\u9ad8\u7ea7\u4e16\u754c\u8bed\u6559\u7a0b \u7b2c29\u8bfe<\/p>\n
ABSCESO<\/b>: pusamaso.
\nABUNDA<\/b>: grandkvanta.
\nACIDA<\/b>: akragusta.
\nALUMETO<\/b>: ekbruliga lignopeco.
\nAMELO<\/b>: substanco uzata por rigidigi tola\u0135on.
\nANGIO<\/b>: korpa tubo, tra kiu fluas sango.
\nARGILO<\/b>: glueca tero.
\nBELGA<\/b>: rilata al Belgujo.
\nBULO<\/b>: globforma peco de materialo.
\nBUTONO<\/b>: vestkuntenilo.
\nDRATO<\/b>: metalfadeno.
\nDURA<\/b>: malmola.
\nEPITETO<\/b>: kvalitiga adjektivo.
\nFAR\u0108O<\/b>: viandpecetoj, kiujn oni enmetas internen de man\u011da\u0135o.
\nFAVO<\/b>: parazita kapha\u016dta malsano.
\nFEKI<\/b>: eligi ekskrementon.
\nFERMENTO<\/b>: organika substanco, kiu ka\u016dzas malkomponi\u011don.
\nFIGO<\/b>: dol\u0109a mola frukto.
\nFILOKSERO<\/b>: tre malgranda insekto.
\nFLARI<\/b>: percepti per la nazo.
\nFOSI<\/b>: fari kava\u0135on en la tero.
\nKAPOTO<\/b>: granda dika mantelo.
\nKEGLO<\/b>: ligna stara\u0135o, kiun oni renversas per pilko.
\nKOLO<\/b>: korpoparto inter kapo kaj trunko.
\nKONKERI<\/b>: militakiri.
\nKORPULENTA<\/b>: dikventra.
\nKORPUSO<\/b>: granda armedivida\u0135o.
\nKRISPA<\/b>: neregule ondeta.
\nKRU\u0108O<\/b>: speco de vazo kun tenilo.
\nKUDRI<\/b>: kunligi per fadeno.
\nKVODLIBETO<\/b>: muzika\u0135o diversspeca kaj varia.
\nLANO<\/b>: \u015dafhararo.
\nLE\u016cTENANTO<\/b>: oficiro sub kapitano.
\nMAGAZENO<\/b>: luksa butiko.
\nMEKANIKA<\/b>: farata per ma\u015dino.
\nOBUSO<\/b>: kuglego.
\nORAN\u011cERIO<\/b>: varma halo por konservi arbojn dumvintre.
\nORFO<\/b>: knabo, kies patro a\u016d patrino mortis.
\n–OZ<\/b>: sufkso signifanta plena de, ri\u0109a je.
\nPIN\u0108I<\/b>: premi inter du fingroj.
\nPOMERIO<\/b>: germana provinco.
\nPRINCO<\/b>: re\u011dido.
\nPROVENCO<\/b>: suda regiono de Francujo.
\nPUTRI<\/b>: malkomponi\u011di.
\nREGIMENTO<\/b>: parto de armeo.
\nRENDEVUO<\/b>: interkonsentita renkontigo.
\nRESPUBLIKO<\/b>: re\u011dimo, en kiu regas popolaj reprezentantoj.
\nRIKOLTI<\/b>: detran\u0109i kaj kolekti, ekz-e grenon.
\nRODI<\/b>: mordeti.
\nRUBO<\/b>: senvalora\u0135oj, for\u0135etinda\u0135oj.
\nSILIKO<\/b>: malmola \u015dtono, per kiu oni povas fari fajron.
\nSOLDO<\/b>: malgranda monero.
\nSPIKO<\/b>: vico de grajoj sur tigo.
\nSTRANGOLI<\/b>: sufokpremi la gor\u011don de iu.
\nSULFURO<\/b>: flava materialo trovebla de vulkanoj.
