可以与中文输入法同时使用，不用切换。可以通过按 F9 临时停止或激活世界语字母输入功能。
这个软件有两个版本。
如果是近年来买的电脑，可以下载64位版本的 Simpla Tajpilo 2.0。
如果是前些年买的电脑，可以下载32位版本的 Simpla Tajpilo 1.0。
如果不清楚电脑的情况，那就下载32位版本的 Simpla Tajpilo 1.0，因为 1.0 版本不管是古老的 Windows xp，还是最新的 Windows 11，都可以使用。

下载地址
绿网：
https://reto.cn/
Windows 系统相关世界语软件栏目：
https://reto.cn/php/hanyu/programoj-de-esperanto/windows_esperanto/

Panjo, kial vi volas eksedziniĝi？

Yin Jiaxin

Someran posttagmezon en mia aĝo de sep jaroj, kiam mi kaŭre en la korto observis formikojn translokiĝantajn, panjo eliris el la domo, tenante duonon de akvomelono. Ŝi elprenis la plej centran pecon per kulero kaj etendis ĝin al mia buŝo. Sunlumo falis sur ŝian vizaĝon tra la fendetoj de la vitlaŭbo. Ĉe ŝia buŝangulo algluiĝis semo, kaj ŝi ridis kiel infano. “Manĝu malrapide, ne makulu vian jupon per la suko,” ŝi diris mallaŭte, kaj ŝiaj fingroj tuŝetis mian buŝangulon. En la momento paĉjo telefone vokis el la kompanio: “Ĉu mia kara filino hodiaŭ pensis pri sia paĉjo? Ni pasigos la someran libertempon ĉe la maro, ĉu bone?”

“Bonege!” Mi saltadis ekzalte.

Tio estas la plej frua bildo pri mia familio en la memoro, tiel varma kiel littuko sunumita. Ni loĝis en malnova domo oriente de la urbo Vudan, en kies salono pendis nia triopa komuna foto, en kiu paĉjo portis fotilon kun mi sur la ŝultroj, kaj panjo surhavis floran jupon. Ĉiun someron la foto anstataŭiĝis per la nova, kaj la tri ridetaj vizaĝoj fiksiĝis en diversaj pejzaĝoj. Panjo estis mezlerneja angla instruistino. Ĉiun vesperon ŝi korektis kajerojn sub la lampo, kaj foje levis la kapon por rigardi min, kiu plenumis la hejman taskon. Paĉjo hejmenrevenis malfrue, ĉiam silente malfermis mian pordon, kaj sur mia frunto metis kison.

Mi kredis, ke tiaj feliĉaj tagoj daŭros eterne. Somere antaŭ mia tria studjaro en la supera mezlernejo, panjo ofte ekplendis pri laciĝo. Komence ni pensis, ke estas simple pro varmego kaj ŝia peniga instruado de la abiturienta klaso. Iun tagon ŝi svenis en la klasĉambro, kaj lernantoj portis ŝin al la lerneja flegejo. Ricevinte la telefonvokon dum kunveno, paĉjo rapidis al la hospitalo.

La koridoro de la hospitalo estas ĉiam blanka: blankaj muroj, blankaj lampoj blankaj kiteloj. Mi neniam vidis paĉjon plori, sed tiutage, kiam li eliris el la oficejo de la kuracisto, liaj okuloj estis ruĝaj. Li kliniĝis antaŭ mi, kun ambaŭ manoj sur miaj ŝultroj, liaj lipoj tremetis plurajn fojojn antaŭ ol li povis elparoli: “Panjo malsaniĝis, ni kune prizorgos ŝin.”

Lasta stadio de hepata kancero! La kuracisto diagnozis, ke panjo eble ĝisvivos la venontan someron.

Dum tiuj tagoj mi kaj paĉjo sufokiĝis kvazaŭ mankus aero. Panjo kuŝis sur la malsanula lito sed estis trankvila. Rigardante la platanojn tra la fenestro, ŝi diris, ke aŭtuno venos baldaŭ, kaj folioj flaviĝos. Paĉjo nokte dormis sur faldebla lito apud panjo. Post lernohoroj mi rekte iris al la malsanulejo, legis al panjo ŝiajn preferatajn poemojn, aŭ simple sidis apude farante miajn taskojn. Unuvespere ŝi subite diris: “Mi volas hejmeniri.”

La sekvan tagon post sia hejmenreveno, panjo solene diris al paĉjo: “Mi volas anonci al vi du aferojn.”

“Kio, vi uzas la vorton ‘anonci’?” demandis paĉjo ridante.

Panjo ne ridis, kaj daŭrigis: “Mi decidas rezigni kuracadon, nek restados en hospitalo nek akceptos ĥemioterapion.”

“Kial?” Paĉjo surpriziĝis.

“Vi ne volas suferi senutilajn turmentojn kaj dolorojn.”

“Ne maltrankviliĝu. La malsano pliboniĝos, se vi kunlaboros bone kun la kuracisto. La mono ne estas problemo. Mi nepre kuracigos vin, eĉ se mi devos vendi ĉion.”

“Lasu. Ne konsolu min,” ankoraŭ paca estis la voĉo de panjo. “Ĉiuj mortos iam, pli aŭ malpli frue. Mi ne volas pasigi miajn lastajn tagojn en hospitala lito.”

Mi surgenuis ĉe ŝi, kaj brakumis ŝian brakon, dirante: “Panjo, ne faru tiel! Ĉu ni ne interkonsentis kune venki la malsanon? Ĉu vi ne diris, ke vi volas vidi min eniri universitaton, edziniĝi kaj naski infanojn?”

Karesante mian hararon per ŝia malforta mano, panjo tenere diris: “Stulta infano, panjo povos vidi ĉion el la ĉielo.”

“Ne, ne, ne!” Je ŝiaj vortoj, miaj larmoj ne povis sin deteni torenti el miaj okuloj.

“Ne ploru, mia kara. Eniru en vian ĉambron. Mi volas paroli al via paĉjo pri la alia afero.” Dirinte tion, panjo forpuŝis min.

“Kio estas la alia afero?” demandis paĉjo scivoleme.

“Mi volas eksedziniĝi.” La voĉo de panjo mallaŭtis sed klaris.

“Kio?” paĉjo ŝtoniĝis de mirego. “Per kio mi ofendis vin?”

“Ne,” respondis panjo kun kvieta mieno. “Mi simple volas esti libera dum miaj lastaj tagoj, kaj mortos fraŭla.”

“Kiel vi havas tian ideon?” Paĉjo fariĝis konfuzita.

“Ĉiaokaze, mi jam decidis. Vi ne disputu kun mi.” Rigida estis la tono de panjo.

Mi kaŝe rigardis tra la pordofendo, kaj vidis, ke paĉjo kalkansidis ĉe panjo, tenante ŝiajn manojn, kun la larmoj gutadantaj. Li diris: “Ne proponu eksedziniĝo! Mi petegas vin, lasu min akompani al vi, negrave kiom longe.”

Panjo skuis la kapon forte.

La eksgeedziĝo okazis rapide. Panjo ricevis la triĉambran apartamento okcidente de la urbo kaj butikon ĉe la lerneja pordego. Kiam panjo translokiĝis kun mi al la apartamento, paĉjo insiste sekvis ŝin. Li diris, ke malgraŭ la eksgeedziĝo, ni ankoraŭ estas familio, kiu ne povas disiĝi.

Panjo plantis jasmenojn sur la balkono. Ŝi diris, ke kiam ili floros, mi jam estos ĉe la altlerneja enirekzameno. Kvankam mia lernado estis tre okupata, tamen, panjo ordonis al mi subskribi la lukontrakton pri la butiko kaj kolekti la lupagon, por ke mi bone konu tiujn aferojn. Krome ŝi transdonis laŭleĝe al mi la proprieton de la butiko kaj ŝia apartamento.

Paĉjo ĉiutage penis reveni hejmen kiel eble plej frue por akompani panjon, eĉ penis transdoni siajn komercvojaĝojn al aliaj. Iufoje, li neeviteble devis vojaĝi por persone trakti gravan aferon de la kompanio. En la sekva nokto, enlitiĝonte, mi aŭdis panjon mallaŭte telefoni: “Vi devas bone manĝi, ne ĉiam manĝi malzorge. Mi fartas bone. Vi devas doni atenton al via komerco.” La alia flanko estis la voĉo de paĉjo.

Du monatojn antaŭ mia enirekzameno, panjo malsaniĝis pli severe. La dolorkvietigiloj apenaŭ funkciis, kaj ŝi ofte paliĝis pro doloro. Ŝi jen promenetis en la salono, jen sidetis sur la sofo, jen kuŝis iom en la lito. La sesan de junio, la tagon de la ekzameno, paĉjo intencis akompani min al la ekzamenejo, kaj panjo obstine leviĝis por prepari matenmanĝon. Kiam mi kaj paĉjo foriris, ŝi, maldika kiel papero, apogante sin al la pordoframo, svingadis la manon al ni, mole dirante: “Penu! Sukceson al vi!”

Mia ekzamen-poentaro estis alta sufiĉe por unuaranga universitato, panjo tre ĝojis, sed bedaŭrinde ŝia vivo alproksimiĝis al la fino. En ŝiaj lastaj tagoj, paĉjo konstante vigilis apud ŝia lito, tiel ke liaj okuloj pleniĝis de sangaj strioj.

La dek kvinan de aŭgusto de 2022, Panjo forpasis serene, kvazaŭ endormiĝinte. Paĉjo tenis ŝian manon, dum mi ĉirkaŭbrakis paĉjon de malantaŭe. Ekster la fenestro floris la jasmenoj, kies blankaj petaloj svingiĝis leĝere en la matena vento.

Paĉjo akompanis min al la universitato en Vuhano, kaj helpis ordigi la liton kaj pendigi la moskitvualon. Ĉe la adiaŭo, li metis bankokarton en mian manon, kaj ordonis. “Ne estu avara al vi mem,” li ridete aldonis. “Via paĉjo havas nur unu trezoran filinon.”

Mi kapjesis kaj akompanis lin per la okuloj en la homamason.

Longe mi havis la kutimon skribi taglibron, sed la skribado ĉesis pro mia okupiteco pri la enirekzameno. Tiun tagon, post kiam paĉjo foriris, mi ekdeziris skribi taglibron. Malferminte la kajeron, mi surprize trovis en ĝi sigelitan koverton, sur kiu estis skribita de panjo: “Kara filino, vi ne legu tiun ĉi leteron ĝis via paĉjo reedziĝos kaj havos alian propran infanon.” Mi tre scivolis, kion skribis panjo en la letero, sed laŭ ŝia instrukcio mi retenis mian scivolemon kaj ne malfermis ĝin.
Paĉjo ĉiam estis tre okupata pri sia kompanio, kaj mi ne ĝenis lin laŭeble. Dum la ferioj mi malofte iris hejmen, aŭ laborante en la kampuso, aŭ partoprenante sociajn praktikojn kun samklasanoj. La letero de panjo estis konservata bone, kaj ĉiufoje kiam mi anstataŭis la kajeron, mi zorge transmetis ĝin al la lasta paĝo de la nova, sed neniam malfermis ĝin.

Vintre de mia tria studjaro, paĉjo telefonis min, balbute dirante: “Mi konatiĝis kun onklino...ŝi estas tre afabla…”

Mi tenis la poŝtelefonon sur la dormeja balkono, kaj malvarma vento enblovis en la kolumon. “Bona afero,” diris mi aplombe. “Paĉjo, mi ĝojas, se nur vi estas feliĉa.”

La alia flanko silentis longe, poste li diris: “Vi estos mia trezora filino por ĉiam.”

Al la diplomiĝa ceremonio venis paĉjo kun la onklino. Ŝi alportis al mi bukedon da floroj. La sekvan printempon ŝi naskis filon. Mi ne ĉeestis la centtagan feston de la bebo, sed komisiis parencon transdonaci al la bebo oran serureton, kiu estas alegorio de paco kaj feliĉo. Tiun vesperon, mi restis sola en la apartamento lasita de panjo, kaj pluvetis ekster la fenestro. Mi eltiris el la taglibro la brunan koverton, kaj la lampo ĵetis flavan lumon sur ĝin. La skribo de panjo iom senkoloriĝis, sed mi klare rekonis la forton de ĉiu streko.

Kiam mi malfermis la koverton, mia mano tremis iomete. Interne estis maldika leterpapero, faldita ordigite.

