\u9ad8\u7ea7\u4e16\u754c\u8bed\u6559\u7a0b \u7b2c11\u8bfe<\/p>\n
ADRIA MARO<\/b>: la maro ku\u015danta inter Italujo kaj Jugoslavio.
\nA\u016cTOMATO<\/b>: io funkcianta sen homa direktado.
\nBOATO<\/b>: \u015dipeto.
\nBRAVA<\/b>: preta sentime fari sian devon.
\n\u0108APO<\/b>: plata kapvesto.
\n\u0108EMIZO<\/b>: subvesto.
\nDALMATIO<\/b>: regiono de Jugoslavio.
\nDANCI<\/b>: ritme movigi la\u016d muzika takto.
\nE\u0124O<\/b>: ripeti\u011do de sono.
\nEKSTREMA<\/b>: plej malproksima.
\nETENDI<\/b>: plilongigi \u0109iudirekten.
\nFADENO<\/b>: longa maldika \u015dnureto.
\nFAJFI<\/b>: krei sonon blovante tra la lipoj.
\nFANTOMO<\/b>: spirito de mortinto; reaperanto.
\nFATALA<\/b>: malfeli\u0109iga, grava, ne evitebla.
\nFEBRO<\/b>: forta eksciteco.
\nFIRMA<\/b>: ne\u015dancelebla.
\nFULMO<\/b>: granda rapidpasanta \u0109iela fajro.
\nFURIO<\/b>: furioza virino.
\nHORIZONTO<\/b>: limo de la vidkapablo.
\nHURLI<\/b>: bleki sova\u011de.
\nINFERO<\/b>: loko, kie mortintaj animoj suferegas.
\nINSTINKTO<\/b>: a\u016dtomata aktivigo, plejofte de bestoj.
\nKALO<\/b>: malmola\u0135o de la ha\u016dto.
\nKANDIDATO<\/b>: aspiranto al ofico.
\nKAPRICO<\/b>: subita, neanta\u016dvidebla emo.
\nKARBO<\/b>: nigra substanco, uzata por hejti.
\nKNARI<\/b>: eligi akran bruon skrapan a\u016d frotan.
\nKRAKI<\/b>: eligi sekan bruon el\u015dirado a\u016d rompado.
\nLAR\u011cA<\/b>: multampleksa.
\nLAZURO<\/b>: blua koloro de la \u0109ielo.
\nLE\u011cERA<\/b>: malpeza.
\nLULI<\/b>: balanceti.
\nLUPO<\/b>: sova\u011da hundsimila besto.
\nMANOVRI<\/b>: fari la\u016dcelajn iradojn.
\nMOKI<\/b>: priridi iun.
\nMUSKOLO<\/b>: fibra\u0135o, kiu movas la membrojn de korpo.
\nNEPRA<\/b>: neevitebla, deviga.
\nPALPI<\/b>: tu\u015desplori per la mano.
\nPALPEBRO<\/b>: membrano kovranta la okulon.
\nPENI<\/b>: energie stre\u0109i siajn fortojn.
\nPEPI<\/b>: birdokrieti.
\nPETOLI<\/b>: amuzi\u011di infanece.
\nPIPO<\/b>: aparato, per kiu oni fumas tabakon.
\nPO\u016cPO<\/b>: sipmalanta\u016do.
\nPRUO<\/b>: \u015dipanta\u016do.
\nPUPO<\/b>: ludila figureto.
\nRAMPI<\/b>: anta\u016deniri malfacile, foje surventre.
\nREGIONO<\/b>: speciala land- a\u016d marspaco.
\nREVI<\/b>: imagi tion, kion oni forte deziras.
\nREZONI<\/b>: logike tiri konkludon el argumentoj.
\nRIGIDA<\/b>: nefleksebla.
\nSALO<\/b>: blanka substanco, uzata por gustigi man\u011da\u0135ojn.
\nSAPO<\/b>: substanco uzata por lavpurigi.
\nSILKO<\/b>: delikata teksa\u0135o.
\nSIMIO<\/b>: homosimila besto.
\nSINO<\/b>: homa brusto.
\nSIRENO<\/b>: marvirino kun fi\u015da vosto.
\nSOJLO<\/b>: \u015dtono a\u016d trabo de enireja fundo.
\nSOPIRI<\/b>: \u011deme elspiri.