\n\u015cMACI<\/b>: kisi a\u016d man\u011di brue.
\nTAVERNO<\/b>: trinkejo.
\nTRAN\u0108EO<\/b>: protekta fosa\u0135o.
\nTRISTA<\/b>: mal\u011doja.
\nVENTRO<\/b>: meza parto de la korpo.
\nVINO<\/b>: alkohola trinka\u0135o.
\nVITO<\/b>: vinberarbeto.
\nVERTAGO<\/b>: speco de hundo kun mallongaj kruroj.<\/p>\nLEGA\u0134O<\/h1>\n
LA KVARA PIPO<\/h2>\n
La plej silentega radio flugkuras miljarojn, sed mallonga estas la vivo de l’ homo: infanjaroj kun ludoj, amo kaj laboro, malsanoj kaj mono. Estas teleskopoj, estas la sa\u011do kaj okuloj, sed kiel konstrui tiajn pesilojn por ekpesi la mallongan vivon: sur unu pesilteleron meti la silentegan radion, la vicaron de la nombroj, spacon, mondojn, kaj sur la alian la vegetadon de la grajno, kiu \u011dermas, spiki\u011das kaj forvelkas? Kiu scias, \u0109u eblas, ke kvardek mizeraj jaroj superpezos?…<\/p>\n
Estas la milito. Iam oni elektos la epiteton \u201cLa Granda\u201d a\u016d \u201cLa Malgranda\u201d por tuj distingi \u011din de aliaj militoj pasintaj kaj estontaj. Por la homoj vivintaj tiun jaron \u011di estis simple \u2014 la milito, kiel estis simple \u2014 la pesto, kiel estis simple \u2014 la morto.<\/p>\n
Estis la milito kaj sur la eta punkto \u2014 sur la punkto inter punktoj \u2014 proksime de la \u015dtonamaso, kiu anta\u016de estis nomita la urbo Ipr, ku\u015dis, sidis, man\u011dis kaj mortadis fremdaj, alvenintaj homoj. Oni nomadis tiujn la 118-a batallinia regimento de la franca armeo. La regimento kunformita en la sudo, en Provenco, konsistis el kamparanoj \u2014 vinfaristoj a\u016d pa\u015dtistoj. Dum ses monatoj la krispeharaj malhelaj homoj man\u011dis kaj dormis en la argilozaj kava\u0135oj, pafadis, mortadis supren\u0135etante la manojn, unu post alia kaj en la stabo de la korpuso estis signite, ke la 118-a batallinia regimento defendas la pozicicjn de \u201cLa Nigra Transirejo\u201d.<\/p>\n
Aliflanke je la distance, de 500 pa\u015doj sidis aliaj homoj kaj same pafadis. Inter ili estis malmulte da krispaj kaj nigraj. La blanketaj kaj helokulaj ja \u015dajnis pli grandaj, pli krudaj ol tiuj vinfaristoj kaj parolis nesimilan lingvon. \u0108i tio estis la agrikulturistoj de Pomerio, oni nomadis ilin en la alia stabo la 87-a rezerva bataliono de la germana armeo.<\/p>\n
\u0108i tiuj estis la malamikoj kaj inter la malamikoj estis la tero pri kiu la vinfaristoj kaj la agrikulturistoj diras: \u201cLa neniesa\u201d. \u011ci apartenis nek al la Germana imperio, nek al la Franca respubliko, nek al la Belga re\u011dregno. La disfrakasita de la obusoj, trarodegita laulonge kaj la\u016dlarge per la forlasitaj tran\u0109eoj, abunde far\u0109ita per la homostoj kaj rusta metalo, \u011di estis la tero morta kaj neniesa. E\u0109 ne unu herbeto restis nedifektita sur \u011dia fava ha\u016dto kaj je la julia tagmezo \u011di peze fiodoris je feka\u0135oj kaj sango. Sed neniam por ia ajn benita \u011dardeno kun korpulentaj fruktoj kaj floroj de oran\u011derioj, la homoj tiele batalegis, kiel por \u0109i tiu deziriga putra senuza tero. \u0108iun tagon iu elgrimpadis el la terenoj franca a\u016d germana sur la terenon nomatan \u201cla neniesa\u201d kaj fermentadis la flavan argilon per la densa varmega sango.<\/p>\n