“Kara filino,

Mi scias, ke vi ne povas kompreni, kial mi rezignis kuracadon kaj proponis eksedziniĝon. Mia malsano estas nekuracebla, eĉ se via paĉjo elĉerpus ĉiujn familajn posedaĵojn. Mi ne povas ŝarĝi vin ambaŭ pro mia malsano, malaltigante vian estontan vivkvaliton. Bedaŭrinde mi ne povas akompani vian paĉjon ĝis maljuneco. Li estas nur kvardek tri jara, kaj mi esperas, ke iu povos akompani lin estonte. Samtempe mi timas, ke se via paĉjo havus novan edzinon kaj infanon, lia amo al vi eble malpliiĝus, kaj vi ne ricevus la posedaĵon, kiu apartenas al vi. Por garantii vian estontan vivon, mi eksedziĝis kaj akiris duonon de la havaĵoj por vi. Se vi vivos bone en la mondo, panjo ne havos bedaŭron...”

La pluvo falis kontinue, kaj fluantaj estis akvostrioj sur la fenestro. Malsupre, preterpasis juna viro kun junulino, kiu tenas ombrelon por komplete ŝirmi la bebon en la brakoj de la viro. Mi ekmemoris la someron de mia sepa jaro: panjo staris ridetante sub la vitlaŭbo, kaj ĉe ŝia buŝangulo algluiĝis akvomelona semo.

Preninte la poŝtelefonon, mi klavis la numeron de paĉjo. Post du sonoroj li respondis per afabla voĉo: “Ha lo!” Kune kun lia voĉo venis la mallaŭta kantado de la onklino.

Mi diris: “Paĉjo, mi intencas vidi la frateton en la semajnfino.”

Estis efemera paŭzo, kaj tuj aŭdeblis la voĉo de paĉjo, kvazaŭ ridanta, kvazaŭ ploranta: “Bone, paĉjo iros por renkonti vin per aŭto.”

Oni ne sciis kiam la pluvo ĉesis ekstere, kaj la luno elŝovis duonan vizaĝon el malantaŭ la nuboj. Mi refaldis la leteron kaj metis ĝin en la koverton. Panjo, estu trankvila, mi fartas bone. Ankaŭ paĉjo. Ni ĉiuj estas marŝantaj antaŭen.

Poemo de Däwren Seytjanov
Esperantigis: Shadyman Ahmetuly AQANOV (Ŝadmano AA)

Kial ni ne rimarkas ĉion ĉi?
En ĉiel' sun' brulas varmege.
Dormante ni la tempon ne rimarkas
Sur vizaĝ' sulkojn desegnas ĝi.

Ni ne rimarkas la aferojn ofte,
En koro kaŝas sin malĝojo.
Eĉ en infanaj tagoj ni ne scias,
Ke ekzistas am' kun vero.

Sen ŝanĝoj la tagoj fluas trankvile,
Ni ne rimarkas – fajr' estingis.
Ni ne rimarkas – la knabet' ludema
En junulon rapid' kreskiĝis.

Ne rimarkas ni printempon la ĝojan,
Kiel sun' disĵetas brilojn.
Ridante tra la vivo ni ne vidas,
Ke la amik' maloftas en rond.

Vi konsentos, amiko, kun mi certe:
La tempo adiaŭ' nin iam.
Ni ne rimarkas – iun matenon
Maljuneco ekbrulos mortos.

La knabino rideme maljuniĝas,
Silente roko disfaliĝas.
Ho, ni naivaj – ni ja ne rimarkas,
Ke senĉes' la vivo forpasas.
Ne rimarkas...

Байқамаймыз

Сөзі: Дәурен Сейтжановтыкі
Аударған: Шадыман Ахметұлы

Қалай ғана байқамаймыз біз бәрін?
Көк аспанда күннің қызғанын.
Байқамаймыз ұйқтап жүріп уақыттың,
Ақ жүзіңе сызық сызғанын.

Байқамаймыз еш нәрсені көбінде,
Ылғи тұрад бір мұң көңілде.
Байқамаймыз бала күннің өзінде,
Ғашық жанның барын өмірде.

Өз қалпында өте берер, әсте, күн,
Байқамаймыз оттың өшкенін.
Байқамаймыз кешегі жас баланың,
Жігіт болып қалай өскенін.

Байқамаймыз көктемнің де келгенін,
Мол шуағын күннің шашқанын.
Байқамаймыз күліп жүріп өмірден,
Көп достардың сиреп қалғанын.

Келісерсің бұл сөзіме дос менің:
Уақыттың да бір күн қош дерін.
Байқамаймыз кәріліктің бір күні,
Соңғы рет бір жанып-өшкенін.

Қартаяды күліп тұратұғын қыз,
Мұжылады мүлгіп биік құз.
Аңқаумыз-ау, байқамаймыз тегінде,
Өмір өте шығатынын біз.
Байқамаймыз...

视而不见

作词：道列恩·赛特扎诺夫
翻译：夏德曼·阿合买提

我们如何对一切竟视而不见？
蓝天之上太阳正炽烈照耀。
睡梦之中却未曾觉察时光流转，
它已在你纯白面庞刻下痕线。

我们常常对世事都视而不见，
心灵深处总藏着无尽悲酸。
即便在童年时代也未能发现，
这世间原来也存在真爱相伴。

日子总是如常静静地在流淌，
我们未看见火焰早已熄灭。
未曾看见昨日那个小小儿郎，
怎突然就长成青年人的模样？

未曾看见春天已悄然地降临，
未见太阳洒下灼热的辉光。
含笑走过这一生却未觉察清，
旧日朋友已渐渐疏远而飘零。

我的朋友啊你定会同我赞同此情：
时间也终有一日会告别而行。
我们未曾看见某个清晨的时分，
暮年最后一次将燃尽而无声。

爱笑的姑娘已渐渐染上白霜颜，
沉默的峭壁在慢慢剥落岩坚。
我们是何等天真竟未能看齐全，
生命正无停歇地如烟雾般飘散。
视而不见……

继东北三省一区世界语大会，又一个东北地区跨四地联动的世界语文化活动诞生，本次朗诵会自筹备阶段便受到国内外世界语界的高度关注与广泛支持，相关筹备工作此前已得到中华全国世界语协会的指导与认可。开幕式上，国际世界语者教师协会主席艾哈迈德·马姆杜希专门发来贺信，他代表协会对本次活动的举办表示热烈祝贺，寄语本次朗诵会能够成为东北地区持久、重要的特色文化品牌，持续助力世界语及世界语诗歌在中国的普及与深耕。

http://esperanto.ddgcah.cn/article/?type=detail&id=432

http://esperanto.ddgcah.cn/

Weekly online Esperanto classes!
Are you thinking of learning and practising Esperanto, the international language? You've come to the right place! We offer weekly online Esperanto classes from beginner (A1) to advanced (C1) levels. You can read more about these different levels on Wikipedia.

We can also help you prepare for the official Esperanto exam (B1, B2, C1 and C2 levels) which is usually held in June online and at certain locations worldwide.

Our 3-month online courses start every January, April, and September. Classes are held once a week on Zoom for one hour. Everybody is welcome but please register only if you are confident you can attend most weeks as each group is limited to about 15 participants.
For more information and/or to register, click on the course you are interested in:
Course Level Teacher Day Time
New York Time
London Time
Berlin
Immersion I A1-A2 Peter Sunday 11:00 16:00 17:00
Beginners I A1-A2 Bradford Sunday 16:00 21:00 22:00
Beginners I A1-A2 James Monday 14:00 19:00 20:00
Beginners II A1-A2 Rico Thursday 13:30 18:30 19:30
Beginners II A1-A2 Quintyn Sunday 19:00 --:-- --:--
Grammar A1-A2 Anna Saturday 12:00 17:00 18:00
Post-beginners A2-B1 Roberto Tuesday 13:30 18:30 19:30
Intermediate B1-B2 Pawel Tuesday 12:30 17:30 18:30
Advanced B2-C1 Martin Monday 14:30 19:30 20:30
Conversation A2-B1 Pauli Sunday 11:30 16:30 17:30
Quiz B1,B2,C1 Dennis Monday 13:30 18:30 19:30
Check the current time in: New York, London and Berlin

Read about the language levels on Wikipedia.

Beginner course (A1-A2 level):
This course is based on "Esperanto by Direct Method" by Stano Marček and is divided into two three-month periods (Beginners I & Beginners II). If you're a beginner looking to take your first steps into Esperanto waters or if you've already done a little by yourself, this course is for you.
Please note that grammatical explanations are in English.
Beginner Immersion course (A1-A2 level):
This course is designed for complete beginners and is taught entirely in Esperanto from the very first lesson. Based on an immersion approach, it helps you develop your understanding of the language through listening, repetition, and practical communication rather than explanations in your native language. The course is divided into two three-month periods (Beginner Immersion I & Beginner Immersion II).
Please note that the teacher does not speak English and will use only Esperanto in this course from day one.
Grammar sessions (A1-A2 level):
These sessions held by Anna Lowenstein on Saturdays are for students who are still learning Esperanto through Duolingo, Lernu.net or similar websites. Anna focuses on some specific grammar points each week.
Please note that grammatical explanations are in English.
Post-beginner course (A2-B1 level):
This course is for students who already have the basics under control and want to aim a little higher.
Intermediate course (B1-B2 level):
This course is for students who already have the B1 level. It consists of grammar exercises, reading and conversations.
Advanced course (B2-C1 level):
This course is for students who already have the B2 level. In this course you will read short texts, discuss them and do some grammar exercises.
Conversation course:
The key thing when you learn a language is to start using it with other speakers once you have the basics covered. Don't make the common mistake to think that it's better to wait until you have a higher level.

The good thing about Esperanto is that even experienced speakers had to learn it at some point like you're doing just now. If you already have completed a beginners course, you might want to participate in our conversation sessions.

If you prefer a 1-to-1 conversation with an experienced Esperantist then you should try Ekparolu! It is not a lesson so each 30-mn session is different as it depends on the person you're talking to of course but he/she will adapt to your level as the idea is to help you progress.
Quiz course:
Step into the world of the classic adventure book Robinson Crusoe! Each week we explore a few pages of the novel through lively discussion and fun multiple-choice quizzes. Expect around 20 questions per session: some serious, some silly, and some that will make you laugh. You can read the text beforehand in any language, then join the class to speak only in Esperanto while testing your knowledge of the story.

Bonvolu doni al mi brakumon

YinJiaxin

San Min bone memoris, ke la printempo de 1990 venis aparte frue. Ĝuste kiam ekburĝonis la persikfloroj ĉe la enirejo de ŝia vilaĝo, ŝi, deksepjara, jam veturis per longdistanca aŭtobuso al la urbo Vuhano. Ŝi havas du pliaĝajn fratinojn kaj unu pli junan fraton. Ĝenerale la sortoj de knabinoj en komparo estas sama kiel paperoj elpresitaj el kopimaŝino: edziniĝi, naski infanojn, kultivi la kampon... Sed en tiu jaro hotelo de Vuhano avizis pri dungado de servistinoj. Ŝi sin anoncis kaj elektiĝis, tial ŝi forlasis la hejmlokon.

La hotelo staris en vigla ĉefstrato. La konstruaĵo estis grizblanka, kun la larĝa vestiblo kovrita per helruĝa tapiŝo, kaj la pordego rotacianta senbrue. Kiam San Min unuafoje staris malantaŭ la servotablo de la kvara etaĝo, neklarigebla fiero leviĝis en ŝia koro. En la helblua uniformo, kun la hararo kaptita en harreto kaj nomŝildo sur la brusto, ŝi sentis, ke ŝi ne multe diferencas de la urba knabino en televido. La koridoro estis longa, kovrita per dika tapiŝo. Ŝia tasko estis simpla: purigi ĉambrojn, ŝanĝi littukojn, aldoni necesaĵojn, malŝlosi la ĉambran pordon por gastoj.

Estis diversaj gastoj en la hotelo: severaspektaj oficistoj, kiuj, kun teko sub la brako, eliris matene kaj revenis vespere; rapidemaj komizoj de kompanioj portantaj ledajn valizojn; privataj komercistoj kun ora ĉeno ĉirkaŭ la kolo, kiuj parolis tiel laŭte, ke la voĉo aŭdiĝis tra la tuta etaĝo; ŝoforoj de kamionoj, kiuj estis atendantaj varojn. Dum la tago la ŝoforoj ludis kartojn en ĉambro, bruante kaj fumante. Kelkaj ŝoforoj ŝatis babili per trivialaj vortoj kun servistino ĉe la servotablo. San Min ruĝiĝis je tio kaj ignoris ilin. Tamen iuj havis bronzan frunton, tiel ke ju pli vi ilin ignoras, des pli ili alproksimiĝas al vi.

“Ĉarma knabineto, kiom vi aĝas?”
“Ĉu vi havas koramikon?”
“Tiel bela, vi indas esti stelulino?”