\nSULKO<\/b>: kava\u0135eto.
\nSVINGI<\/b>: moveti ion rapide \u0109iudirekten.
\n\u015cA\u016cMO<\/b>: blanka\u0135o sur akvo a\u016d alia flua\u0135o.
\n\u015cELO<\/b>: malmola ekstera krusto.
\nTEMPESTO<\/b>: \u015dtormo.
\nTRAJTO<\/b>: karakteriza\u0135o.
\nTUKO<\/b>: peco de teksa\u0135o.
\nVASTA<\/b>: granddimensia.
\nVELO<\/b>: granda tuko fiksita por kapti la venton.
\nVEZIKO<\/b>: globeto.<\/p>\nLEGA\u0134O<\/h1>\n
SUR DALMATA FI\u015cISTINSUL0<\/h2>\n
Neniam \u015di vidis la sunon. Nur la karesojn de \u011diaj varmaj radioj \u015di sentis sur sia juna viza\u011do. Neniam \u015di vidis la lazuran bluon de la Adria Maro, nur \u011dojplezuresi \u011duis lulata per \u011diaj ondoj. Nek sian patrinon nek 1a patron \u015di vidis, nur palpkarese \u015di ekkonis iliajn kaloplenajn manojn kaj viza\u011dojn, sur kiuj \u015di tiel bone konis \u0109iun sulkon… Nenion \u015di iam ajn vidis, \u0109ar \u015di estis de la naski\u011do blinda…<\/p>\n
Jarojn longe \u015di vivis en la lernejoj por blinduloj kaj nur somere \u015di revenadis pasigi la ferion apud siaj karaj. Nun, \u015di denove trovi\u011das en sia fi\u015distvila\u011do sur fora insuleto perdi\u011dinta en la marovasto. Feli\u0109a \u015di estis forlasi por ioma tempo bruegon de la grandurbo en kiu \u015di vizitadas lernejon. Tamen, sidante sur la pruo de le\u011dera velboato kiu petole saltetis sur la \u015da\u016dmantaj ondoj, kaj karesante la harojn de sia sepjara fratineto, \u015di pensis pri tiu grandurbo kien \u015di revenos post la ferio por fini sian lastan studjaron kaj kie \u015di, dank’ al siaj lertaj manoj, ricevos postenon. Ho, kiel \u015di revadis pri sia unua salajro! Pri tiio kion \u015di a\u0109etos per \u011di. En \u015dia imago jam \u0109iu monero estas fikselspezota! Al la patrino \u015di a\u0109etos kaptukon el belega pura silko… Ridetante \u015di imagas kiel la vila\u011daninoj rigardos \u015dian patrinon, kiam \u015di kun tiu kaptuko aperos diman\u0109e inter ili. \u0108iuj ekdeziros \u011din tu\u015di por priju\u011di la kvaliton, kaj la patrino fiereme rakontos al ili ke \u015dia Zlatica a\u0109etis \u011din. Jes, Zlatica kiu nun laboras en la grandurbo kaj perlaboras tiom, ke \u015di e\u0109 povas de<\/p>\n
tempo al tempo helpi al i1i… Kaj, al la patro?… Al li \u015di a\u0109etos novan pipon el rozoligno \u0109ar la malnovan forglutis la maro, kiam pasintan printempon tempesto surprizis lin, dum li estis \u0135etanta reton en la maron. \u011cojos la patro pro tiu donaco… Al la frato? Oh, li jam fari\u011dis edzi\u011dkandidato kiu e\u0109 rajtas malka\u015de fumi. Al li \u015di a\u0109etos belegan ar\u011dentan cigaredujon, kaj kiam li elpo\u015digos \u011din, \u0109iuj junulinoj el la vila\u011do admire rigardos!… Al la fratineto Mare, nepre \u015di a\u0109etos tiun grandan pupon kiu palpebrumas kaj pepas: \u201cPanjo, panjo\u201d! Ho, kiel \u015diaj karbonigraj okuletoj mire gapos!<\/p>\n