Unuj diradis ke Francujo batalas por la libero, la aliaj, ke \u011di volas forrabi la karbon kaj feron. Sed la soldato de la 118-a batallinia regimento Pierre Dubois militis nur tial, ke estis milito. Sed anta\u016d la milito estis la vinberaro. Kiam pluvis tro ofte a\u016d la vitojn atakadis filokseroj, Pierre esti\u011dis malserena kaj vipis per seka bran\u0109o la hundon, \u0109ar al li \u015dajnis, ke tiu troe man\u011das \u0109e li. Sed en la bona jaro vendinte profite la vinberarojn, li sin vestigis en la amelumitan sur\u0109emizon kaj veturis en la proksiman urbeton. Tie en la taverno \u201cLa Rendevuo de la Princoj\u201d li \u011dojis plene, t.e. ke li frapadis la servistinon sur la lar\u011dan brusonan dorson kaj \u0135etinte en la me\u0125anikan gurdon du soldojn, li a\u016dskultadis, malferminte la bu\u015don, la kvodlibeton. Unu fojon Pierre ekmalsanis, \u0109e li aperis absceso en la orelo kaj \u0109i tio estis dolora. Kiam li estis malgranda li \u015datis rajdi sur kaprino kaj \u015dteli de la patrino sekigitajn figojn. Pierre havis la edzinon Jeanne kaj li ofte ame kunpremadis \u015diajn mamojn, krutajn kaj brunetajn kiel la vinberaroj en la sunabunda bonjaro. Tiel estis la vivado de Pierre Dubois. Kaj poste Francujo komencis batali por la libero a\u016d akiri la karbon kaj li esti\u011dis soldato de la 118-a batallinia regimento.<\/p>\n
Distance 500 pa\u015dojn de Pierre Dubois sidis Peter Debau kaj la vivo de tiu estis nesimila al la vivo de Pierre, same kiel estas nesimila la terpomo je la vinbero a\u016d nordo je sudo kaj \u011di estis senlime simila same kiel estas similaj unu la aliajn \u0109iuj fruktoj de la Tero, \u0109iuj landoj kaj \u0109iuj vivoj. Peter e\u0109 unu fojon ne man\u011dis vinberojn, li nur vidis tiujn en la fenestroj de magazenoj. La muzikon li ne \u015datis, sed festotage li kegloludis. Li malsereni\u011dadis kiam la herbo flavi\u011dadis kaj la bovino de Peter produktis malmulte da lakto. Li neniam havis oreldoloron. Iam li malvarmumis kaj dum semajno ku\u015dis havante tre altan temperaturon.<\/p>\n
Estinte knabo li ludis kun la maljuna depatra vertago kaj per la kasketo li kaptadis la sunrebrilojn. Lia edzino Johanna estis blanka kiel lakto, malkompakta kiel la kuirita terpomo kaj \u0109i tio pla\u0109is al Peter. Tiel vivis Peter. Poste \u2014 unuj parolis ke Germanujo batalas por la libero, la aliaj \u2014 ke \u011di volas forrabi la feron kaj karbon \u2014 Peter Debau esti\u011dis la soldato de la 87-a rezerva bataliono.<\/p>\n
Sur la neniestereno estis nek libero nek karbo \u2014 estis nur la rubaro de la ostoj kaj rusta pikdrataro, sed la homo volis per \u0109iuj ajn rimedoj akiri la neniesan terenon. Pri tio oni ekpensis en la staboj kaj menciis en la paperaro. La 24an de aprilo 1916 la le\u016dtenanto alvokis al si soldaton Pierre Dubois kaj ordonis je la dua horo post la noktomezo tragrimpi la forlasitan tran\u0109eon, nomitan \u201cLa Kata Koridoro\u201d, \u011dis la germanaj pozicioj kaj ka\u015drigardi kie estas dislokitaj la malamikaj postenoj.<\/p>\n