San Min kliniĝis super la registra kajero senvorte. Baldaŭ post kiam la demandantoj foriris, venis la plej abomena juna ŝoforo. Ĉiufoje kiam li preterpasis la servotablon, li haltis por rigardi San Min, kaj faris “z-zed” per la lango, kvazaŭ li taksus varon. Kun la vizaĝo ruĝiĝinta de ebrio, li rekte etendis la manon trans la servotablo por palpi ŝian vizaĝon, dirante: “Ho, la vizaĝeto, blanka kaj delikata kiel suda tofuo...”

San Min retiriĝis, tute ruĝiĝinte. Timigite kaj ne sciante kiel reagi, ŝi aŭdis voĉon de la neproksimo: “Kion vi faras?” La voĉo estis ne laŭta, sed firma kaj solida.

San Min levis la rigardon kaj vidis la frekventulon Don Delin de Vudana Eksterkomerca Kompanio. Ŝi memoris, en kiu ĉambro li loĝas, memoris la informojn de lia identigilo, kaj memoris, ke li preferas Longjing-teon al verda teo. Ne nur San Min, sed ankaŭ ĉiuj servistinoj de la kvara etaĝo lin memoris kaj vokis lin “fratego Don”. Don Delin estis dudekokjara, kun blanka haŭto, larĝaj brovoj, grandaj okuloj, kaj densa hararo ĉiam zorge kombita, en eŭropa kostumo pura kaj glata kravato, aspektante kiel universitata profesoro. Malsimile al la ŝoforoj kaj komercistoj, li parolis mallaŭte kaj ĝentile. Enirante, li diris “saluton”, kaj elirante, “dankon”. Li neniam estis tro postulema. Kiam la servistinoj inter si parolis pri tio, al kia viro ili volas edziniĝi, iliaj opinioj mirinde kongruis: “Ĝuste tian, kiel sinjoro Don.”

La ŝoforo ĵetis straban rigardon al Don Delin, retiris la manon kaj forŝanceliĝis, ion murmurante. Don Delin venis al la servotablo, kaj ridete diris: “Saluton, San Min. Bonvolu malfermi mian pordon.”

“Bone, fratego Don,” respondis San Min kaj rapidis malfermi la pordon. Turnante sin, ŝi diris: “Fratego Don, dankon pro la ĵusa helpo!”

“Ne gravas,” Don Delin svingis la manon senzorge. “Tiaspeca homo ĉikanas nur la malfortulon. Ne timu lin. Se li refoje faros tiel, rekte voku la sekurgardistojn.”

San Min kapjesis kun varma sento en la koro, kvazaŭ ŝi trinkus varman supon en vintro. La postan tagon posttagmeze, tiu ŝoforo revenis denove. Ĉi-foje li ne estis ebria, sed estis eĉ pli aŭdaca ol antaŭe. Li sin apogis sur la servotablo kaj diris diversajn maldecaĵojn: “Bela fratino, mi ŝatas vin”, “Vespere iru kanti kun mi, ĉu bone?“, “Tia etbelulino kia vi, estas domaĝe ne amuziĝi kun viroj.” San Min kuntiris la brovojn sen paroli, kaj tio lin instigis pli. Li etendis la manon por pinĉi ŝian vangon. Kiam liaj oleaj fingroj preskaŭ tuŝis ŝian vangon, ŝia korpo anserhaŭtiĝis. Ŝi terurite retiriĝis, kaj la seĝo frapis la muron kun mallaŭta bruo. La ŝoforo sin trudis ĉirkaŭ la servotablon al San Min kaj intencis ŝin brakumi. Ĝuste kiam ŝi ekkriis, pordo malfermiĝis. Don Delin eliris el sia ĉambro, kun valizo en la mano. Li hazarde vidis la scenon kaj riproĉis: “Ĉesu!“

Don Delin rapide paŝis antaŭen kaj fortiris la ŝoforon. Li, duonon da kapo pli alta ol la ŝoforo, staris antaŭ la servotablo kiel muro. La ŝoforo preskaŭ falpuŝiĝis. Reekvilibriĝinte, li rekonis Don Delin kaj moke ekmurmuris: “Kio rilatas al vi? Kiu vi estas?”

“Ĉu mi povas ignori tian obscenan agon?” La voĉo de Don Delin estis laŭta kaj klara.

“Ĉu mi ne rajtas ŝerceti kun ŝi?” La ŝoforo malmole tenis sian kolon, kun la vizaĝo ruĝa de kolero: “Kiu vi estas? For!”

“Vi, tuj foriru de ĉi tie,” indigne ordonis Don Delin.

“Kaj se mi ne foriras?”

Don Delin ne plu parolis, fikse rigardante la ŝoforon. Tiu ĉi sentis sin malkomforta, sed por ne perdi la vizaĝon, li plu insultis. Abrupte li forte puŝis Don Delin. Kaj tiu ĉi frapiĝis al la muro, kaj falis unu butono de lia kostumo. La ŝoforo, profitante la sukceson, saltis sur lin, kaj la du interbatiĝis. San Min haste kaptis la telefonon kaj vokis al la ĉefa servotablo, kun trema voĉo: “En la kvara etaĝo... en la kvara etaĝo oni batas! Rapidu voki la gardistojn!”

La sekurgardistoj venis rapide. La ŝoforo insultante estis forkondukita de du gardistoj. Don Delin anhelis ĉe la servotablo, kun la kostumo sulkigita, la kravato deflankigita kaj la hararo iom malordigita. San Min transdonis buŝtukon al li, dirante per tenera voĉo: “Fratego Don, vundiĝis via buŝangulo.”

Don Delin viŝis la sangon ĉe la buŝo kaj ridetis al ŝi: “Ne gravas, nur haŭta vundo.”

“Mi tre bedaŭras, ĉio estas pro mi...” La okuloj de San Min ruĝiĝis, kaj larmoj ruliĝis en la okuloj.

“Ne diru tiel?“ Don Delin milde frapetis ŝin sur la ŝultro, kvazaŭ li frapetus sian pli juna fratino: “Vi estas juna knabino malproksime de hejmo. Vivo ne estas facila. Estu singarda poste. Renkontinte tian aferon, simple voku la sekurgardistojn.”

Dirinte tion, li reiris al sia ĉambro por ŝanĝi vestojn, kaj San Min ne povis sin deteni de larmoj. Tiujare ŝi estis dekokjara.

Kion signifas enamiĝo por dekokjara knabino? Ĝi signifas, ke ŝi komencas atenti ĉiun detalon de sia ŝatato: kian koloron de ĉemizo li hodiaŭ surhavas; je kioma horo li eliras kaj revenas; kiom da fojoj li ridetis al ŝi hodiaŭ; ĉu estas polvo sur liaj ledŝuoj; kaj ŝi memoras ĉiun vorton, kiun li diris. San Min komencis atendi lian aperon ĉe la lifto, kaj ŝia koro batis ĉiam pli rapide, kiam li alproksimiĝis la servotablon.

De tiam inter San Min kaj Don Delin fariĝis ia neesprimebla proksimeco. Ne estis amo aŭ flirto, sed ĝuste tia prizorgado, kian pli aĝa frato donus al pli juna fratino. Iafoje kiam Don Delin ekloĝis en la hotelo, li alportis al San Min nevaloran donacon, kaj ŝi konservis ĝin kiel trezoron. Unufoje kiam ŝi legis libron ĉe la servotablo, Don Delin demandis ŝin: “Kion vi legas?”

Ŝi montris al li la kovrilon de《Elektitaj Poemoj de Puŝkin》, kaj Don Delin scivoleme demandis: “Ĉu vi ŝatas Puŝkin?”

“Jes, sed ĵus legis iomete.” San Min ridetis honteme, pensante, ke ŝi, kiu finis nur la mezlernejon, legas tian libron kiel elementa lernanto legus universitatan lernolibron.

“Se la viv' per trompo ĝenos,” Don Delin komencis deklami malrapide, kun voĉo trankvila kiel legante famili-leteron: “Ne malgaju pro la plag'!
Ekobeu al la tag':
Tag' de gajo, kredu, venos.,,”
Li senerare recitis la tutan poemon, kaj San Min longe gapis al li, kaj admire diris: “Fratego Don, vi estas vere mirinda!”

Tiu ĉi ridis: “Ankaŭ mi ŝatas liajn poemojn. Mi sciis parkere iom antaŭe, sed nun jam forgesis multe.” Li paŭzis, kaj daŭrigis: “Se vi ŝatas poemojn, mi alportos al vi tiajn librojn venontfoje.”

Vere en la sekva oficvojaĝo al Vuhano, li portis al ŝi du librojn 《Tridek Cent Poemoj el la Tang-Dinastio》 kaj 《Tridek Cent Ci-poemoj el la Song-Dinastio》. Kiam San Min transprenis ilin, ŝiaj fingroj tuŝis liajn. Sentante sin kvazaŭ trafita de elektro, ŝi tuj retiris la manon, kaj ŝia vizaĝo subite ruĝiĝis. Don Delin tamen ne atentis tion, li daŭre klarigis, kiuj ci-poemoj estas bone verkitaj kaj kiuj poemoj indas memori. Kiam li parolis pri tiuj temoj, lumo radiis el liaj okuloj, kaj lia aspekto tute malsimilis al tiu de komercisto.

San Min aŭskultis lian klarigon, kiun ŝi duone komprenis, kaj ŝian koron plenigis neesprimebla ĝojo. Ŝi intence serĉis okazojn por babili kun li, demandante, kien li vojaĝis kaj kiel aspektas fremdaj landoj. Unufoje, kiam li diris, ke li ĵus revenis el Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, ŝi insiste petis lin rakonti pri la araba mondo. Don Delin gestante priskribis la altajn konstruaĵojn en Dubajo, la kamelojn en la dezerto kaj tiel plu. Li rakontis vive kaj entuziasme, eĉ elpoŝigis malgrandan albumon por montri al ŝi fotojn. Unu foto estis farita ĉe sunsubiro: li staras en ora sunlumo, kun la fono de la vasta dezerto kaj la kolosa moskeo.

“Fratego Don, ĉu mi rajtas havi ĉi tiun foton?“ petis San Min mallaŭte, kun la koro batanta rapide.

Don Delin kapjesis: “Se ĝi plaĉas al vi, prenu ĝin.”

San Min zorge metis la foton inter paĝoj de 《Elektitaj Poemoj de Puŝkin》 kaj premis la libron sub sian kusenon. Ĉiun vesperon antaŭ dormo, ŝi elprenis la foton, kaj softe diris al ĝi “bonan nokton”. Ŝi sciis, ke estas ne ĝuste ami lin, ĉar li havas edzinon kaj infanon. Ŝi ankaŭ sciis, ke mem, simpla hotel-servistino, eĉ ne devus havi tian ideon. Ŝi estimis lin kiel sian propran fraton, kaj ĉiujn superfluajn pensojn ŝi kaŝis malantaŭ la foto sub la kuseno. Ŝi kredis, ke ŝi bone kaŝis ilin.

En la somero de 1995, Don Delin venis al Vuhano kun sia edzino kaj filo por distriĝo. San Min speciale petis forpermeson por unu tago, surmetis floran jupon kaj frue atendis en la vestiblo. Lia edzino, instruistino de elementa lernejo, nomiĝis Lin Danĉin. Ŝi, gracia kaj bela, parolis dolĉe kaj ridis varme. Ilia filo nomiĝis Don Lele, kvarjara, kun tigreto-simila kapo, la grandaj okuloj kaj densaj brovoj kiel tiuj de la patro.

Komence San Min estis iomete nervoza, timante ke mem ne plaĉos al Lin Danĉin. Sed tiu ĉi tuj premis ŝian manon, dirante: “Do vi estas San Min! Don Delin ofte parolis pri vi, dirante ke el la servistinoj, vi estas la plej zorgema kaj lernema.“ Ŝiaj vortoj varmigis San Min.

Tiun tagon ili pasumis en Zhongshan-parko. Don Lele estis tiel energia kiel malgranda simio: jen li petolis sur la herbejo, jen kuradis ĉirkaŭ la rokaĵo. San Min akompanadis lin, aĉetis al li bombonon, kaj marŝis kun li sur la ŝtona trotuaro. Kiam ili paŭzis sur benko, San Min viŝis ŝviton sur lia kapo per buŝtuko. Don Lele ridis gaje kaj subite ĉirkaŭprenis ŝian brakon, infanvoĉe dirante: “Eta onklino, vi estas tre afabla.”

Lin Danĉin tenis San Min per la mano, dirante: “Min, vi estas bona knabino. Mi serĉos, kiu junulo indas je vi, ĉu bone? ”

“Dankon, franjo Lin. Mi estas nur dudekjara, ankoraŭ juna,” San Min tuj mansvingis, ridante iomete nenature: “Mi ne volas serĉi koramikon tiel frue.”