Subite, iu granda ondo frapis la boatpruon kaj amaso da akveroj \u015dprucmalsekigis \u015dian korpon. \u015ci tremskui\u011dis kaj la reva\u0135o disrompi\u011dis kvaza\u016d sapveziko… Instinkte \u015di anta\u016dsentis tion, \u015dia frato senzorge sidanta \u0109e la po\u016dpo ne rimarkis: iom troe ili malproksimi\u011dis de la bordo. La\u016d timkrioj de la mevoj li sentis alvenon de tempesto, kvankam la sunradioj ankora\u016d varme brilis.<\/p>\n
\u2014 Mario, ni iru returnen. \u0108u vi rimarkas la tempestalvenon?<\/p>\n
Mario nur memfide ekridetis kaj per sia sonora vo\u0109o iom mokeme respondis: \u201cNe zorgu vi, grandurba sinjorino, kaj ne saligu al mi la cerbon!\u201d<\/p>\n
\u015ci eksilentis, sed \u0109iuj \u015diaj sentoj stre\u0109i\u011dis. Ne, \u015di ne eraras. Ne plu blovas la agrabla venteto. La veloj de la boato ne plu gaje kraketas sed knarkrakas sub \u0109iam pli forta ventpremo. Sur la ondoj, la le\u011dera velboato \u0109iam pli kaj pli supreni\u011das kvaza\u016d iu \u0109evalo transsaltanta barojn.<\/p>\n
\u2014 Mario, ni iru returnen! Fine… ni ne estas solaj, Mare povas ektimi de la ondoj.<\/p>\n
\u2014 Mare ja estas fi\u015dista filino. \u0108u ne, Mare? Ni ne timas de la maro kiel tiu nia fratino, kiu tute urbani\u011dis… \u0109u ne, Mare?<\/p>\n
La knabineto nenion respondis, nur pli forte sin premis al la fratino. Mario, tenante la po\u016dpon per siaj fortaj manoj, gaje fajfetis kaj videble \u011duis sian lertan manovradon. Anka\u016d li estis rimarkinta la malboni\u011don de la vetero kaj rapidan plialti\u011don de la ondoj sed pro sia vireca fiero li ne volis obei al la \u201cina sa\u011do\u201d… Subite, malaperis la rideto de sur lia viza\u011do. Jen, tie malanta\u016d la fora horizonto, aperis ia verdnigra nubo kiu fulmrapide pligandi\u011dadis kaj \u011diaj brakosimilaj ekstremoj minace disvasti\u011dadis. Fulmobriloj trakuris la \u0109ielon kaj perdi\u011dadis ien en la vasto. E\u0125is timigaj tondrobruoj…<\/p>\n
\u2014 Al diablo! ni e\u0109 malseki\u011dos! \u2014 grumblis Mario por si mem kaj manovris por direkti la velboaton al la bordo. Sed jam estis iom malfrue. Li konscii\u011dis pri tio. Kontra\u016d la vento la le\u011dera velboato pene luktis por alproksimi\u011di al la bordo kiu apena\u016d videbletis. Dume la tempesto rapide alproksimi\u011dis… La suno tute malaperis malanta\u016d la nigra nubkurteno. Malheli\u011dis. La vento fantome ekhurlis kaj la ondoj furie ekdancis kvaza\u016d la maro estus bolanta… La tempesto atakis per sia tuta sova\u011da forto.<\/p>\n
Portata per la ondegoj kvaza\u016d juglandselo, post iu nova ventatako la velboato renversi\u011dis…<\/p>\n
\u2014 Mario-o! \u2014 ekkriegis malgranda Mare, \u2014 sed en la sama momento fortaj brakoj kaptis \u015din kaj konata vo\u0109o trankviligis la infanon:<\/p>\n
\u2014 Mare, ne timu… Mare, via frato portos vin… ne timu! Luktante kontra\u016d la ondoj, kun la fratineto en la manoj, li plenforte kriis al la fratino kiun li fojfoje vidis inter la ondoj.<\/p>\n
\u2014 Zlatica-a-a, na\u011du la\u016d mia vo\u0109o. Ne timu pri Mare, mi portos \u015din.<\/p>\n
