Estis belega a\u016dtuna vespero. Balda\u016d la suno subiros. La lumo estis dol\u0109a, la etoso plej paca. A\u016ddi\u011dis neniu bruo, krom kelkaj birdokantoj. Afanti sidis apud sia edzino, ekstere, en la ombro. Kortu\u015da sento de pla\u0109a geedza ama kunuleco plenigis amba\u016d. Malri\u0109aj ili eble estis, sed feli\u0109aj. Feli\u0109aj pro tiu granda, simpla amo.<\/p>\n
lom post iom Afanti konsciis, ke delonge li ne man\u011dis. Lin kaptis malsato.<\/p>\n
“\u0108u vi ne preparis kukojn?” li demandis, memorante pri bona odoro, kiun li sentis revenante hejmen.<\/p>\n
“\u0108u vi ne povus kontentigi vin nur sidi \u0109i tie, \u011dui la naturon, kaj ame rigardi la viza\u011don de via belega edzino?” \u015di ridete respondis. Miksi amon kun \u015derco estis unu el \u015diaj favorataj amuziloj, kiun li ege \u015datis.<\/p>\n
“Jes ja, mi povus kontenti\u011di per tio,” venis la rebato, “sed, se mi man\u011dos bonajn kuketojn, dum mi rigardos vian luman viza\u011don, estos e\u0109 pli kontentige. Mi anta\u016dsentas, ke okazos mira\u0135o: via viza\u011do tiam fari\u011dos ankora\u016d pli bela.”<\/p>\n
\u015ci rigardis lin kiel patrino infanon, kun io danka en la okuloj, kaj ekstaris por iri domen. Al \u015di pla\u0109is, kiom li \u015datas \u015dian kuirarton. Afanti dume ridis silente.<\/p>\n
‘Edzinoj estas kvaza\u016d patrinoj’, li pensis, ‘por ami, ili bezonas nutri’.<\/p>\n
Kaj dum \u015di revenis alportante la kuketojn, \u015di ridetis al si.<\/p>\n
‘Edzoj estas kiel infanoj’, \u015di pensis, ‘por ami, ili bezonas man\u011di’.<\/p>\n
NOVAJ VORTOJ:<\/p>\n
nutri<\/p>\n
NOVAJ KUNMETOJ:<\/p>\n
sub-iri<\/p>\n
reveni al\u00a0Vere a\u016d fantazie<\/a><\/p>\n \u8fd4\u56de\u00a0Vere a\u016d fantazie<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"