Dirante tion, ŝia flanka rigardo kaptis Don Delin, kiu estis spektanta fiŝojn ĉe la lageto kun la filo. La vento blovis la baskon de lia ĉemizo. San Min retiris la rigardon, kliniĝis por renodi la ŝulaĉojn.

（daŭrigota)

Stiri aŭton nokte

Verspere de iu vendredo, kiam trembrilis la poŝtelefona ekrano, Cen Juan estis manĝanta sian duan manĝon de la tago, kaŭre ĉe la pordo de sia luĉambro. Unu bovlo da tujmanĝeblaj nudeloj kun sojstufita ovo jam kontentigis lian stomakon. Estis la oka kaj duono, la momento kiam mendado abundas. Li vidis en la poŝtelefona apo, ke estas longdistanca mendo, kiun neniu volis akcepti: Vudan-urbo, cent kvindek sep kilometrojn, proponita prezo 320 juanojn. Lia hejmo estis ĝuste en Vudan, kaj tie laboras lia amata edzino. Li forlasis la lokon antaŭ du jaroj, kaj nun li tre sopiris al ŝi. Kaj ĉi tiu mendo estis por li ŝanco senpage reiri hejmen por renkontiĝi kun ŝi.

La kliento estis viro ĉirkaŭ tridekjara, kun forta odoro de alkoholo. Li tamen povi paroli klare kaj paŝi sufiĉe firme. Cen Juan helpis lin okupi la malantaŭan seĝon, kaj li mem eniris la stirejon.

“Majstro, bonvolu fari stiradon trankvile,” diris la kliento de la malantaŭo. “Mi iom sentas kapturnon.”

“Bone,” Cen Juan ekfunkciigis la aŭton, babilante: “Vi trinkis iom multe, ĉu?”

“Ve! Mi havis neniun alian elekton. Mi devis pacience regali la gravajn klientojn, kvankam mi devos ĉeesti celebran ceremonion en Vudan morgaŭ je la oka kaj duono.”

“Vi ripozu iom. Bonvolu diri al mi kiam ajn vi sentos vin malbone,” konsilis Cen Juan.

La viro dronis en dormo, nelonge post kiam la aŭto ekveturis. Kiam ĝi ekiris en Vudan-urbon, estis preskaŭ la dek unua. La viro vekiĝis kaj demandis: “Majstro, mi iru al Hotelo Vudan. Ĉu vi konas tiun vojon?”

Cen Juan respondis kun plena memfido: “Tre bone. Mi antaŭe laboris kiel taksi-ŝoforo ĉi tie dum kelkaj jaroj. Ĉe kiu voj-kruciĝo estas rapidec-mezurilo, kiu vojo estas ŝtopiĝinta je kioma horo, mi povas diri eĉ kun fermitaj okuloj.”

“Ho, kial vi nun laboras en Ŝjan-urbo?” demandis plu la kliento scivole.

“Aj, estas longa rakonto,” li malkaŝe parolis: “Veturigi taksion ne estis enspeziga. Kiam mi edziĝis kaj aĉetis la domon kun hipoteko, eĉ miaj gepatroj devis helpi. La laborejo de la edzino estis malproksima kaj estis tre penige por ŝi ĉiutage puŝiĝi la plenplenan buson, do mi aĉetis por ŝi aŭton, same per hipoteko. La mono, kiun mi gajnis ĉiumonate, sufiĉis nur por pagi la doman kaj aŭtan pruntojn. Ŝia salajro apenaŭ kovris niajn elspezojn. Tial ni ĝis nun ne kuraĝis havi infanon. Aŭdinte onidiron, ke salajro en la Lagro-fabriko de Ŝjan-urbo estas alta, mi do iris tien.”

“Ho, ĉu vi ankoraŭ laboras en la Lagro-fabriko nun?”

“Ne plu. Kvankam oni povis gajni pli da mono laborante en la fabriko, tamen la laboro estis tro peza kaj laciga kaj simple ne estis por homoj. Ĉiutage oni laboris de la oka matene ĝis la naŭa vespere, kun nur du ripoztagoj ĉiumonate. Mi ne povis elteni tion, do mi eklaboris kiel stir-servisto.”

La kliento kapjesis: “Vere! Labori kiel stir-servisto donas liberecon, oni mem aranĝas la labortempon, kaj povas ripozi kiam ajn oni volas.”

“Jes, mi kutime dormas ĝis antaŭtagmeze, kaj post vespermanĝo akceptas mendojn. Ĉiumonate mi povas akiri pli multe ol en la fabriko.”

“Kial vi ne revenas al Vudan por okupi vin kiel stir-servisto?”

“Nu, mi havas tian planon. Mi intencas post iom da tempo reveni al Vudan. Fakte, mi ankoraŭ ne diris al mia edzino ke mi jam eksiĝis el la fabriko. Post reveno al Vudan mi certe laboros diligente. Havante sufiĉe da mono, mi diskutos kun ŝi pri eventuala koncipo de infano. Mi deziras, ke la tuta familio pace vivos simplan vivon.”

La kliento konsentis pri lia vidpunkto: “Jes, por ordinaraj homoj sufiĉas vivi trankvilan kaj simplan vivon. Efektive, la ordinara kaj simpla vivo estas la veraĵo.”

Cen Juan haltigis la aŭton en la parkejo antaŭ la enirejo de Hotelo Vudan. Sekvinte per la okuloj la klienton ŝanceliĝe eniri la halon, li ekiris al la teksi-voka stratrando. Apenaŭ dekkelkajn paŝojn irinte, li renkontis aŭton kun lumoj ŝaltitaj. Tuj apud la pordo estis silueto, kiu vokis lin: “Ha lo! Ĉu vi estas stir-servisto?”
“Jes. Ĉu vi bezonas mian servon?”

“Al Konstruaĵo 7 de loĝkvartalo Duhe por tridek juanoj, ĉu vi volas iri?”

Aŭdinte tion, Cen Juan preskaŭ ne povis kredi al siaj oreloj. Lia hejmo estis ĝuste en tiu kvartalo, kaj ĝuste en Konstruaĵo 7. Eble estas najbaro, kia hazardo! Tiel solviĝis la problemo pri hejmeniro. Cen Juan tuj jesis, akceptante la proponon.
La kliento estis mezaĝa viro, kiun li ne konis kaj neniam vidis antaŭe. Eble estas efektive nova najbaro. Ĉi tiu viro estis pli ebria ol la ĵusa kliento, apenaŭ starante li apogis sin al la aŭtopordo. Cen Juan haste subtenis lin, demandante: “Sinjoro, ĉu ĉi tiu estas via aŭto?”

Jes... estas de mia amatino...” diris la viro lispe kaj malklare, kaj transdonis la ŝlosilon al Cen Juan. Ĉi tiu malfermis la malantaŭan pordon, kaj ekhelpante la viron eniri, li vidis virinon kuŝantan sur la seĝo. Longaj haroj kovris duonon de ŝia vizaĝo kaj la svelta figuro surhavis malhelbluan robon. La koro de Cen Juan subite kuntiriĝis, ĉar ankaŭ lia edzino havis tian robon, kiun li poŝte sendis al ŝi por ŝia naskiĝtago.

“Sinjoro, ĉu via amatino tro trinkis?” li demandis zorgeme.

La viro ne respondis, intencis eniri la aŭton kaj preskaŭ falis sur la virinon. Cen Juan rapidis lin rektigi, kaj denove rigardis tiun inon. Ene de la aŭto estis nehele, oni ne povis klare vidi ŝian vizaĝon. Tamen senkiale, tiu figuro strange premis lian koron.

Li metis la viron sur la seĝon apud la stirejo, sidigis sin mem en la ŝoforan lokon kaj startigis la aŭton. La virino sur la malantaŭa seĝo tute ne moviĝis, profunde dormante.

“Kial vi ambaŭ trinkis tiom terure multe?” Cen Juan demandis ridetante.

“Ha, ĝoja, ni estas tre ĝoja hodiaŭ!” laŭte respondis la viro.

“Pro kia bona afero?” Cen Juan afable daŭrigis la babiladon.

La viro fiere rakontis: “Hodiaŭ pluraj alilokaj klientoj vizitis mian kompanion. La superulo ordonis al mi regali ilin abunde. Do mi venis al la hotelo kun la amatino. Dum la festenado, ĉiuj ĉeestantoj laŭdis ŝin pro ŝiaj belaspekto kaj ĉarmo. Mi tiel ĝojis, ke mi kuraĝigis ŝin trinki kun la ĉeestantoj po du tasoj. Kompreneble, ankaŭ mi trinkis nemalmulte.”

“Sekve vi revenas post plenĝua amuziĝo.”

Post ĉirkaŭ dek minutoj ili atingis Konstruaĵon 7 en loĝkvartalo Duhe. Cen Juan levis la kapon por rigardi la sepan etaĝon, kaj vidis, ke la fenestroj estis malhelaj. Li pensis, ke la kara edzino estas certe en sonĝo je tiu horo.

“Sinjoro, ni jam alvenis.” Li susuris puŝetante la viron.

Tiu vekiĝis kaj ŝancele eliris por malfermi la malantaŭan pordon. Li prove levis la virinon voketante: “Kara mia, ni jam estas hejme...”

Li apenaŭ povis ŝin porti. Ŝi molis kaj glitis malsupren el liaj brakoj.

“Majstro, bonvolu fari al ni komplezon...” petis la viro peze spirante: “Prenu por mi ŝian sakon, helpu malfermi la pordon...”

Cen Juan prenis la virinan sakon el la malantaŭa seĝo. La sako estis bruna, li sciis, ke ankaŭ la sako de lia edzino estas bruna, sed ne de ĉi tiu modelo. Li ekspiris pro trankviliĝo.

La viro ŝanceliĝe portis la virinon al la ŝtuparejo, dum Cen Juan sekvis ilin, tenante la sakon en la mano. En la lifto, la viro apogis sin al la muro, subtene tenante la virinon en siaj brakoj.

Je la sepa etaĝo malfermiĝis la lifto-pordo.

La viro portis la virinon maldekstren, tio estis la direkto de la hejmo de Cen Juan. Tiu ĉi volis mencii “Vi misiras”, sed li retenis la vortojn. La apuda loĝejo ĉiam estis vaka, kaj eble ili lastatempe translokiĝis ĉitien.

La viro kun la virino haltis ĉe pordo 701, la hejmo de Cen Juan, kiu staris dorse de ambaŭ. Li per unu mano apogis la virinon kontraŭ la muro, kaj per la alia serĉis la ŝlosilon en la sako tenata de Cen Juan, sed vane

Cen Juan elprenis sian propran ŝlosilon kaj enigis ĝin en la ŝlosiltruon. Klak! La pordo malfermiĝis.

La viro apude forte surpriziĝis: “Vi... kiel vi havas la ŝlosilon?”
Anstataŭ respondi lin, Cen Juan puŝmalfermis la pordon. Interne estis mallume, sed li sciis kie estas la ŝaltilo. La lumo ekbrilis. La salono estis ankoraŭ la sama salono, kaj la kanapo la sama kanapo...

En tiu momento la aero kvazaŭ koaguliĝus.

Cen JuanS sin turnis, malvarme fiksrigardis la viron dum kelkaj sekundoj, poste ĵetis malestiman rigardon al la senkonscia virino, kaj indigne kriis: “Tiu ĉi domo estas mia, ankaŭ la aŭto... kaj la virino!”

Paŝas mi sola je peza sento,
Nenion volas kor’ en silento.
Aŭtuna sento apenaŭ pinĉas,
Folioj kaŝas sin pro la vento.

Stepo flava surmetis oron,
Ŝvebas nuboj alten lazuron.
Alvenas junec’ sonore al mi,
Senteble venas en mian koron.

Jen ĝarden’ bela, plac’ mirindaj,
Spiro ekspiras en sfer’ amindaj.
Subite haltas, rigardas posten —
Ĉar tie ludas dolĉema nepo,
Kun sia patro – ambaŭ ĉarmindaj.

El la kazaĥa trad. 2026-08-02

Күз-көңіл
Авторы: Жазира НИҒМЕТҚЫЗЫ

Келемін жалғыз аяңдап басып,
Ешқайда көңіл болмайды асық.
Күз-көңіл әнтек шымшиды бетті,
Ықтаған жап’рақ далдаға қашып.

Сарғайған алап алтын тон киіп,
Бұлттары марғау қалқиды биік.
Сыңғырлап келіп жандаса жастық,
Байқаусыз кетер көңілге тиіп.

Әсем бір бақша, тамаша алаң,
Тынысың кеңіп сергиді санаң.
Кілт тоқтай қалып, қарайсың аттқа
Өйткені онда келеді әне,
Баласын ерткен дап-дардай балаң.