\u2014 Je-e-e-s! E\u0125is \u015dia respondo. Ekscio ke Mare estas en la manoj de la frato trankvili\u011dis Zlatican kaj \u015di ekna\u011dis per fortaj membrosvingoj, gvidata per la vo\u0109o de Mario. \u015ci na\u011dis kura\u011de, sentime, kvankam la ondoj fojfoje superiris \u015dian kapon. \u015ci ja estas infano de la maro… De tempo al tempo la frato vokkriis al \u015di kaj \u015di respondkriis. Tran\u0109ante la ondojn \u015di na\u011dis kvaza\u016d sireno… Post ioma tempo, \u015dajnis al \u015di ke \u0109iam malpli ofte \u015di a\u016ddas la vo\u0109on de la frato… kaj ke \u011di malproksimi\u011das, dume la hurlo de la vento superas la ondofrakason…<\/p>\n
\u2014 Mario, Ma-ri-o-o! \u2014 krivokis \u015di, sed la vo\u0109o de Mario ne a\u016ddi\u011dis plu. Sola \u015di estis. Sola… en tiu infero de la elementoj kaj sen gvidvo\u0109o de la frato. Tamen \u015di ne cedis al la teruro. \u015ci na\u011dis, na\u011dis en la direkton el kiu \u015di lastfoje a\u016ddis la vo\u0109on de Mario. Sed vane… Ne estis eble gardi la direkton en la maro kiu infere bolis…<\/p>\n
La tempo pasadis. \u015ci jam sentis lacon kaj por \u015dpari la forton \u015di forlasis sin al la ondoj… \u2014 Mario certe atingos la bordon, \u2014 pensis \u015di, \u2014 kaj ili venos min trovi. Ili scias ke mi na\u011das kiel fi\u015do. Kaj, se mi forlasas min al la ondoj ili alproksimigos min al la bordo, \u2014 \u015di rezonis. Sed krom la ventofajfado kaj ondomugoj nenian bruon \u015di estis a\u016ddanta. Tamen \u015di esperis… De tempo al tempo por memkura\u011digo \u015di vokkriis: \u2014 Mario, Ma-ri-o!<\/p>\n
Ree minutoj fari\u011dis horoj. Kiom longe \u015di jam solas portata per la ondoj? Nur ne perdi kura\u011don, ne pensi pri ebla droni\u011do! Vivi \u015di volas… kaj pense \u015di ekvagis tra sia vivo rememorante siajn geamikojn. La\u016d iliaj vo\u0109oj \u015di \u0109iam rekonadis ilin: \u201cPala vo\u0109o\u201d, \u201cNigra vo\u0109o\u201d, \u201cVerda vo\u0109o\u201d… El \u015dia brusto kelkfoje eli\u011dis la nomo kvaza\u016d voksopiro. Laca, tro laca \u015di ja estas. Tiu \u0109i maro… kiu estis \u015dia unua lulilo… ne povas sin nun malamike forrabi… el la vivo…<\/p>\n
** ** **<\/p>\n
En la vila\u011da \u015dtondometo, okupita per sia hejmlaboro, la patrino ne rimarkis la veter\u015dan\u011don. La patro, kiu pasigis du lastajn noktojn en fiskaptado kun la aliaj fi\u015distoj el la vila\u011do, nun ripozis en la apuda \u0109ambro. La ventatako kunfrapis la lar\u011de malfermitan fenestron kaj la patro veki\u011dinta ekvidis la nuboplenan \u0109ielon.<\/p>\n
\u2014 Tempesto alvenas, \u0109i-nokte ni ne povos fi\u015dkaptadi! \u2014 grumblis li por si mem. Li aliris la fenestron kaj alrigardis la marovaston kiu etendi\u011dis anta\u016d liaj okuloj. La malheli\u011dintan horizonton tran\u0109adis fulmoj kaj sur la bordorokojn disrompi\u011dis ondoj. La viza\u011do de la maljuna fi\u015disto malsereni\u011dis. Forlasante la fenestron li rapidpa\u015de eniris la kuirejon, kie lia edzino okupi\u011dis pri lavado.<\/p>\n
\u2014 La infanoj jam revenis, \u0109u ne? \u2014 demandis li.<\/p>\n
\u2014 Ver\u015dajne… Mi ne scias! \u2014 respondis \u015di.<\/p>\n
\u2014 Tempesto alvenas, al diablo, kaj mi \u015datus vidi ilin hejme, \u2014 rediris la patro kaj prenante sian veston kaj \u0109apon li rapide eliris.<\/p>\n
