恩审讯他的房间几乎快到顶楼,而现在这个地方深入地下,仿佛是在最底部。

这间牢房比他之前待过的要大一些,但他顾不上观察周围。他只注意到正前方有两张铺着绿呢布的小桌子,其中一张离他只有一两米,另一张远一些,在靠近门的地方。温斯顿被直直地绑在椅子上,丝毫不能动弹,连脑袋也被固定住了。有个类似垫子的东西从后面卡住他的脑袋,迫使他只能往前看。

他独自待了一阵,后来铁门打开,奥伯里恩走进来。

“你曾经问过我,101房间里有什么。我当时告诉你,你自己知道,每个人都知道。101房间里有世界上最可怕的东西。”奥伯里恩说。

铁门又打开了,一个看守走进来,手里提着铁丝编织的东西,像是盒子、篮子之类的。看守把那个东西放在远处的桌子上,而由于奥伯里恩站的位置,温斯顿看不到里面的东西。

“什么是世界上最可怕的东西?”奥伯里恩问,“这个问题的答案因人而异。可能是活埋,可能是烧死,可能是溺死,可能是被钉子钉死,也可能是其他五十种死法。但对有些人来说,最可怕的东西恐怕非常普通,甚至不会致命。”

奥伯里恩往旁边移了移,这样温斯顿就能看到桌子上的东西了。那是个长方形的铁笼子,顶端有个可以拎的把手。固定在笼子前面的是击剑面罩一样的东西,凹面朝外。尽管离温斯顿有三四米,他还是能看清笼子被纵向隔成了两半,每一半里都有某种动物——老鼠。

“对你而言,”奥伯里恩说,“世界上最可怕的是老鼠。”

温斯顿刚瞥见老鼠,就浑身战栗,心里的恐惧感难以言喻。此刻,他明白了笼子前面为什么要安装面罩一样的东西,一下就被惊呆了。

“你不能这样做!”他高声喊着,声音都嘶哑了,“你不能,你不能这么做!这不可能!”

“记得吗?”奥伯里恩说,“记得常出现在你梦中的恐慌时刻吗?你面前有一堵黑色的高墙,耳朵里充斥着喧闹的声音。而墙那边还有某种可怕的东西,你也知道那是什么,可就是不敢把它们拖出来。是老鼠。”

“奥伯里恩!”温斯顿尽力控制自己的声音,“你用不着这样对我。你想让我干什么?”

奥伯里恩没有给出直接的回答。他带着有时会表现出来的学校老师的神态,若有所思地望向远处,仿佛在对温斯顿身后的听众讲话。

“就其本身而言,”他说,“疼痛并不总能发挥作用。有时,人类能忍住疼痛,甚至可以忍到死亡的那一刻。但所有人都无法忍受一件事——某种想都不敢想的东西。这与勇气或胆怯无关。从高处落下,抓住绳子并不是懦夫之举。从海底浮上来,大口呼吸空气也不是懦夫之举。那只是本能,无法毁掉的本能。老鼠也是一样,你忍不了老鼠。它们让你有无法承受的压力,就算你想承受也一样。你会做别人要求你做的事。”

“什么事?是什么?我不知道的话怎么能做到?”

奥伯里恩提起笼子,小心翼翼地放到距离温斯顿比较近的桌子上。温斯顿感到自己血气上涌。他觉得自己深陷于孤独中,就像在空旷无垠的平地上,那是阳光照射下的平坦沙漠,所有声音穿过沙漠,从极为遥远的地方传来。但那个装着老鼠的笼子离他还不到两米。那两只老鼠很大,口鼻的部分已经扁平,非常凶猛,毛色不是褐色,而是灰白色。

“老鼠,”奥伯里恩依旧一副对着看不见的观众演讲的样子,“尽管是啮齿动物,但也是肉食性的。你自己也明白,也听说过发生在城市贫民窟里的事。有些地方,女人们都不敢把婴儿单独放在屋子里,哪怕五分钟也不行。老鼠肯定会袭击婴儿,很快就会把孩子啃得只剩下骨头。它们也会袭击生病的人或者快死的人。老鼠的智力高得让人吃惊,它们知道人在何时最无助。”

笼子中传来“吱吱”的尖叫声,温斯顿觉得那仿佛是从很远的地方传来的。两只老鼠在打架,想冲破隔离网,相互撕咬。温斯顿还听到绝望地低吼。同样,那也仿佛来自身体之外的某处。

奥伯里恩拎起笼子,同时按了下笼子上的某个地方,发出一声脆响。温斯顿疯狂地想从椅子上挣脱。但那不可能,他身体的各个部分,就连脑袋都动弹不得。奥伯里恩把笼子举得更近,离温斯顿的脸还不到一米。

“我已经按下了第一个控制杆,”奥伯里恩说,“你知道这种笼子的构造。那个面罩会套在你头上,没有任何空隙。我扳动另一个控制杆时,笼子的门就会滑开。这些饿疯了的东西会像子弹一样蹿出来。你见过老鼠跳到空中的样子吗?他们会跳到你的脸上,咬住不放。有时候它们会先攻击你的眼睛,有时候会从颧骨的地方挖过去,先咬掉舌头。”

笼子又靠近了一点,慢慢逼近。温斯顿听到一连串的尖叫,显然是脑袋顶上的某个地方传来的。他和自己的恐慌激烈地斗争着。思考,思考,哪怕只剩下最后一秒钟,思考也是唯一的希望。突然,老鼠难闻的气味冲进鼻孔。他极度想呕吐,几乎就要失去意识了。眼前一片漆黑,有一瞬间他都快疯了,像是一头尖叫的动物。但漆黑之中,他想到了一种挽救自己的方法,他要把另一个人——另一个人的身体——放在自己和老鼠之间。

面罩离得很近,挡住了温斯顿的视线,他什么都看不到。铁丝门离自己只有两个手掌的距离。两只老鼠知道猎物近在眼前。其中一只一直上下跳动,另一只是阴沟里的,都老得脱毛了,它粉红色的爪子搭在铁丝栅栏上,站立着,一个劲儿地嗅着空气。温斯顿能看到老鼠的胡须和黄色的牙齿。那种黑色的恐慌再次战胜了他,他什么都看不到,不知所措,一片迷茫。

“这是中国帝制时期常见的惩罚。”奥伯里恩的声音一如既往,带着训诫的音调。

面罩快碰到脸了,铁丝蹭过面颊。接着,不,没什么用,只是希望,一星半点的希望。太迟了,也许真的太迟了。他突然想到,世界上只有一个人能让温斯顿将惩罚转移过去,他只能将这个人的身体放在自己与老鼠之间。他发狂一般拼命喊着:

“咬茱莉亚!咬茱莉亚!别咬我!咬茱莉亚!你们怎么咬她都行。撕破她的脸,吃她的骨头。别咬我!咬茱莉亚!别咬我!”

温斯顿向后倒去,仿佛掉进了深渊,离开了老鼠。他的身体仍被绑在椅子上,但他连人带椅子一起倒下去了,穿过地板,穿过大楼的墙壁,穿过泥土,穿过海洋,穿过大气层,掉进了太空,掉进了宇宙。离老鼠越来越远、越来越远、越来越远。他已掉出了几光年的距离,但奥伯里恩仍在他身旁,他的脸上仍贴着一根冰冷的铁丝。但四周一片漆黑之际,他听到“咔嚓”一声,知道笼门已经关上了,并没有被打开。

reveni al Mil Naŭcent Okdek Kvar

返回 1984 目录

阅读次数 116 legintoj