2024 жыл 4 қараша жазылды

秋诉
作者：贾泽拉·尼合买提
翻译：夏德曼·阿合买提

独行踽踽步心怀沉郁情，
此心无意逐风尘万里行。
秋诉微微触面颊痛难忍，
落叶纷纷避寒影无处寻。

原野披金衣荣光映朝晖，
云朵悠然浮碧空翠微微。
青春铃声响忽来伴我身，
不觉轻触动，心头暗自伤。

园林美如画广*场亦新奇，
气息舒展畅心神自清怡。
蓦然驻足望天边路漫漫，
但见亲子来，携童笑颜开。
稚子随父步，笑颜映日辉。

译自哈萨克语 2026.08.03

六幅获奖作品展现“图像中的同一个世界”

ILEF国际世界语者摄影师联盟，摄影大赛2026年8月4日在第111届国际世界语大会于奥地利格拉茨举行期间，ILEF摄影大赛结果及获奖名单正式公布。本次大赛由ILEF与《文学生活》辑部联合组织，主题为“图像中的同一个世界”，邀请来自不同国家世界语者通过摄影艺术呈现他们对共同世界的视角。

大赛旨在表明，摄影与世界语一样，能够跨越国界、凝聚人心。参赛者通过作品展现了人类友谊、跨文化对话、自然之美、和平、多样性以及人与自然的微妙关系。

大赛共收到47个参赛编号，由约23位作者提交。每位参赛者可提交最多三幅作品。经过初审最按大赛规则被排除，因此最终排名包含46幅有效参赛作品。

为保证公平，所有照片均匿名评审。七位评委不知晓作者身份，并依据四项标准对作品进行评估：艺术质量与原创性、技术质量、主题契合度和情感感染力。每项标准最高10分，因此每幅作品满分280分。在评委各自评分后，组织者对全部数据进行了详细核查，并公布了最终排名。

本次赛事竞争十分激烈，第六名与第七名得分仅相差 1 分，其余多个名次之间的分差同样微乎其微。这既充分彰显出全体参赛作品整体水准出众，也反映出评委们评审工作的艰巨与不易。众多优秀作品各有千秋，实力不相伯仲，使得名次的抉择格外考验评委的专业判断力，每一份最终得分，都是评委审慎权衡、反复斟酌后的结果。

ILEF国际世界语者摄影家联盟摄影大赛2026年获奖者名单及作品

一等奖

http://esperanto.ddgcah.cn/article/?type=detail&id=431

http://esperanto.ddgcah.cn/

Muziko: Ükitay Ayjigituly ERNIYAZOV
Vortoj: Äl-farabi Bekarysuly
Esperantigis: Shadyman Ahmetuly AQANOV (Ŝadmano AA)

Sekvis mi forton de sent' potenca,
Al viv' mi cedis ĝi prov' intensa. 
Per sopiro mi ofte laciĝis,
Sed fine en sonĝ' vi mem prezenca.

Rekantaĵo:

De l' amo via sur la kamino,
Nek antaŭ, nek poste – nur destino.
Ĝis kiam mi kiel nube mornas,
Ekbrilu kiel fulmo-brilo!

Kiel korkrio mi kantas el fort'.
Brulas en mi vol' sen timo de mort',
Per manoj katenaj mi disrompus.
Kastelan pordon fortikan de l' sort'.

Se cigno vi 'stas sur mia lago,
Fidon al vi mi portas sen vago.
Vulkano-koro preskaŭ ŝiriĝos,
Superfluas en mia kor-lago.

Rekantaĵo:

Найзағай көңіл

Әні: Үкітай Айжігітұлы Ерниязов
Сөзі: Әл-Фараби Бекарысұлы
Эсперантоға аударған: Шадыман АХМЕТҰЛЫ

Сезімнің қуат күшіне ердім,
Өмірдің сынақ ісіне көндім.
Аңсаумен талай шаршаулы едім,
Ақыры сені түсімде көрдім.

Қайырмасы:

Жүрушем сені айнала торып,
Алды-артымды да болжамай толық.
Қашанғы бұлттай жабырқай берем,
Жарқ етейінші найзағай болып!

Қайырмасы:

Жан айқайымдай жаңғырған әнім,
Бойымда барда алғыр талабым,
Бұғаулы қолмен бұзып шығармын
Шойын қақпалы тағдыр қамалын.

Қайырмасы:

Аққуы болсаң шалқар көлімнің,
Өзіңе үлкен артар сенімім.
Жанартау-жүрек жарыла жаздап,
Дариядай тасыр дарқан көңілім.

Қайырмасы:

《闪电心灵》
作曲： 乌克泰·艾吉格特吾勒
作词： 阿尔-法拉比·别卡雷斯吾勒
翻译： 夏德曼·阿合买提

情感磅礴力，我自向前行。
生活重重难，我心甘屈从。
多少渴望中，身心早疲倦，
终在梦境里，与你喜相逢。

副歌

绕君不停走，前路何须谋。
命定无先后，唯天意悠悠。
何时如云闷，心中满愁忧？
闪如雷电火，照亮九州秋！

歌声如呐喊，回荡尽力量。
胸中志不灭，何惧死与伤？
纵手被锁缚，铁链何所妨？
命运铁门固，我手自破防！

副歌

君若白天鹅，立我湖心央。
我心寄君处，信念永不忘。
火山心欲裂，几近碎肝肠，
心河奔涌处，江海亦无疆。

副歌

通过网盘分享的文件：世界语词库

链接: https://pan.baidu.com/s/1cYi9Xwt89_x9nU9zL_Xyag?pwd=amas 提取码: amas

词库对辅助学习挺有用的，能知道有没有错，不用每次找翻译对照

Ne enamiĝu pro soleco

Fininte lernadon en mezlernejo kaj forlasinte la hejmvilaĝon, mi venis al Vudan-urbo kaj akiris okupon vendi biletojn de loterio. Mi loĝis ĉe mia onklino.

Yang dungiĝis ĉe la Vudan-a Loterio-Centro post sia diplomiĝo el universitato. Pro laborrilato mi renkontiĝis kun li kelkajn fojojn ĉiumonate. Ĉiufoje vidinte lin mi sentis ĝojon kaj plezuron en la koro. Li havis altan staturon, belan aspekton, humuran parolmanieron kaj ĝentilan konduton. Xue, mia kolegino kaj intima amikino, diris ke mi ŝajne jam enamiĝis je Yang. Sed mi sciis, ke mi ne egalas al li laŭ pozicio, ĉar li estis universitata diplomito, la sola filo de siaj gepatroj, kiuj ambaŭ okupis gravajn postenojn en la urba registaro. Do mi tute ignoris la vortojn de Xue.

Jam emeritiĝis miaj geonkloj, kies infanoj laboris en aliaj urboj. Escepte de maĝango-ludo, ili interesiĝis pri nenio, nek prizorgis min. Reveninte de laboro mi enuis hejme.

Estis tre froste en la januaro de 2008.

Iutage post vespermanĝo, kelkaj homoj venis en la domon de miaj geonkloj kaj metis la maĝango-tablon. Ĝenerale la ludo daŭris ĝis noktomezo. Ne troviĝis ŝatataj de mi programeroj en televido. Tre enuige! Mia oklino trovis mian senton kaj duonŝercis, dirante: “Vi denove sentas enuiĝon, ĉu? Promenu ĉirkaŭe. Vi, dekokjara knabino, devus havi koramikon. Se vi havus koramikon, vi ja ne sentus enuon. Hahaha…”

Mi sola promenis sencele en vento kun malplena koro, kiam miajn okulojn frapis konata silueto sub nehela strato-lampo. Tiu estis Yang! Liaj paŝoj montriĝis iomete molaj. Mia koro batis kaj batadis rapide, kiam mi rigardis lin. Min vidis ankaŭ Yang, demandante kien mi iras. Mi diris ke mi nur pasumas. Yang petis min promenante akompani lin por momento. Kiel ĝoja mi estis! Fakte, tiujn tagojn lia humoro malboniĝis, ĉar problemo okazis en sia laboro kaj krome liaj gepatroj urĝis lin koramikiĝi kun knabino, kiun li ne ŝatis. Yang havis dudek ses jarojn. Tiun vesperon li sola jam trinkis multe da vino en taverno por dispeli sian ĉagrenon kaj siatempe ne volis hejmeniri.

“La etulino,” li kutime vokis min tiel: “Ĉu ankaŭ vi estas malĝoja, promenante en tiel malvarma vespero?”

“Ne,” mi respondis: “Mi tre ĝojas renkonti vin.”

Li ridetis kvazaŭ printempa suno. En mian koron venis plena ĝojo kaj varmeto.
Dum la promeno, li proponis ke mi rakontu pri mia vivo en lernejo, pri mia vilaĝo, pri miaj gepatroj kaj gefratoj. Mi kun entuziasmo rakontis tiel multe, ke mi ne rimarkis kiam li ektenis mian manon. Ni promenadis kaj interparolis mano en mano, ignorante la malvarmegon de la vintra nokto. Pro efiko de la vino kaj blovado de la frosta vento, Yang sentis kapdoloron kaj vertiĝon. Mi proponis veturigi lin hejmen, sed li ne jesis. Braktenante lin, mi eniris en proksiman hotelon. Enirinte ĉambron li falis en liton. Mi kovris lin per peplomo kaj rapidis por boligi akvon. Kiam la akvo ekbolis, li jam endormiĝis profunde, ronkante laŭtege.

Rigardante lian staton, mi sentis iom da kordoloro. Mi ne forlasis la ĉambron, konsiderante ke li eble trinkos akvon aŭ vomos aŭ… Mutiginte la sonon de la televidilo, mi televidis sidante sur la rando de la alia lito. Tra la tuta nokto li ronkadis kaj mi restis nedormanta.

Jam tagiĝis, la labortempo proksimis, kaj mi puŝvekis lin. Malferminte la okulojn, ekvidinte min kaj rekoninte hotelĉambron, li konfuziĝis. Surprizo aperis sur lia vizaĝo. Li memoris nenion pri la lasta nokto. Survoje al laboro, mi memorigis al li la okazaĵon.

Ekde tiam, ni fariĝis geamikoj kaj poste intimaj. Li laŭdis min, dirante ke mi estas sprita, diligenta, bonkora kaj helpema. Li ofte invitis min kune kun li vagadi surstrate, iri al kinejo kaj spekti futbalmatĉon… Kvankam mi ne interesiĝis pri pilkludo, tamen mi volis fari ion ajn kio plaĉas al li. Pri literaturo li estis erudicia, li ofte al mi rakontis pri en- kaj eksterlandaj literaturistoj kaj iliaj verkoj. Kune kun li, mia vidkampo vastiĝis kaj mia mondo briliĝis multe. Li prizorgis min subtile. Je tagmeza horo li neniam forgesis per mesaĝeto memorigi al mi tagmanĝon. Iufoje li malvarmumis, li mesaĝete ne menciis sian malsanon, sed dume demandis pri mia farto. Iun tagon, mia piedo tordiĝis, kaj mi ne povis piediri.

Siatempe, ĉiun frumatenon li venis al mia loĝejo kaj portis min sur sia dorso ĝis la teretaĝo, poste veturigis min al la loterio-vendejo per sia motorciklo, vespere li min revenigis hejmen sammaniere. En la malfrua aŭtuno de 2008, mi malvarmumis severe. Ricevante injekton, mi sentis la piedojn malvarmaj, li eĉ malbutonumis sian veston kaj firme premis miajn piedojn al sia brusto. Varmeco penetris en mian tutan korpon. Kiel feliĉe mi fartis, havante tian amikon kia Yang en ĉi tiu fremda urbo!

Tiel daŭris la feliĉo.

Kiel rapide la tempo flugis! Nekonscie venis mia 19-jara naskiĝtago. Por festi ĝin, Yang speciale kondukis min al la turniĝanta restoracio sur la supra etaĝo de la plej alta domego en Vudan-urbo. Admirante la noktan pejzaĝon de la urbo tra la fenestro, mi iĝis ravita. La tuta urbo malhaste turniĝadis sub kaj antaŭ miaj okuloj. Mi esperis, ke la tempo pasos malrapide kaj pli malrapide, eĉ ne plue. Mi esperis, ke la momento daŭros longe kaj pli longe, eĉ eterne. Subite lia poŝtelefono sonoris. Liaj amikoj invitis lin spekti rektan televizian elsendon de futbalmatĉo.

“Iru mi kune kun vi.” Mi urĝis lin.