Pierre Dubois estis dudek-ok jara. \u0108i tio certe estas tre malmulte \u2014 la silentega radio flugkuras dum jarcentoj. Sed Pierre, eka\u016ddinte la ordonon, ekpensis, ke estis la filokseroj pereigantaj la vinberojn kaj la malsanoj pereigantaj la homon, sed aperis la milito kaj por la homo necesas kalkuli ne jarojn, sed la horojn. \u011cis la dua post la noktmezo restis ankora\u016d 3 horoj kaj 15 minutoj. Li sukcesis alkudri la butonon, skribi al Jeanne ke \u015di ne forgesu surguti la sulfuron sur la junajn vitojn kaj la\u016dte \u015dmactrinkante, varmigante la manojn super la kru\u0109o eltrinki la nigran acidan kafon.<\/p>\n
Je la dua postnoktmeze Pierre rampis sur la gliteca argilo por konkeri la neniesan terenon. Li longeda\u016dre trarampadis la tran\u0109eon, nomitan \u201cLa Kata Koridoro\u201d, kunpu\u015di\u011dante kun ostoj kaj pikdrataroj. Poste la koridoro fini\u011dis. Dekstre kaj maldekstre estis la samaj forlasitaj tran\u0109eoj, orfecaj kiel forlasitaj domoj. Pripensante kiun elekti: \u0109u la dekstran a\u016d maldekstran \u2014 ili amba\u016d kondukis al la malamikoj, tio estis \u2014 al la morto. Pierre decidis ekripozeti kaj uzante la ka\u015ditecon de la loko, ekfumi la povran soldatan pipon, malpurigitan de argilo. Estis tre malla\u016dte \u2014 la homo kutime la\u016dte pafadis tage, sed nokte ili mortigadis unu alian sen bruo, sendante solecajn homojn, serpentumantajn kiel Pierre, a\u016d fosante la subfosa\u0135ojn. Pierre fumis la pipon kaj rigardis al la malplena steloza \u0109ielo. Li ne mezuris, nek divenprovadis, nek komparadis la mondojn kun sia vilageto en Provenco. Li nur ekpensis: \u201cse tie en la sudo estas la sama nokto \u2014 por la vinberoj tio estas bona kaj al Jeanne same, Jeanne \u015datas la varmajn noktojn.\u201d Li ku\u015dis kaj fumis, \u011dojante per la tuta varmo de sia harabunda besteca korpo de tio, ke tie \u0109i sur la morta neniesa tero, li ankora\u016d estas viva, li spiras kaj fumas kaj kapablas ekmoveti la manon kaj piedon.<\/p>\n
Sed Pierre ankora\u016d ne sukcesis fumigi bone la pipon, kiam depost ia angulo aperis homo. Iu rampis renkonten al li. Pierre vidis la viza\u011don \u2014 helan kaj lar\u011dan, ne similan al la viza\u011doj de vinfaristoj kaj pa\u015dtistoj de Provenco, la fremdan viza\u011don, fremdan \u015dirmkaskon, fremdajn butonojn. \u0108i tiu estis Peter Debau, sed por Pierre li estis simple la malamiko, kiel simple estis la milito, a\u016d simple \u2014 estis la morto. Li ne sciis, ke vespere la germana le\u016dtenanto alvokis al si soldaton Peter kaj donis al tiu la ordonon, ke Peter same riparis la kapoton, skribis al Johanna, ke \u015di ne forgesadu la gravedajn bovinojn, kaj \u015dmacante trinketis la supa\u0109on. Pierre ne sciis pri tio, sed se li e\u0109 scius, \u0109ioegale li ne komprenus \u2014 ja tiun jaron estis milito. Peter estis por Pierre simple la malamiko, sed renkontinte la malamkon alrampantan renkonten, Pierre kiel la antikva praulo en la arbaroj, kiel la lupo fleksi\u011dis, stre\u0109is sin, preparante sin alkro\u0109i\u011di en la kaptita\u0135on. Kaj apude Peter ekvidinte la malamikon tiel proksime, ke li a\u016ddis kiel batadas la fremda koro, kiel la praulo, kiel la lupo liberigis la manojn, submetis la krurojn, mezurante la pli bonan eksalton.<\/p>\n
