Se iu-tage mi tute forgesos E-on (ĉu pro la tro grand-nombraj diskonektitaj neŭronoj en mia cerbo, ĉu pro la ial subita kolapso de mia persona “semantika reto”), mi tamen certe memoros la kanton “La Espero”, kies melodion mi ludis per fluto dum la mez-lernejaj jaroj, kaj el kies teksto la jenaj versoj ĉi-momente ial resonas en mia kapo: “… kolektiĝas pacaj batalantoj, …, ĝis la bela sonĝo de l’homaro, …. ”.

Nu, malfeliĉe tamen, inter la “pacaj batalantoj” mem, malpaco ŝajne havas same longan tradicion kiel ilia laboro por ia bela sonĝo (en kiu la tuta homaro supozeble ĉesos kvereladi?)...

Supraĵa analizo de la kaŭzoj de inter-homaj kaj inter-grupaj konfliktoj en E-ujo devus esti facila, (kvankam pri tiu temo mi ŝatus iam aŭskulti prelegon en iu kongresa universitato), se oni konsideras, ke

(1) E-istoj estas ordinaraj homoj (ne sen-pekaj sanktuloj);
(2) Ordinaraj homoj bezonas minimuman respekton / dignon en ĉiuj sociaj inter-agoj, tiel en ciberspaco kiel en la fizika realo;
(3) E-istoj tre diferencas en lingvo-nivelo kaj ĝenerala edukiteco, tial neeviteble malsamopinias en lingvaj kaj ĝeneralaj diskutoj;
(4) Vortoj tro-uzataj en E-ujo sed foje mis-interpretataj, kiel “neŭtraleco” aŭ “egaleco”, povus konduki al la falsa impreso ke en E-ujo ia iaj opinio devas esti egal-rajte akceptata de la komunumo, kaj malakcepto ekvivalentas al atako kontraŭ persona digno;
(5) Juĝite pli-malpli objektive, ajna opinio varias -- en la grado de valideco -- de apenaŭ-refutebla ver-proksimeco, al pura sensenceco / absurdeco, sed tio neniel rekte reflektas la moralan (mal)bon-intencon de la opinianto;
(5) Iuj e-istoj, precipe tiuj tre diligentaj studantoj kaj alt-atingantaj “poento-ĉasistoj” en lernejaj ekzamenoj, povus kelkfoje havi iom(ete) tro da memfido, do malpli da toleremo al alies opinioj / pens- kaj ag- manieroj;
(6) Por aliaj e-istoj, ofte la malpli alte atingantaj, E-ujo provizas la solan soci-spacon en kiu ili povas aŭdigi sian voĉon kaj ricevi la minimuman respekton / dignon.

Filozofiado (Filozofiumado?) pri tiaj bagatelaĵoj ŝajnas al mi tute ridinda, tute ne inda, konsiderante la nunan krizon alfrontatan de la tuta homaro, kaj la por individuoj vere viv-skuajn okazaĵojn.

Se “Per Esperanto por Mond-paco” (aŭ io ajn slogano simila) estas (ankoraŭ) en la ideal-sistemo de ni pacaj batalantoj, kial ni ne povas unue paciĝi inter ni mem, simple sekvante bazajn principojn de interhoma rilato? Ekzemple: provi vidi la mondon el la star-punkto kaj tra la okuloj de aliuloj; racie taksi kaj akcepti proprajn kaj aliulajn mankojn kaj erarojn; kaj “sam-opinii pri la rajto de malsamopiniado” aŭ (anglisme) “konsenti malkonsenti” (“agree to disagree”).

Trezorigu la unikan “19-jarcentan” etoson de nia “rondo familia” (Kio? “Etoso”?! Ĉu alia eskapinto el polvo-kovrita E-arĥivejo?), ĉar, sen io idealisma kiel la E-movado, eĉ la lasta spuro de nia natura homeco povus perdiĝi en la “tajdo de progreso”, kiam la “social distancing” (en iom larĝigita senco) tre videble fariĝadas la nova socia normo (“social distancing”: rimedo por haltigi virus-infekton, “socia distancado” laŭ E-Vikipedio, sed eble “interhoma foriĝo” pli kompreneblas?) (temon kiun mi eble pri-traktos en sekva skribo).