La matĉo komenciĝis je malfrua horo. Yang kaj liaj amikoj tre ĝoje spektis, trinkante bieron kaj aklamante de tempo al tempo. Mi ne daŭrigis la spektadon ĝis la fino, ĉar mi ne komprenis futbalon, cetere jam estis profunda nokto kaj mi fariĝis tre dormema. Do mi sidis ĉe litrando kun la dorso apogata sur la litkapo kaj la okuloj fermitaj en duondormo. Neatendite, mi baldaŭ eniris sonĝolandon. En la sonĝo, mi babiladis sur herbejo kun Yang, poste li min brakumis kaj ekkisis. Mi kaj timis kaj ĝojis, avide akceptante lian pasian kison kaj pudore baraktante en lia sino. Mi baraktis kaj baraktadis ĝis vekiĝi el malklareco kaj trovi, ke reale Yang estas kisanta min. La matĉo jam finiĝis kaj liaj amikoj jam foriris. Ĝuste en tiu nokto mi al li oferis mian virgecon. Vidinte la sangomakulojn kiel persiko-petalojn sur la littuko, li aspektis tre ĝoja kaj kontenta. Firme brakumante min, li ĵuris ke li nepre amos min dumvive. Mia sango estis bolanta en tiu momento, ekde tiam ni du fariĝis feliĉaj geamantoj.

Sed mi, vilaĝa knabino edukita nur en mezlernejo, ne estis akceptata de liaj gepatroj. Ili insistis ke Yang devos edziĝi al la filino de iu gvidanto, opiniante ke la geedzeco povos konduki al brila perspektivo por Yang. Tamen Yang neniam ŝatis la knabinon. Tial inter Yang kaj la gepatroj aperis kontraŭdiro tiel forta, ke li forlasis la hejmon kaj transloĝiĝis en luitan apartamenton. Li petis min loĝi kune kun li. Mi jesis.

En januaro de 2009 mia pli aĝa kuzino, kiu laboris en la urbo Wuhan, preterpase vizitis min dum ŝi hejmeniris por la Printempa Festo. Vindinte ke mi loĝas kune kun Yang, ŝi surpriziĝis, dirante: “Kial vi ne informis min pri via edziniĝo? Ĉu mi ne kapablus al vi donaci ruĝan koverton?”

Mi honte diris ke ni ankoraŭ ne geedziĝis. Mi petis ke ŝi ne sciigu miajn gepatrojn pri tio. Miaj gepatroj certe riproĉus min se ili scius ke antaŭ edziniĝo mi loĝas kune kun viro.

Kvankam la kuzino laboris en Wuhan, tamen ni ofte babilis interrete per QQapp. Iufoje dum babilado ŝi bonkore avertis min kontraŭ gravediĝo, ĉar aborto tre nocas sanon. Ĉe seksagado, Yang ne volis uzi penisingon, dum mi ne volis kontraŭkoncipan pilolon, li ĉiufoje spermelĵetis ekstere de mia vagino. Do mi al la kuzino respondis, tajpante jene: “Kuzino, ne estu maltrankvila. Mi ne povas koncipi infanon.”

Post la babilado inter mi kaj la kuzino, Yang senkaŭze iĝis ne tiel intima kiel antaŭe, eĉ pli kaj pli malintima kun mi. Ĉiutage ŝajnis ke iu ĉagreno estas en lia koro. Mi plurfoje demandis kio okazis al li. Li ĉiam kun mensoga mieno respondis al mi ke nenio okazis. Virina intuicio informis al mi ke lia amfajro estas estingiĝanta. Mi klopodis diversmaniere protekti la amon inter ni. Mi ne deziris perdi lin, kiu jam okupis miajn tutan koron kaj tutan animon.

La 7-a de ĉina luna junio estas ĉina Valentena Tago, dolĉa tago. Sed vespere de tiu tago, Yang diris al mi ke li estos transpostenigita al Wuhan-urbo kaj mi devas konsideri ĉu aŭ ne daŭros la rilato inter ni ambaŭ. Eldirante tiujn vortojn, li ne kuraĝis rigardi al mi, klininte la kapon al la brusto. Tiun momenton mia koro rompiĝis.

En la tago por Yang iri al Wuhan, mi akompanis lin ĝis la fervoja stacidomo. Ĉe la adiaŭa momento mi ne povis min mem regi kaj eniris en la trajnon sekvante lin. Neatendite li ne malakceptis min kaj mi iomete konsoliĝis. Mi neniam restis en Wuhan antaŭe. Li prenis min al belaj vidindaĵoj, kiel ekzemple la Turo de Flava Gruo, la Orienta Lago, la Granda Changjiang Ponto ktp. Tiutempe mi sentis ke ni estas ankoraŭ gajaj geamantoj, kaj mi pensis ke nokte de la ĉina Valentena Tago li nur ŝercis. Do mi forgesis ĉiujn ĉagrenojn.

Tamen mi mispensis. Kiam mi proponis ke mi trovu okupon en Wuhan por ĉiam akompani lin, li kun apatio diris: “Estus bone, ke vi nun reiru kaj ni apartiĝu unu de la alia por kelka tempo, por unu jaro, ĉu bone? Dum tiu tempo, ni, serioze pripensante nian rilaton, ne kontaktos unu la alian.”

Mi ne komprenis kial li aranĝis tiel. Mi postulis scii kial li deziras disiĝi de mi, li montris malcerton, evitante mian rigardon, kaj intencis ŝanĝi la paroltemon. Mi jam kutimis obei liajn vortojn. Aflikto kaj deprimo akompanis min reveni al Vudan.
Mi intencis forgesi Yang-on, sed vane. Ĉiun matenon vekiĝinte, mi unue rigardis maldekstren, kie li antaŭe dormis. Dum laboro mi ĉiam imagis ke la ekrano de la komputilo estas lia ridetanta vizaĝo, kaj ankaŭ la klavaro estas. Vespere ferminte la okulojn, mi sentis ke li ankoraŭ kuŝus apud mi. Ĉiutage mia kapo estis plena de pensoj pri li. Vizaĝe al amikoj kaj klientoj mi afektis ĝojan mienon, sed ĉu mi vere kapablis longe kaŝi la malfeliĉon profunde ene de mi?

Pli ol unu monaton Yang ne sendis al mi eĉ unu mesaĝeton, kaj mi ne aŭdacis kontakti lin. Iun tagon, Xue sciigis al mi ke Yang estas severe malsana kaj enhospitaligita en Wuhan. Mi faris telefonvokon al Yang, sed neligeble; mi sendis mesaĝeton, sed ne troviĝis respondo. Sen hezito mi tuj veturis al Wuhan.

Septembre en Wuhan estis sufoke varme. Atinginte lian luitan apartamenton, mi trovis neniun ene. Descendinte de la ŝtuparo, mi demandis al preterpasantoj, sed neniu konis lin. Mi povis fari nenion alian ol atendi kaŭrante ĉe la enirejo de la etaĝdomo. Post kelka tempo mi ekhavis kapturnon kaj abundan ŝvitadon. Mi pensis ke tio estas kaŭzita pro la longa veturado. Ĉiu preterpasanto al mi simple ĵetis indiferentan rigardon kaj foriris senvorte. Jam estis meznokte. Yang ankoraŭ ne aperis kaj mi, preskaŭ frakasita pro varma vetero kaj laciĝo, ne povis stariĝi. En tiu momento mi, trista kaj senhelpa, sentis min senforta kun ŝvito kaj larmoj sur la vangoj. Hazarde mi ekpensis pri la kuzino kaj telefone informis ŝin pri mia loko. Ĵus fininte la telefonadon, mi falis sur la teron kaj havis ne plu konscion.

Jam mateniĝis kiam mi rekonsciiĝis kaj trovis min en malsanlito. Mi sentis la korpon senenergia kaj la gorĝon dolora. Mia kuzino tuj glutigis al mi medikamenton kaj kaĉon. Mi provis alvoki Yang-on per mia propra poŝtelefono, sed vane. La kuzino prezentis sian poŝtelefonon, kaj mi sukcesis lin kontakti. Evidente lia telefono rifuzis mian numeron. Mi kun raŭka voĉo al la poŝtelefono diris: “Yang, mi estas Yu. Mi sciiĝis ke vi malsaniĝis. Kiel vi fartas nun? En kiu hospitalo vi restas? Mi nun estas en Wuhan. Mi volas vin vidi!”

Post nelonge Yang venis al mia malsanlito. Fakte, antaŭ du semajnoj, li malsaniĝis suferante de enterito. Nun li jam resaniĝis. Hieraŭ li tranoktis ĉe sia kolego, ĉar ili kune spektis futbalmatĉon ĝis profunda nokto. Atentinte ke li estas pli maldika ol antaŭe, mi vere sentis kordoloron, sed tamen mi estis tre ĝoja vidi lin starantan antaŭ mi. Mi emis ploregi sur lia ŝultro, tamen mi min tenis.

Reveninte de Wuhan, mi fartis ne bone, havante malbonan apetiton, dormemon kaj hazardajn vomemojn. Xue rimarkis la ŝanĝojn en mia korpo kaj subtile demandis min kiam estis mia lasta menstruo. Ĉe ŝia demando mi konsterniĝis kaj ekmemoris ke mi ne menstruis jam du monatojn. Mi estas graveda, ĉu? Kion fari? Dume unu ideo venis al mi en la kapon: eble la infano povus allogi Yang-on reveni al mi. Ĉe korpa ekzameno la kuracistino asertis ke mi estas graveda. Sed mia plezura espero tuj rompiĝis, kiam ŝi diris al mi ke mi ne povos naski la infanon, ĉar mi en Wuhan ricevis injektojn kaj prenis medikamentojn, el kio jam rezultis misformo de la embrio. Mia emocio ondis kvazaŭ dum veturo per onda fervojo. Ricevante la abortigan operacion, mi inundis per solecaj larmoj la blankan litkusenon.

La vetero estis tiel malvarma kiel mia koro. Iuj konatoj miregis ke mi tiom malgrasiĝis. Kun dolora emocio, malbona apetito, sendormemo kaj forta sopiro al Yang, ĉu mi povis ne malgrasiĝi? Mi ŝanĝis miajn laboron kaj loĝejon por laŭeble forgesi la pasintaĵojn. Efektive mi neniel forgesis lin, timante perdi la memoron pri la pasinteco. Ho, ve! Mia koro balanciĝis kvazaŭ soleca boato sur vasta maro. Kie estas ĝia haveno?

Komence de 2009 estis sunbrilaj tagoj, tamen mia malĝoja koro estis ŝajne kovrita de densaj nuboj. Iutage mi hazarde vidis unu konatan figuron sur la vojo apud mia loĝejo. Tiu estis Yang! Mia koro ekserenis kiel somera ĉielo post ŝtormo. Ĉu li jam revenis al Vudan?

Xue komunikis al mi, ke Yang refoje laboras en la Vudan-a Loterio-Centro kaj ke neatendite kaj mirinde li jam promociiĝis al vicdirektoro.

Mi ofte staris sur mia balkono, fiksrigardante al la vojo kun la espero, ke iun tagon li subite aperos sube kaj laŭte vokos al mi: “Hej, la etulino, kion vi rigardas? Venu malsupren kaj akompanu min! Rapidu, alie mi batus vin!” Sed tiu tago neniam venis.

Mi ne plu restis malaŭdaca aŭ deteniĝema. Kun plena kuraĝo, mi humile prenis la publikan telefonon kaj alvokis lin. Rekoninte mian voĉon, li demandis malvarme: “Kion vi deziras?”

Mi perdis la parolkuraĝon, forgesinte ĉiujn vortojn kiujn mi jam preparis. Malrapide kaj malglate mi diris: “Mi... loĝas en...”

“Mi scias kie vi loĝas. Kio okazis?” Li parolis tiel malvarme kiel frosta vento en vintro. Li daŭrigis: “Mi estas okupita nuntempe. Se vi ne havas gravan aferon, do ĉesigu la telefonadon.”

La komuniko jam estis tranĉita, kaj en la telefona budo stulte staris mi sola kvazaŭ vundita ŝafeto lekanta sian vundon. Posttagmeze mi ricevis mesaĝeton de Yang: “Yu, ni jam interkonsentis ke ni ne kontaktu unu la alian dum unu jaro. Bonvolu observi vian promeson.” Vere mi trovis neniun vorton por repliki.

Mi observis liajn vortojn kaj ne plu kontaktis lin. Kalkulante la tagojn, mi esperis ke la tempo pasos flugrapide kaj ke post unu jaro la situacio ŝanĝiĝos tiel, ke ni ambaŭ rekuniĝos kiel antaŭe. Tamen mi estis naive malprava. Post nelonge senkompata bato trafis mian koron, kiu estis tiel fragila kiel vitrovazo. Iun posttagmezon survoje al la oficejo, mi vizaĝalvizaĝe renkontis Yang-on irantan kun bela knabino manenmane. Li senparole ĵetis flugan rigardon sur min kaj tuj preterpasis ĉirkaŭpremante la talion de la knabino per brako, kiu antaŭe ĉirkaŭpremis la mian. Ĉu ŝi estas la filino de iu gvidanto? La ĉielo griziĝis en miaj okuloj kaj mi tre emis kriegi sur la strato.