Ili ku\u015dis unu kontra\u016d la alia. \u0108iu atendis kaj ne volis komenci. La manoj de amba\u016d estis videblaj kaj, ne rigardante la viza\u011don, ili amba\u016d atentege rigardadis la malamikecajn manojn.<\/p>\n
Kaj la pipo de Pierre fumis. La malamikoj ku\u015dis apude, ne volante mortigi, sed firme sciante, ke mortigi estas necese, ili ku\u015dis pace kaj la\u016dte spiradis unu al la alia en la viza\u011don. Ili kiel la bestoj alflaradis la fremdan lanon. La odoro estis parenca kaj konata, la odoro de la soldato, de tramalseka kapoto, \u015dvito, malbona supo, argilo. La alvenintaj el la malproksimaj terenoj, el Provenco, el Pomerio sur \u0109i tiun teron, neniesan kaj fremdan, ili sciis: la malamiko \u2014 oni strangolu… Ili ne penis interparoli: estas multaj fremdaj terenoj kaj fremdlingvoj. Sed ili pace ku\u015dis apude kaj la pipo de Pierre fumis kaj Peter (kiu ne povis ekfumi la sian, sciante, ke la plej eta manmovo \u2014 ekestos batalo kaj morto)<\/span> enspirinte avide la tabakofumon, malfermis la bu\u015don. Li per \u0109i tio petis kaj Pierre komprenis lin, kaj ankora\u016d pli proksimen eltiris sian kapon. Peter prenis la pipon per la dentoj el la dentoj. Kaj la okuloj de amba\u016d kiel \u011disnune ne lasadis la liberi\u011dintajn, kvaza\u016d senvivajn, manojn. Enspirinte la tabakfumon Peter redonis la pipon al Pierre kaj tiu siavice, jam ne atendante la peton post la fumenspiro proponis la pipon al la malamiko. Tiel ili faris kelkfoje, dol\u0109e fumante la soldatan pipon, la du malamikoj sur la neniesa tero, kiun oni nepre\u011de konkeru. Ili enspiradis la tabakfumon singarde, malrapide, tre, tre malrapide. La plej silentega radio flugkuras dum miljaroj, sed ili sciis, ke por unu el ili \u0109i tio estas la lasta pipo. Okazis la malfeli\u0109o \u2014 la pipo ne finfuminte \u011dis la fino, estingi\u011dis. Iu el la du enmeditigis kaj \u011dustatempe ne plilongigis per la englutita enspiro ties mallongan vivon. \u0108u tiu estis Pierre, ekmemorinta la brunha\u016dtan Jeanne, ad Peter adia\u016dinta kun la blanketa Johanna? Iu el tiuj du… Ili sciis, ke elpreni la flamigilon neeblas, ke je plej eta manmovo \u2014 ekestos la lukto kaj morto. Sed iu unua ekdecidis, \u0109u Pierre, defendanta la francan respublikon, kaj en la malanta\u016da po\u015do konservanta la silikon kun la longa \u015dnuro,– \u0109u Peter, kiu havis alumetojn kaj kiu batalis por la germana imperio? Iu el tiuj du…<\/p>\n Ili kunkro\u0109i\u011dis kaj komencis strangoli unu la alian. La pipo elfalis kaj enargili\u011dis. Ili strangoladis kaj batadis unu la alian, strangoladis longe, silente, ruli\u011dante sur la tero, kovrante sin per la argilbuloj. Poste, \u0109ar neniu povis superforti, ili per la dentoj enkro\u0109i\u011dis en la durajn vilajn vangojn, en la angiozajn kolojn, eligantajn la parencan kaj konatan odoron, fermentante la flavan argilon per la varmega sango. Ili denove eksilentis, denove pace ku\u015dis apude, nur sen la pipo, mortaj sur la morta kaj neniesa tero.