Al s-ro Petro
Vi estas feliĉa milionulo.
Mi estas povra malriĉulo.
Mi havas nenion por man�i.
Mi havas nenion por diri.
Esperanto povas por mi servi kiel man�aĵo.
Ĉiun tagon mi preparas al mi neniun pladon kaj man�as sole Esperanton.
Ĉu tage, ĉu nokte, �losante min sola en la ĉambro, mi sidas super la libroj. Kun granda intereso, mi legas, maĉas kaj remaĉas, absorbite kaj avide. Mi estas tiom absorbita en la legado, ke mi �ajne forgesas la ekziston de la mondo. Mia koro forflugas al la vasta Esperantujo.
Mi povas dediĉi min al la legado eĉ po 24 horoj ĉiutage.
Kiam mi estas laca de la legado, mi dormetas. Kiam mi sentas min malsata, mi lekas al mi la fingrojn. Kiam mi havas soifon, mi klinas min super la tablo kaj prenas libron, suĉas la sukon de �i ...
Tuttage per afero mi min ne okupas. Mi havas intereson pri nenio krom Esperanto.
Mi min nutras per Esperanto, min lulas en Esperantujo, min dorlotas per tio, ke mi amegas Esperanton kaj kronas min mem lojala esperantista veterano.
Ĉu ne vere?
Vole Å�utu al mi laÅdojn, je kio mi treege memkontentas! Ne Å�paru al mi la komplimentojn! Ĉe tio mi povas levi supren la kreston kaj ripozi sur miaj laÅroj. Ĉiu vulpo sian voston laÅdas, ĉu ne!
Vivu Esperanto!
Hura por Esperanto!
Ĉiu havas sian propran guston. Ĉiu havas plenan rajton sin esprimi kun granda libereco. Ĉiu havas sian voĉon fari komenton kontraŠEsperanto, bonan aŠmavan, pozitivan aŠnegativan.
Ĉu vi kontentas je mia diro?