Tiunokte venis Xue, ricevinte mian telefonvokon. Sur ŝia kolo mi ploradis kaj ĝemadis laŭte. Xue estis konsternita. Ŝi provis konsoli min, dirante: “Yu, ne agu tiel. Rigardu la aferon kiel sonĝon. Forgesu ĉion pasintan kaj komencu ree.”

Tio, kio afliktis min, estis ke mi ne scias la veran kialon de lia disiĝo. Xue al mi diris: “Mi iru al li por eltrovi la veron.”

En la sekva tago Xue vere iris al Yang kaj tiu diris al ŝi: “Fakte, mi vere amis Yu-on, alie ni ne batalus kontraŭ miajn gepatrojn. Sed pro unu afero mi ne povis daŭrigi la amon. Yu ne povas koncipi infanon, ŝi ne devas kaŝi tion antaŭ mi. Vi scias ke mi estas la solfilo en mia familio, mi nepre havu mian propran idon.”

Xue sentis liajn vortojn kaj kolerigaj kaj ridindaj. Ŝi rakontis al Yang pri mia gravediiĝo kaj pri mia aborto kaŭzita de la peniga vojaĝo al Wuhan. Li estis mirigita kaj konfuzita. Xue demandis al li kiu diris ke mi ne povis koncipi infanon. Li diris ke hazarde li legis la tekston de surreta babilado inter mi kaj mia kuzino, kaj la kuzino avertis min pri prevento de gravediĝo, mi respondis: “Kuzino, ne estu maltrankvila. Mi ne povas koncipi infanon.” Li interpretis “ne povas koncipi infanon” kiel “ne havas kapablon koncipi”. Li naĝis en sia penso dum kelkaj tagoj. Detale esplorrigardinte min je la talimezuro de ĉirkaŭ 50 centimetroj kaj la maldika figuro, li konkludis ke mi nepre ne havas kapablon koncipi infanon kaj intencas kaŝi la fakton antaŭ li. Kelkfoje li deziris min demandi pri tio, sed li ne kuraĝis, timante ofendi mian memrespekton. Kvankam li amis min forte, tamen li malvolis ne havi infanon en la estonteco. Do li falis en dilemon. Fine li elektis eviti min.
Xue diris: “Nun la fakto estas klara kaj tio nur estas miskompreno. Ĉu vi povas al Yu turni vian koron? Yu ĉiam atendas vin. Iru por trankviligi ŝian rompitan koron. La abortiga operacio tiom doloras al ŝi en la korpo kaj la animo.” Yang klinigis sian kapon, aspektante ĉagrena kaj li esprimis al Xue ke li bezonas kelkajn tagojn por pripensi la aferon.

Post kelkaj tagoj, mi ricevis mesaĝeton de Yang: “Yu, mi petegas vian pardonon! Mi vere amis vin, sed la amo ruiniĝis pro la miskompreno. Nun mi ne havas kuraĝon reveni al vi ĉar mi jam enamiĝis en alian fraŭlinon. Vundinte vin, mi bedaŭras. Sed mi ne volas vundi alian knabinon kiu estas ankoraŭ tiel afabla kia vi. Mi scias ke la agrablaj pasintaĵoj inter ni ambaŭ estas malfacile forgeseblaj, tamen, mi kredas tempo povos enterigi ĉion. Denove mi petegas vian pardonon!”

Rigardante supren, mi trovis ke la vintraj sunradioj restas kvazaŭ la rideto de hipokrita viro. Laŭ veterinformoj, mezneĝo estis falonta kaj ventego estis blovonta dum la venontaj tagoj. Mi deziris, ke uragano kirladu furiozan neĝon por tute purigi la mondon.

Bonvolu atenti, novaj novaj registrintoj!

Nuntempe la forumo provizore permesas afiŝi nur al registritaj uzantoj; ne-registritaj uzantoj povas nur foliumi, sed ne afiŝi.

Bonvolu atenti:
1. Dum registriĝo, bonvolu provizi validan retpoŝtan adreson, alie via konto ne estos konfirmita kaj aktivigita.
2. Post registriĝo, atentu vian retpoŝtkeston. Kutime vi ricevos konfirman retmesaĝon ene de 24 ĝis 48 horoj post registriĝo. Bonvolu ĝustatempe kontroli kaj respondi. Se via konto restas neaktivigita post kelkaj tagoj, la sistemo aŭtomate forigos viajn registriĝajn informojn.

——泾川县老年大学成为我用世界语传播中国歌曲的新起点

尊敬的各位领导、各位老师、同学们、朋友们：

大家好！我叫黄银宝，今天，从老年大学正式毕业了。

三年前刚一退休，就赶上泾川县老年大学首次招生，本就不懂音乐的我，也被夫人“忽悠”进了老年大学学音乐。我坐在最后一排，掰着手指头数七个音符，心里直打鼓：这把年纪，能学会吗？

学到练声阶段，我惊讶地发现：老师教我们练声的音节，竟然和我喜爱的世界语的发音一模一样！世界语的每一个音节都适合拿来练声。于是我下定决心：学好音乐，用世界语把中国歌曲传播到世界各地。

三年来，在三位导师的指导下，我从零起步，学会了唱歌、电吹管和简谱制作。我把自己学唱的歌曲全部用世界语翻唱，在国内外30多个平台发布了100多首演唱视频，还制作了600多首动态简谱。

2024年8月，我去了非洲坦桑尼亚，参加第109届国际世界语大会。那场会议有68个国家、800多人出席。在国际晚会上，我吹奏了《夕阳红》，和朋友们用世界语演唱了《茉莉花》《我和你》。演出结束后，一些外国朋友追着我学唱中国歌曲，还有人随着中国旋律翩翩起舞。那一刻，民族自豪感油然而生。

那次经历让我感受到：中国的音乐深受外国人的欢迎，世界语可以成为让中国音乐走向世界的桥梁。我决定翻译出版世界语版《中国歌曲选》。

完成初稿后，2025年12月，第6届线上国际世界语大会为我开设了《中国歌曲》专场音乐会，我演唱的17首歌曲视频被循环播放，受到各国观众的欢迎。

最近，我翻译编撰的《中国歌曲选》世界语汉语版第一卷在德国出版，这本书精选400首歌曲，共850页。

这本书的出版，首先要感谢县委和县政府为我们搭建了老有所学、老有所乐的平台。感谢学校领导和全体工作人员为我们的辛勤付出。

要特别感谢我的三位音乐导师——王丽华老师、刘禧峰老师、高霞老师，以及三年前“忽悠”我进老年大学的我的夫人、也是我的声乐班同学——李改莲。没有他们的支持，就没有这本书。

现在，我把它作为我三年学习的毕业答卷，郑重地献给我的母校——泾川县老年大学和我的三位导师，并真诚地道一声：谢谢！

有人问我：你都退休了，折腾这些图什么？

我说：老年大学给了我人生的第二个春天。年龄不是学习的枷锁，退休不是终点，而是全新的起点。世界语是桥梁，音乐也是桥梁。两座桥梁合在一起，中国文化就能走向世界。

我虽已退休，但仍愿做一个修桥的人。

最后，我想对退休的朋友们说：请您走进老年大学，拥抱学习，书写人生的“第二个春天”！

祝愿

大家

身体健康，学有所成，乐享晚年！谢谢大家！

Du tagoj en la montaro

1

En 2016 mi estis volontulo de Eduka Fondaĵo Maitian de Guangdong, Ĉinio, kiu helpas malriĉegajn lernantojn. Aŭtune de tiu jaro, mi kun tri volontuloj komisie de la fondaĵo iris al la montaro de la nord-okcidento de la provinco Hubei por viziti tri malriĉegajn familiojn. Se konfirmite estas, ke la familio ja vivas en stato de malriĉego, la fondaĵo subvencios ties infanon, ĝis tiu finos sian lernejan studadon.
Frumatene de la 14a de septembro, en griza ĉapelo kaj oranĝa vesto surpresitaj per la emblemo de Eduka Fondaĵo Maitian, ni kvarope veturis per mia aŭto el la urbo Vudan al la elementa lernejo de la urbeto Daje de la gubernio Zusan. Konsiderante, ke en la sekva tago estos la Aŭtunmeza Festo, ni speciale kunportis lunkukojn kiel donacon por la lernantoj – oni frandas lunkukojn en la festo laŭ tradicia konvencio.

Tagmanĝinte antaŭ tagmezo en la gubernia urbo, ni ekveturis laŭ zigzaga ŝoseo tra montegoj. Ĉar pluvegis en la lasta tago, la aero estis tiel freŝa, ke ni sentis nin komforte. La rojo laŭ la ŝoseo ŝvelis plene kaj torentis. Amasoj da blankaj nuboj flirtis ĉirkaŭ montoj orflavigitaj de folioj de likvidambaroj. Post unu horo, ni venis al ĉedekliva longa ponto, kaj trovis, ke la pontofino estas blokita de grundo kaj ŝtonoj disfalintaj desur la monto. Veturiloj devis trapasi la larĝan riverfluejon. Kvankam la fluejo ne estis profunda, tamen mi ne volis riske stiri la aŭton tra la fluejo. Vidinte, ke kelkaj veturiloj sinsekve ĝin travadas, mi prove ekstiris la aŭton malsupren. Mi avertis la tri kunulojn: „Atentu! Lasu la pordojn malŝlositaj. Se la aŭto paneas en la akvofluejo, prenu vian pakaĵon kaj forlasu la aŭton ...”

„Sed mi ne scipovas naĝi,” fraŭlino San Lin intermetis.

„San Lin, vi sekvu min. Okaze de paneo restu aplomba! Vi du knaboj travadu la fluejon manenmane. Se subite venus monta inundo, ne prenu ion ajn kaj tujtuj kuru duope al la bordo. Ĉu vi memoras?”

„Jes, memoras!” ĉiuj respondis streĉite.

Mi, fiksrigardante la larĝan akvofluon, firmege tenis la stirilon, dum regis morta silento ene de la aŭto. Ĉiuj retenis sian spiron ĝis la aŭto surrampis la transan ŝoseon.

Post duonhoro de veturado ĉirkaŭ montoj, ni atingis pramejon de rivero Baro, trans kiu estas la urbeto Daje sur la supro de monto. Laŭ la regulo, aŭto kia la mia devis pagi kvardek juanojn por suriri la pramon. Strange, la biletvendisto, ignorante mian aŭton, ne postulis de mi pagon. Mi faris spontanean proponon de pago, sed li rifuzis, dirante, ke mia aŭto ĝuas liberan transiĝon. Mi scivolis la kialon, tamen li foriris sen respondo.

Mia aŭto deiris de la pramo, kiam mezaĝa viro renkonte nin salutis. Li estis la lernejestro. Efektive, pro timo, ke ni eble perdos la vojon, li jam atendis ĉe la pramejo longe por konduki nin al la lernejo. Eduka Fondaĵo Maitian komencis helpi ĉi-tieajn lernantojn antaŭ ok jaroj. Ĉiujare venis malsamaj volontuloj. Komence troviĝis pli ol sesdek lernantoj kaj kvar geinstruistoj en la lernejo, sed ĉi-jare restis nur dek du infanoj. La lernejestro kaj lia edzino samtempe servis kiel instruistoj, kontistoj kaj kuiristoj. Survoje mi rememoris la okazaĵon sur la pramo kaj demandis la lernejestron, kial oni rifuzis mian pagon. Tiu ridete klarigis: „Plurajn jarojn antaŭe, la filo de la pramisto, kiu estis mia lernanto, estis trafita de leŭkemio. Li ne kapablis pagi la altan koston de kuracado. Ĝuste kiam li estis senespera, Eduka Fondaĵo Maitian kolektis monon de bonkoruloj por lia filo. Sekve, kiam ajn li vidas volontulojn kun Maitian-emblemo sur sia pramo, li ne akceptas ties pagon.”
„Kiel fartas lia filo?” mi demandis scivole.

La lernejestro suspiris: „La infano tamen mortis post tri jaroj de kuracado. Ve! Eble tio ja estis lia sorto.”