<\/p>\n Balda\u016d \u0109esis esti videblaj la plej silentegaj radioj, irantaj de la steloj al la Tero, mateni\u011dis, kaj kiel \u0109iun tagon, la homoj mortigantaj dum la nokto silente, rampante sur argilo kaj fosante la subfosa\u0135ojn, ekvidinte la Sunon, komencis murdadi la\u016dte, pafante el la pafiloj kaj kanonoj. En la du staboj oni enskribis en la listojn de la malaperintoj tiel diversajn kaj similajn du soldatojn, sed kiam denove alvenis la nokto, ekrampis sur la teron, nomitan \u201cla neniesa\u201d, novaj homoj por fari tion, kion faris nek Pierre, nek Peter, ja tiun jaron estis la milito.<\/p>\n En la vila\u011deto de Provenco la brunha\u016dta Jeanne,\u015dutante per sulfuro la vitojn, ploris pro Pierre kaj fininte plori, \u015di enlasis en sian hejmon alian edzon — Paul, \u0109ar iu devis surtran\u0109i la vitojn kaj kunpremadi \u015diajn mamojn, krutajn kiel la vinberaroj en la rikoltabunda jaro kaj tre malproksime de \u015di, sed pli proksime ol stelo de stelo, en la vila\u011deto de Pomerio ploris la blanketa Johanna, al\u015dutante la nutra\u0135on al la gravedaj bovinoj kaj \u0109ar la bovinoj postulis multe da zorgoj kaj \u015dia karno blanka kiel la lakto ne povis vivi sen la karesoj, en la bieno aperis la nova edzo la\u016d anta\u016dnomo Paul. Eksciinte, ke la viroj finfumis sian lastan pipon, du virinoj tristegis kaj poste denove \u011dojis kun la aliaj edzoj, ja tiun jaron, same kiel dum aliaj jaroj, estis la vivo.<\/p>\n En aprilo 1916 la neniesa tero odoranta de la feka\u0135o kaj sango, \u0109esis resti neniesa. En la varma serena tago sur \u011di mortis tre multe da homoj el diversaj provincoj kaj la flava argilo, fermentita de la sango, esti\u011dis ies propra la\u016dle\u011da tereno. Unuan fojon la\u016dlonge de la tran\u0109eo, havinta la nomon \u201cLa Kata Koridoro\u201d, la homoj anta\u016de rampintaj sur la ventro ekiris trankvile, ne ekfleksante e\u0109 la kapon. Sur la tran\u0109ekurbigo tie, kie fini\u011dis la \u201cKata Koridoro\u201d kaj disbran\u0109i\u011dis dekstren kaj maldekstren aliaj tran\u0109eoj, ne havantaj nomojn, ili ekvidis du skeletojn, \u0109irka\u016dbrakumantajn unu la alian, kiel feli\u0109aj amantoj, ekkaptitaj de la morto. Apude ku\u015dis neglektite la eta pipo.<\/p>\n Jen \u011di estas anta\u016d mi, la povra soldata pipo, malpurigita per argilo kaj sango, la pipo, kiu esti\u011dis en la milito \u201cLa Pipo de Paco!\u201d En \u011di ankora\u016d grizas iom da cindro \u2014 la postsigno de la du vivoj, forbruligitaj pli rapide ol la pin\u0109okvanto de la tabako, la vivoj mizeraj kaj belegaj. Kiel konstrui tiun pesilon, ke oni pesu la vegetadon de la homgrajno, ke oni \u0135etu sur unu pesilteleron milmilojn da jaroj kaj sur la alian tiom da tempo dum kiu povas fumi la eta soldata pipo?…<\/p>\n Ilja Erenburg 168. Leginte la supran rakonton, respondu jenajn demandojn:<\/p>\n 1. Iasence la a\u016dtoro ja sugestias pesilon por mezuri la homvivon kontra\u016d la \u0109ielaj radioj. Kiasence? 169. La subaj propozicioj enhavas po unu el jenaj figuroj: metaforo; similigo; ironio; antonomazio; kalemburo. Trovu kaj analizu la figurojn.