En la malgranda insulhaveno la fi\u015distoj okupi\u011dis pri plifirmigo de la boatoj kaj \u015dipetoj. Rigarde esploris la patro la havenon sed lia velboato ne trovi\u011dis ligita al la bordo.<\/p>\n
\u2014 Amikoj, \u0109u iu vidis Marion kaj nian velboaton?<\/p>\n
\u2014 Marion? Ne, neniu vidis lin! \u2014 respondis iuj.<\/p>\n
\u2014 \u0108u li eble per velboato…? ekdemandis iu junulo.<\/p>\n
\u2014 Jes, tuj post la tagman\u011do li elveturis kun Zlatica kaj Mare… kaj ili ankora\u016d ne revenis! \u2014 lia viza\u011do stre\u0109i\u011dis zorgoplene.<\/p>\n
\u2014 Al diablo! Certe li malproksimen elveturis kaj la tempesto jam alvenis sur la maron! \u2014 diris iu meza\u011da viro.<\/p>\n
\u2014 Eh, infanoj, infanoj! neniam ili estas prudentaj! \u2014 sopiris iu maljunulo.<\/p>\n
\u2014 Mi timas ke la velboato ne povos rezisti al tia \u0109i tempesto, malgra\u016d la lerteco de Mario.<\/p>\n
\u2014 Li estas sperta fi\u015disto kaj certe li revenus \u011dis nun se tio estus ebla, des pli \u0109ar la fratinoj estas kun li, \u2014 aldonis iu alia fi\u015disto.<\/p>\n
\u2014 Ni ne perdu la tempon, \u2014 diris iu altstatura viro. Jen, mia motorboato kies forton vi konas, per \u011di ni facile kontra\u016dstaros al la ondegoj. Venu ni kelkaj kaj iru ser\u0109i ilin.<\/p>\n
\u0108e tiuj vortoj jam kelkaj fi\u015distoj ensaltis la motorboaton; inter la unuaj estis la zorgoplena patro. Dume, alkuris la patrino sekvata de la malmultnombraj lo\u011dantoj de la vila\u011deto.<\/p>\n
Timoplenaj okuloj esploradis la maron sur kiu ne videblis io ajn alia krom la jam tre alten levi\u011dintaj ondoj.<\/p>\n
** ** **<\/p>\n
Jam unu horon per motorboato la bravaj fi\u015distoj esploradis la bordoproksimajn regionojn. Neniun ili trovis. Iom okcidente trovi\u011das ia rokinsuleto kaj ili decidis tien direkti\u011di. Malgra\u016d la ventego ili sen\u0109ese vokkriis kaj da\u016dre esploradis la maron.<\/p>\n
Kaj jen, sur unu rokpinto, svingante per sia \u0109emizo, sidis Mario premante al sia brusto la sepjaran fratineton Mare. Dan\u011dere estus iom pli proksimi\u011di, \u0109ar la ondoj furioze frapadis sur la rokojn. Tamen lertaj manoj sukcese al\u0135etis al la junulo ferfaden\u015dnuregon, kiun li firme ligis al la rokpinto kaj per alia \u015dnuro ligis al si la fratineton. Simiosimile li glitrampis la\u016d la \u015dnurego kaj helpe de la sindonaj amikoj, post pena stre\u0109i\u011do, li atingis la motorboaton.<\/p>\n
\u2014 \u0108u… \u0109u vi trovis Zlatican?! \u2014 estis lia unua demando. Post nea respondo, liaj okuloj pleni\u011dis de larmoj. Per kelkaj vortoj li klarigis kio okazis al ili kaj kiel li kun Mare surdorse, pli dank’ al la feli\u0109o ol al siaj muskoloj, atingis la rokinsuleton. Sed, Zlatica… \u015din li luktanta kontra\u016d la ondegoj ne plu vidis, nek a\u016ddis delonge jam. \u0108iuj mutis. La patro, karesante la malsekajn harojn de Mare kiu silente ploris en lia sino, kun larmoplenaj okuloj rigardis la lar\u011don de la maro… \u015ci, lia malfeli\u0109a filino… \u015di… Sed, ne! Li ne povis, ne volis \u015din kredi pereinta.<\/p>\n