2

La dek du infanoj ĵus vekiĝis el sia siesto, kiam ni eniris la lernejon. Rekoninte en ni Maitian-volontulojn, ili ege ekscitiĝis kaj tute ne sentis fremdecon al ni. Male, traktante nin kiel intimajn amikojn, ili petegis, ke ni ludu kaj kantu kun ili, ankaŭ rakontu historiojn. Ni disdonis al ili po skatoleton da lunkukoj. Tiuj ĝoje kaj hontemete gustumis la kukojn dise en la klasĉambro, en la dormoĉambro aŭ sur la ludkampo. Estis plezurige por ni interagi kun la infanoj. Tamen la feliĉa tempo estis mallonga. La infanoj loĝis respektive en radiuso de pli ol dek kilometroj. Je la kvara kaj duono, ili foriris hejmen por pasigi la Aŭtunmezan Feston. Sed postrestis unu knabineto el la unua klaso, ĉar plej malproksima estas ŝia hejmo, kiun ni vizitos en la sekva tago, kaj ŝi gvidos nin.

Tiun nokton, ni loĝis en la sola malgranda gastejo de la urbeto. La ĉambro estis vere simpla: sen mebloj krom ligna tabulo sur du benkoj kiel lito, sur kiu kuŝas kapkuseno el grenŝeloj kaj maldika lankovrilo. La aŭtuna nokto en la montaro estis iom malvarma, tiel ke mi malfacile ekdormis. Kiam mi preskaŭ ekdormis, longakruraj moskitoj gaje kantadis kvazaŭ en koncerto laŭvice ĉe miaj oreloj. Tial mi ŝaltis la lumon kaj faris geriladon kontraŭ ili ĝis la tagiĝo.

Post matenmanĝo, la lernejestro veturigis la du junulojn per sia motorciklo por viziti du proksimajn familiojn, kaj mi kun fraŭlino San Lin iris viziti la plej malproksiman familion. Gvidate de la knabineto, mia aŭto serpentumis sur monto. La ŝoseo estis tiom mallarĝa, ke mi maltrankvile pensis, kion mi faros se aŭto venos de antaŭe. Ho, kion mi timis, tio ĝuste aperis. Ĵus atinginte la supron de monto, mi renkontis kamparan kamionon venantan kontraŭen. La vojo estis tro mallarĝa, ke du aŭtoj preterpasu unu la alian. La ŝoforo elkamioniĝis kaj alproksimiĝis al mi, ŝajne volante, ke mi malantaŭeniĝu por lasi lin pasi. Sed vidinte la Maitian-emblemon sur mia vesto kaj ĉapelo, li ekdiris afable: „O, vi estas anoj de Maitian? Mi malantaŭenigos mian kamionon.”

Do, lia kamiono retroiris, kaj mia aŭto malrapide antaŭeniradis. Tiel ni veturis proksimume duonkilometron ĝis larĝa loko, kie li haltigis sian kamionon ĉe la vojrando por lasi min preterpasi. Mi salute mansvingis al li, dirante: „Dankon, sinjoro!”

Li hupis efemere kaj ridete respondis: „Ne dankinde!”

„Ŭa, ne atendite, nia Fondaĵo Maitian estas tiom fama ĉi tie!” fraŭlino San Lin diris fiere.

„Certe!” eĥis mi ankaŭ fiere.

Baldaŭ mia aŭto ekrampis sur pli altan monton kun krutaĵo dekstre kaj abismo maldekstre. Fraŭlino San Lin konsternite flustris: „Terure!”

„Ne timu. Mi ofte veturis sur monta vojo kaj havas bonan teknikon.” Por mildigi la streĉan atmosferon, mi ekbabilis kun la knabineto: „Lernanteto, kiom ofte vi hejmeniras?”

„Unu fojon semajne,” respondis la knabineto timide.

Mi informiĝis, ke ŝia patro mortis, ŝia patrino reedziniĝis foren, kaj ŝi ne havas avon, nur avino prizorgis ŝin. En la semajnofino ŝi devis sola piediri hejmen. Mi daŭre demandis ŝin: „Ĉu vi sentis vin timema, kiam vi sola piediris la vojon?”
„Ne.”

„Vi estas brava!” Rideto aperis sur ŝia vizaĝo, kaj mi daŭrigis: „Ĉu lacigis vin, piediri tian longan vojon?”

„Ne tro lace. Mi iris iom kaj ripozis iom.”

Subite ni renkontis amaseton da homoj, kiuj riparas difektitan parton de la vojo. Mezaĝulo, svingante sian brakon, ekkriis al ni: „Haltu ĉe la vojrando, ĝis la riparado finiĝos.” Li, paŝante al ni, serioze aldonis: „Rigardu, en la alia flanko atendas kelkaj veturiloj.”

Eliginte la kapon, mi laŭte demandis: „Kiel longe ni devos atendi?”

„Eble ...” Ĵetinte sian rigardon en mian aŭton, li tuj ŝanĝis sian tonon: „Ĉu ĝi estas aŭto de Maitian?”

Mi jesis.

Sin returnante, li per laŭta voĉo ordonis la laborantojn: „Haltu, haltu momenton! Lasu la aŭton de Maitian pasi unue.”

Ha, ankoraŭfoje ni ne atendis!

3

Post kiam mi parkumis la aŭton sur la ebena grundo ĉe krutaĵo, la knabineto malsupren montris al ni terkabanon en la ravino, dirante, ke ĝi estas ŝia domo. Al la domo zigzage kondukis mallarĝa kaj kruta pado laŭ defluiga fosaĵo, ĉe la alia flanko estis abismo, el kiu aŭdeblis la obtuza murmurado de rojo. Pro la pluvego de antaŭhieraŭ, la pado fariĝis kota kaj glitiga, tiel ke ni tri devis paŝi manenmane, kun la knabineto la unua, mi en la mezo kaj fraŭlino San Lin la lasta. Mi firme tenis ilin ambaŭ per po unu mano. Dum ni sobiradis, mi sentis, ke tremetadas la mano de fraŭlino San Lin. Mi kuraĝigante avertis ilin: „Restu trankvila. Atentu viajn piedojn.”

„Jes, jes.” Kvankam fraŭlino San Lin estis nervoza, tamen ŝi elbuŝigis frazon, kiu preskaŭ kortuŝis min ĝis larmoj: „Se mi glitos kaj estos falonta, vi certe lasu mian manon, por ke mi ne forportu ĉiujn kun mi.” Oni scias, kiu falos en la abismon, tiu perdos la vivon.

Finfine ni atingis la fundon de la ravino kaj la knabineto ekkuris gaje al la kabano, vokante: „Avinjo, avinjo!”

„Aj, ĉu vi jam venis? Mi atendis vin longe.” En la korto staris magra maljunulino kun kurbeta dorso. Vidinte min kaj fraŭlinon San Lin, ŝi varme salutis: „Bonvenon, honoraj gastoj!”

„La lernejestro diris, ke la geonkloj venas viziti vin,” la knabineto prezentis nin ambaŭ tiel.

„Bone, bone.” La maljunulino rapide alportis du seĝojn kaj kvadratan benkon, poste metis du glasojn da boligita akvo sur la benkon, kaj kun bedaŭro diris: „Pardonon! Mi ne havas tefoliojn.”

„Ne gravas.” Fraŭlino San Lin milde diris: „Avinjo, ni estas volontuloj de Eduka Fondaĵo Maitian Ĝi estas organizaĵo speciala por helpi malriĉajn infanojn. Ni faros enketon pri via familio. Bonvole sidiĝu.”

La maljunulino diris al mi: „Ankaŭ vi sidiĝu. Mi prenos plian seĝon.”

„Ne, ne. Mi faros fotadon, ne necesas sidi. Ĉu vi permesas, ke mi faru fotadon en kaj ekster la domo?”

„Laŭ via bontrovo.” Dirante, la maljunulino ridete eksidis ĉe fraŭlino San Lin kaj laŭdis: „Knabino, vi aspektas tre okulplaĉa. Jen via vizaĝo, blankeca kaj delikata. Certe agrablaj estas la vento kaj akvo en la urbo!”

Fraŭlino San Lin ruĝiĝante diris: „Dankon pro via laŭdo! Avinjo, respondu miajn demandojn, ĉu bone?”

Do ŝi komencis sian enketon, dum mi ekfotis la domon. Ĝi estis tiel kaduka, ke la pordoj kaj fenestroj misformiĝis kaj unu klinita muro estis apogita per ligna fosto.
Subite, la knabineto elkuretis kun nemalfermita skatoleto da lunkukoj, kriante: „Avinjo, rigardu! La geonkloj donacis al ni.”

„Kio estas tio?” demandis la maljunulino.

Malferminte la skatoleton, la knabineto elprenis unu lunkukon kaj donis ĝin ĝis la buŝo de la avino, dirante: „Manĝu.”

Mordinte pecon, la maljunulino ekmaĉis malrapide kaj diris: „Aĥ, ĝi estas bongusta. Kio estas ĝi?”

La knabino respondis: „Ĝi estas lunkuko.”

„Ho, ĉu ĝi estas lunkuko? Mi neniam vidis lunkukon.”

Aŭdinte tion, mi preskaŭ ekploris.

La maljunulino estis tre babilema. Finrespondinte la demandojn de fraŭlino San Lin, ŝi ekbabilis pri siaj edzo, filo, eksbofilino kaj nepino, poste pri sia kultivado kaj okazaĵoj en la vilaĝo. Ŝajnis, ke ŝi ne povas ĉesigi sian babiladon.

Kiam fraŭlino San Lin proponis adiaŭon, la maljunulino, tenante ŝian manon, decideme diris: „Ne, Ne. Vi ne foriru. Restu por tagmanĝo. Mi tuj kuiros. Bonvole atendu momenton.”

Mi mensogis: „La lernejestro jam preparis nian tagmanĝon. Li estas atendanta nin.”
„Ho, estas tiel. Certe la lernejestra manĝaĵo estas pli bongusta ol la mia,” ŝi diris honeste.

Ĉe la adiaŭo, mi elpoŝigis kelkcent juanojn kaj donis al ŝi, iom mensogante: „Jen estas subvencio el la fondaĵo por la knabineto.”

Puŝante mian manon, ŝi rifuzis: „Ne, ne. Mi ne akceptas vian monon. Hodiaŭ mi tre ĝojas kaj kontentas, ke vi multe babilis kun mi. Mi ne bezonas monon.”
„Aĉetu iujn necesaĵojn por via nepino.”

Post puŝado tien kaj reen plurfoje, fine ŝi akceptis mian monon kaj sincere petis: „Venu por babili kun mi, se al vi estos oportune. Tio estas pli bona ol io ajn.”

Post kiam mi kaj fraŭlino San Lin forlasis la kabanon, la maljunulino kun la knabineto staris ĉe la enirejo de la korto kaj senĉese mansignis al ni, montrante malfacilan disiĝon. Grimpinte sur la deklivon kaj reveninte al la pado, mi retrorigardis kaj vidis, ke la maljunulino ankoraŭ staras ĉe la enirejo, suprenrigardante al ni. En tiu momento, mi ekkomprenis: por ŝi, akompanado estas pli valora ol mono, kaj soleco pli turmenta ol malriĉeco.

Iam, en la okdekaj jaroj, mi konis homon, kiu nomiĝas Esperanto. Mi estis parkumanta mian aŭtomobilon, kaj tiam mi perceptis, ke iu taksio haltis proksimume de mia veturilo. El ĝi eliris ŝoforo, kiu sin direktis al mi. Estis vintre kaj la loko estis iom mallume. Mi timis, sed la homo tuj trankviligis min, dirante, ke li ne estas rabisto kaj li tuj demandis al mi:

- Ĉu vi nomiĝas Esperanto?

Kaj mi kompreneble respondis:

- Tute ne!!! Mi estas instruisto de Esperanto! Kial vi demandas tion al mi?

Kaj li respondis:

- Ĉar mi mem nomiĝas Esperanto!

- Ĉu vere???? - mi demandis.

Kaj li prenis sian identigilon kaj montris al mi. Kaj tie estis skribite: Esperanto Noblat Jr., filo de Esperanto Noblat.

Mi demandis:

- Ĉu vi estas esperantisto?

- Ne! (Fakte li estis simpla homo kaj tutcerte ne interesiĝas pri lernado de lingvoj).

- Sed, kial vi nomiĝas Esperanto?, mi demandis kaj li aldonis:

- Mia avo elektis tiun nomon por mia patro kaj li ŝatis ĝin kaj ankaŭ nomis min Esperanto. Mi decidis paroli al vi, ĉar mi vidis sur la malantaŭa glaco de via aŭtomobilo tiun gluafiŝon ESPERANTO, LINGVO INTERNACIA, kaj pro tio mi pensis, ke vi ankaŭ nomiĝas Esperanto.

Do, jen tiu estas la tago, kiam mi konis homon, kiu fakte nomiĝas Esperanto.

(El la libro "Saluton Samideano", verkita de Aloísio Sartorato)

https://esperantomovado.blogspot.com/2014/12/mi-nomigas-esperanto.html