<\/p>\n a) La miljara paco estis rimarkinda fenomeno en si mem. 170. La poeto E\u016dgeno Mi\u0125alski verkis poemon sub titolo \u201cParaleloj\u201d, kies unua strofo legi\u011das jene:<\/p>\n … Novo \u2014 malnovo, Kiel vi vidas, temas pri vortparoj, kiuj estas antonimaj. Vi vidas krome, ke la unua kaj tria paroj rimas, anka\u016d la dua kaj kvara. Sube vi trovas 24 vortojn; ill estas la vortoj de tri aliaj strofoj en la poemo, sed tute misordigitaj. La\u016d tiuj indikoj, \u0109u vi povas rekonstrui la tri strofojn?<\/p>\n KARESO SINCERO INFERO MILDECO PROMESO \u0134ALUZO SUFERO EKFLAMO FIDELO KOMPATO BEATO EDENO RIBELO INSULTO TRANKVILO ADORO KONFIDO MALAMO FI-TROMPO KRUELO ADULTO KONSTANTO AMUZO \u0134URROMPO.<\/p>\n<\/div>\n 171. Korektu la subajn propoziciojn, tiel ke ili diru tion, kion la a\u016dtoroj evidente intencis.<\/p>\n a) Estas notinde, ke la eldonejo akceptis Esperanton, kvankam \u011dis nun \u011di estis kontra\u016d nia lingvo sekve de la multa pruvmaterialo, kiun nia samideano povis disponigi. 172. Uzu korekte en propozicioj la subajn vortojn kaj frazojn:<\/p>\n \u011cUSTE; \u0134US; MALPLEJ; JAM DELONGE; NOME; ENTUTE; JAM NE; POR MI; PRO MI; UNUOPE.<\/p>\n<\/div>\n 173. \u201cPrefere vivanta malkura\u011dulo ol mortinta heroo.\u201d Diskutu.<\/p>\n Enhavo Anta\u016dklarigo<\/a> 01<\/a> 02<\/a> 03<\/a> 04<\/a> 05<\/a> 06<\/a> 07<\/a> 08<\/a> 09<\/a> 10<\/a> 11<\/a> 12<\/a> 13<\/a> 14<\/a> 15<\/a> 16<\/a> 17<\/a> 18<\/a> 19<\/a> 20<\/a> 21<\/a> 22<\/a> 23<\/a> 24<\/a> 25<\/a> 26<\/a> 27<\/a> 28<\/a> 29 30<\/a> SOLVOJ<\/a> POR PA\u015cI PLUEN<\/a><\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" \u9ad8\u7ea7\u4e16\u754c\u8bed\u6559\u7a0b \u7b2c29\u8bfe Pa\u015doj al plena posedo PA\u015cO DUDEKNA\u016cA VORTA\u2026 \u7ee7\u7eed\u9605\u8bfb Legi pli »<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":240,"menu_order":29,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/reto.cn\/php\/hanyu\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/5717"}],"collection":[{"href":"https:\/\/reto.cn\/php\/hanyu\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/reto.cn\/php\/hanyu\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/reto.cn\/php\/hanyu\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/reto.cn\/php\/hanyu\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5717"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/reto.cn\/php\/hanyu\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/5717\/revisions"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/reto.cn\/php\/hanyu\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/240"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/reto.cn\/php\/hanyu\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5717"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nel la rusa: Viktor Gru\u015dko
\n(el \u201cNorda Prismo\u201d)<\/span><\/p>\n<\/div>\n
EKZERCOJ<\/h1>\n
\n2. Evidente la a\u016dtoro prezentas du soldatojn, kiel li skribas, \u201ctiel diversajn kaj similajn\u201d, eble pli similajn ol diversajn. La ripetado de detaloj de la du malamikoj estas unu el la rimedoj, per kiuj li volas sentigi sian temon. Sed okazas anka\u016d ripeti\u011doj vortaj, kiuj havas fortan efikon. Trovu kelkajn el tiuj vortaj ripeti\u011doj, kaj analizu ilin.