Li ku\u015digis la knabineton sur la boatfundon kaj kun petoplena rigardo ekkriis:<\/p>\n
\u2014 Ser\u0109u ni plue! \u2014 \u0108iuj jese kapsvingis.<\/p>\n
\u2014 Mario, kie vi \u015din lastfoje vidis? \u2014 demandis iu maljuna marlupo. Mario revigli\u011dis. Montrante per tremanta mano la okcidentan direkton li stre\u0109e observis la marosurfacon.<\/p>\n
La motorboato ree ekveturis.<\/p>\n
** ** **<\/p>\n
Tri horojn ili ser\u0109is senrezulte. La okuloj jam laci\u011dis pro stre\u0109a observado. Iom post iom la maro trankvili\u011dis…<\/p>\n
Dume, ne havante plu forton por na\u011di, Zlatica ku\u015dis surdorse forlasante sin al la kaprica danco de la ondoj. \u015ciaj membroj jam rigidi\u011dis. Laca \u015di estis, tiom laca. \u2014 \u201cEstus eble pli bone se mi ne scipovus na\u011di, ol tiu malrapida droni\u011do\u201d, \u2014 pensis \u015di amare. Tamen, de tempo al tempo preska\u016d a\u016dtomate \u015di vokkriis: \u2014 Mario! Ma-ri-ooo!<\/p>\n
\u2014 He-ej! He-e-ej! e\u0125e alvenis \u015din ra\u016dkaj vo\u0109oj. \u015ci ektremis ne kredante al sia a\u016ddsento.<\/p>\n
\u2014 Zla-ti-ca! He-e-ej! A\u016ddi\u011dis vokoj jam pli proksime.<\/p>\n
\u2014 Mario! Pa\u0109jo! \u2014 \u011dojkrie \u015di respondis kaj sentante novan forton ekna\u011dis al la direkto el kiu \u015di estis a\u016ddanta la vokojn…<\/p>\n
La \u0109ielo ankora\u016d estis kovrita per nuboj sed jam kelkaj sunradioj trapenetris ilin falante sur la amason kiu mute staris de la marbordo. La motorboato enhaveni\u011dis… Retenante spiron \u0109iuj febre atendis. Malrapide surbordi\u011dis la maljuna fi\u015disto apogante sian filinon. Mario portis la fratineton Mare kiu dormis sur lia \u015dultro. \u0108iuj eliris el la motorboato.<\/p>\n
\u2014 Savitaj ili estas! \u2014 ekis \u011dojkrioj. La patrino, kies viza\u011don malseki\u011dis larmoj alkuris ilin balbutante: \u2014 Infanoj miaj… infanoj! \u2014 \u0108iu deziris ion demandi, ekscii kie kaj kiel oni trovis ilin…<\/p>\n
\u2014 Lasu ilin unue ripozi! \u2014 grumblis iu el la savantoj. \u2014 Ni \u0109iuj tion nepre bezonas. Poste vi povas babiladi kiom ajn vi volas. Nur ion mi nun deziras diri al vi. Rigardu Zlatican! Nian Zlatican, pri kiu vi fojfoje mokeme diradis \u201cgrandurba sinjorino\u201d… Sciu, ke \u015di luktis tri horojn sola sur la marondegoj ! \u015ci pruvis al ni ke \u015di restis vera fi\u015dista filino… Filino de la maro. Fieru pri \u015di!<\/p>\n
La tuta amaso silente akompanis la savitojn kaj iliajn gepatrojn \u011dis la domo. Mute ekstaris la patro \u0109e la sojlo. Nur per forta manpremo li dankis al siaj amikoj-fi\u015distoj.<\/p>\n
La suno reaperis salutkaresante la insuleton perdi\u011dintan en la marovasto.<\/p>\n
** ** **<\/p>\n
Neniam \u015di vidos kiom \u015dia patrino maljuni\u011dis, kiom la haroj de la patro grizi\u011dis dum tiu fatala posttagmezo. Nur palpkaresante iliajn viza\u011dojn \u015di malkovros novajn sulkojn kiujn \u015di anta\u016de ne konis.<\/p>\n