\n3. \u201cIu el la du enmediti\u011dis kaj \u011dustatempe ne plilongigis per la englutita enspiro ties mallongan vivon.\u201d Kritiku la pozicion de \u201c\u011dustatempe\u201d en tiu propozicio.
\n4. Kiel Pierre kaj Peter malsimilis inter si? Kiel ili similis? Kiuj, la\u016d via opinio, estis la pli gravaj vivfaktoroj \u2014 la malsimila\u0135oj a\u016d la simila\u0135oj? Kiuj faktoroj estis, la\u016d la opinio de la a\u016dtoro, la pli gravaj? Kiel li sukcesis sentigi sian opinion?
\n5. \u0108u Pierre Dubois batalis por la libero?
\n6. Pri kio Pierre pensis, dum li ekbruligis sian lastan pipon? Kion tiuj pensoj sciigas al ni pri la homoj soldati\u011dintaj dum milito?
\n7. Kiel reagis Pierre, kiam li ekvidis tiel proksima Peteron Debau?
\n8. La rakonto ne fini\u011das kun la morto de la du soldatoj: ni scii\u011das pri la efiko de tiu duobla morto. Kion tiu efiko sentigas pri (a)<\/span> la milito? (b)<\/span> la vivo?
\n9. Al kio komparas la a\u016dtoro la du trovitajn skeletojn? Kial tiu komparo estas (intence)<\/span> ironia?
\n10. Kio estas la fina efekto de la rakonto sur la leganton? Analizu tiun efekton.<\/p>\n<\/div>\n
\nb) Kion bezonas la Movado, tio estas financa napoleono.
\nc) … kaj lante kun ni la insulo ekna\u011das kiel nupta barko.
\nd) Tra la stratoj kaj bulvardoj de la urbo Antverpeno, mi multfoje la brutaron de \u0109agrenoj miaj trenis.
\ne) Kiumotive vi venis al Londono? – Lokomotive!<\/p>\n<\/div>\n
\neterno \u2014 momento,
\npotenco \u2014 senpovo,
\nfeli\u0109o \u2014 turmento.<\/p>\n
\nb) La patrinoj faras sian eblon forigi la infanojn, kokojn kaj ceterajn dombestojn de sur la reloj.
\nc) Prelegis nia arminda instruistino.
\nd) Morga\u016d, frumatene, la metiistoj rapide pakis sian ekipa\u0135on kaj \u011dentile formar\u015dis.
\ne) Post du jaroj la patro de Aleksandro estis mortigita kaj sekve li surtroni\u011dis.
\nf) La helpkuracisto estis homo nejuna kun grasa ventro kaj kun senhara\u0135o.
\ng) Elektis vin Dio, ho granda virino, naskigi la Majstron.
\nh) Montoj, surkreskitaj de abioj kaj piceoj kaj belegaj sunaj valoj, estas la vidinda\u0135oj de tiu \u0109i regiono.
\ni) Malgra\u016d landlimaj bareloj, la esperantistoj devas kaj povas aran\u011di ligilojn inter la popoloj.
\nj) La opinioj pri la valoro de la kiso estas tre malsanaj.<\/p>\n<\/div>\n