Srdj Arandjelovic 58. Leginte la supran rakonton, respondu jenajn demandojn:<\/p>\n 1. Kial Zlatica ne povis restadi la tutan jaron en sia hejmvila\u011do? 59. Reskribu \u0109iufoje la tri propoziciojn en formo de unu korekta kaj eleganta propozicio, ne uzante la vorton KAJ:<\/p>\n 1. La patro rigardis la lar\u011don de la maro. Li karesis la malsekajn harojn de Mare. Mare silente ploris en lia sino. 60. Kiom da radikoj vi povas skribi, uzante nur la literojn de la vortoj TEMPESTO SUR MARO?<\/p>\n 61. Konstruu propoziciojn, uzante la subajn radikojn unue substantive, poste adjektive, adverbe kaj verbe:<\/p>\n BOAT BRAV FADEN FAN FANTOM FIRM NEPR \u015cA\u016cM LE\u011cER VEL<\/p>\n<\/div>\n 62. Skribu rakonton, en kiu blindulo savas la vivon de vidanto. A\u016d pri sireno. A\u016d en kiu homa fiereco ka\u016dzas katastrofon.<\/p>\n 63. \u201cJunuloj neniam estas prudentaj\u201d. Diskutu.<\/p>\n Enhavo Anta\u016dklarigo<\/a> 01<\/a> 02<\/a> 03<\/a> 04<\/a> 05<\/a> 06<\/a> 07<\/a> 08<\/a> 09<\/a> 10<\/a> 11 12<\/a> 13<\/a> 14<\/a> 15<\/a> 16<\/a> 17<\/a> 18<\/a> 19<\/a> 20<\/a> 21<\/a> 22<\/a> 23<\/a> 24<\/a> 25<\/a> 26<\/a> 27<\/a> 28<\/a> 29<\/a> 30<\/a>\u00a0\u00a0SOLVOJ<\/a> POR PA\u015cI PLUEN<\/a><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\n(el \u201cMonda Kulturo\u201d)<\/span><\/p>\n<\/div>\n
EKZERCOJ<\/h1>\n
\n2. Kiom da homoj trovi\u011dis en la velboato?
\n3. Pri kio pensis Zlatica en la boato?
\n4. Kiamaniere la patro perdis sian pipon?
\n5. Kio subite okazis por elrevigi Ziatican?
\n6. Kiel Zlatica divenis la alvenon de tempesto?
\n7. Kial Mario ne atentis tuj pri la minacanta dan\u011dero?
\n8. Priskribu la alvenon de la tempesto.
\n9. Kion faris la gefratoj, kiam la boato renversi\u011dis?
\n10. Pri kio pensis Zlatica, dum \u015di porti\u011dis de la ondoj?
\n11. Kial la patrino ne rimarkis la \u015dan\u011di\u011don de la vetero?
\n12. Kion faris la fi\u015distoj, kiam ili eksciis pri la mankantaj infanoj?
\n13. Kie kaj kiel oni trovis Marion?
\n14. Kion vi komprenas per la vorto \u201cmarlupo\u201d? Klarigu, kial \u011di estas pitoreska esprimo.
\n15. Kiel Ziatica liberi\u011dis de la moknomo \u201cgrandurba sinjorino\u201d?<\/p>\n<\/div>\n
\n2. La motorboato malrapidis. \u011ci eniris la havenon. En la haveno atendis mute amaso da homoj.
\n3. Zlatica luktis kontra\u016d la ondegoj. Mario ne plu vidis \u015din. Jam delonge li ne a\u016ddis \u015din.
\n4. La fi\u015distoj forlasos la havenon. Ili eniris la motorboaton. \u011ci estis atendanta \u0109e la bordo.
\n5. Zlatica palpkaresos la viza\u011dojn de la gepatroj. \u015ci malkovros novajn sulkojn. \u015ci anta\u016de ne konis ilin.
\n6. \u015ci imagas ridete la vila\u011daninojn. Ili rigardos diman\u0109e \u015dian patrinon. Tiam la patrino portos tiun kaptukon.
\n7. \u015ci havis instinktan anta\u016dsenton. Ili tro malproksimi\u011dis de la bordo. \u015cia frato ne rimarkis tion.
\n8. La le\u011dera;boato \u0109iam pli kaj pli supreni\u011das. \u011ci similas al iu \u0109evalo. La \u0109evalo estas transsaltanta barojn.
\n9. La vo\u0109o de Mario gvidis \u015din. \u015ci na\u011dis kura\u011de. La ondoj fojfoje superiris \u015dian kapon.
\n10. La patro forlasis la fenestron. Li eniris la kuirejon. Tie lia edzino okupi\u011dis pri lavado.<\/p>\n<\/div>\n